Chapter 15

1.1K 44 0
                                        


Kyst's POV










"Mr. Trevino."










Maids greeted me respectfully as they bow their head. Narito ako ngayon sa bahay. My childhood home. The house where I was born and raised. Dito ako lumaki, bumuo ng memories, at nangarap.










"Are they already here?" I asked one of those maids.










"Opo, Ser. Kayo nalang po ang hinihintay."










Dumiretso ako sa kitchen at nakita kong masayang nagk-kwentohan sina mom, dad, at si grandpa. Mukhang nandito na silang lahat maliban sa isang taong matagal ko nang hinihintay na bumalik.










"My baby, you are here!" Mom immediately ran towards me and kissed my cheeks. I just rolled my eyes. Hindi na ako baby!










"Mom."  I hugged her. So tight. I really miss my mom. It's been 3 months since hindi na ako nakakabisita sa kanila.










Lumapit ako kina dad at grandpa para bumeso. Maraming nakahain sa mesa na aakalaing may piging. Naparami naman yata ang handa nila.






Naupo ako at si mom na ang naghanda ng pagkain para sa'kin. Something nostalgic was surrounded my instinct. I missed the old days back then when my mom preparing our food before going to school.










"Anak, hindi mo ba kasama si Leign?" She suddenly asked while pouring juice in a glass.










Natigilan ako sa tanong ni mom but I managed not to show it. Sa parents at sa mga relatives ko, si mom ang pinakamalapit kay Leign kaya hindi na ako magtataka kung bakit niya hinahanap.










I cleared my throat and forced to smile. "S-she's busy."









I feel bad for lying to my mom. Ang totoo, hindi ko talaga niyaya si Leign na sumama. Dahil panigurado, sisirain lang niya ang araw ko. At isa pa, hindi pa kami nagkakaayos ngayon.










"Kyst, may problema ba kayo ng fiance mo?" Dad asking me looking directly to my eyes.









Dad's instinct  . . .









I immediately drink some water to ease my nervous. Hindi pa nila alam ang tungkol sa'min ni Leign. They're have no clue sa problema namin. Good thing dahil hindi sumbongera ang babaeng 'yon. Minsan napipilitan pa siyang magsinungaling kay mom para lang pagtakpan ako.










Ganon niya ako kamahal.










"N-nothing dad. We're good. Although nag-aaway kami minsan but it was just a normal na away lang. Naaayos din namin agad."










Mukhang nakumbinsi naman sila sa sagot ko. I'm very sorry mom and dad. Ayoko lang maapektohan kayo. Ayaw kong madamay kayo lalo pa't malapit ang loob niyo kay Leign.










"Oh, there you are."










Napalingon ako sa nagsalita. I was shock who's here. What thenandito na siya? Kailan pa? Bakit hindi ko alam?










Winter In AutumnWhere stories live. Discover now