Winter In Autumn

Prologue

Leign Cantabella's POV

8 o'clock.

Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ko nang tingnan ko ang oras sa aking telepono. Napangiti ako ng mapait at saka dahan-dahang hinawakan ang doorknob ng bahay—nagdadalawang-isip kung bubuksan ko o tatakbo palayo. Dahil gusto kong iwasan na makita ang bagay na makakasakit sa puso ko.

Bahala na...

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at sinikap na hindi gumawa ng ingay. Ngunit hindi ko paman ito tuluyang nabubuksan, parang pinupunit ang puso ko sa aking mga naririnig.

"Babe, when will be your plan to break up with that poor girl? Nagseselos na ako," Dinig kong sabi ng kung sino kay Kyst na sa tingin ko ay bagong babae niya.

Natawa siya ng bahagya. "Don't be, baby. Don't be jealous—she is nothing compared to you: You have beautiful skin, a perfect body, and good skills in bed—things she doesn't have any. Tell me, you think you are not enough? Baby, you are so fucking perfect," Sagot niya at narinig ko ang masayang reaksiyon ng babae niya. Inaasahan ko na ang mga salitang 'yon dahil araw-araw ko 'yong naririnig.

"Baby, you're gonna make me cry," Sabi ng babae.

Napakagat ako sa ibabang labi ko, para akong mawawalan ng lakas at mauupo sa sahig. Nasasaktan ako.. Nasasaktan ako dahil hindi ako 'yong klase ng babae na gusto ni Kyst. Nasasaktan ako dahil hindi ako ang gusto niya.

Pero kung ano ang mas masakit? Nagmula pa iyon mismo sa bibig ng taong dapat na tinataas ako. 'Yong taong dapat hindi hinahayaan na makaramdam ako ng inggit sa iba. Sa buong buhay ko ngayon lang ako nakaramdam ng inggit.

Nagsalita ulit si Kyst. "You smell so good.. Shall we start? Or do you want me to bend you over this sofa and fuck you roughly?"

Nanginginig ang mga kamay ko at kasabay nun ang malakas na pag-agos ng luha mula sa mga mata ko. May mabigat sa loob ko ang gustong kumawala. Gusto kong sumigaw at sugurin sila pero hindi ko magawa.

Bakit? Bakit hindi ako makagalaw?

Nanginginig ako. Wala akong lakas ng loob.

Nakatayo lang ako habang pinapanood sila.

B-bakit, Kyst?

Hindi ko namalayan na nakapasok na ako sa loob. Nanatiling sa kanila ang paningin ko at wala akong ibang nagawa kundi ang umiyak. Tulala ako at para bang bago lang sa'kin ang nakikita ko.

Kasalukuyan silang naghahalikan at halos wala nang saplot.

"Hmmm, baby, someone is watc— " Agad na pinutol ni Kyst ang sasabihin niya.

Nakita ko ang matalim na sulyap ni Kyst sa'kin. "Shhh, don't mind her. Let's empty our mind and enjoy our moment together."

Nasa akin ang tingin ni Kyst habang hinahalikan niya ang babae sa leeg nito. Walang emosyon ang mga mata niya ngunit nararamdaman ko ang pagmamalaki niya sa ginagawang kahalayan. Napatanga ako. Hindi ako makapaniwala. Hindi manlang siya tumigil kahit nakita na niya ako.

Sinasadya ba niya?

Maraming tanong ang naglalaro sa isip ko sa oras na ito. Bakit niya nagagawang mambabae sa harapan ko? Bakit niya ako sinasaktan ng ganito? Dahil lang ba sa hindi ko maibigay ang gusto niya kaya siya nagkakaganyan? 'Yon lang ba ang gusto niya sa'kin — ang katawan ko? Bakit hindi niya mahintay ang unang gabi namin at kailangan pang umabot ng ganito?

Mahal pa ba niya ako sa kabila ng ginagawa niya? Dahil ako? — Oo, mahal ko pa rin siya. Hindi nagbago ang nararamdaman ko sa kaniya.

Huwag mo sanang hintayin na mapagod ako, Kyst. Dahil ako mismo hindi sigurado kung ipaglalaban pa ulit kita kapag sumuko na ako.

"I want more, baby." Walang ano-ano biglang tinanggal ni Kyst ang natitirang damit ng babaeng nakakandong sa kaniya. Patuloy niya itong hinahalikan mula sa leeg hanggang labi. Mas lumakas pa ang ingay nila sa buong bahay. Mapupusok ang palitan nila ng halik na para bang uhaw na uhaw sa isa't-isa.

K-kyst . . .

Gusto kong ihakbang ang mga paa ko. Gustong-gusto kong tumakbo palayo sa senaryong nakikita ko dahil hindi ko na makayanan. Masiyado na akong nasasaktan. Para akong pinapatay ng ingay nila.

Unti-unti mo akong pinapatay, Kyst. Tama na pakiusap......... Sumusobra kana.

Buong pwersa niyang hiniga ang babae sa sofa. Pinagpatuloy nila ang halikan habang pumapasada ang kamay niya sa kung saan na parang walang nakakakita sa kanila. Kita ko ang kasiyahan at sarap na nararamdaman niya. Ang mga pakiramdam na kailanman hindi ko naibigay.

P-pero paano naman ako, Kyst? Bangungot sa akin ang makita kang ganito araw-araw. Kahit isang araw lang pakiusap gusto kong magpahinga.

Dahil sa hindi ko na makayanan ang nakikita ko, nagkusa nang gumalaw ang mga paa ko at tumakbo palayo sa kanila. Umakyat ako sa kwarto at gaya ng palagi kong ginagawa, magkukulong ako at iiyak.

————————————————————————————————————————————————————————————————