The Perfect Conundrum [BL]

CHAPTER 46

Chapter 46 ( I )
F E L I X

Since I was little, I always crave for success. Lahat ng awards sa school sinasalo ko at consistent ang pagiging number one ko.

Gusto ko lang talaga na maging proud sa akin ang mga magulang ko at maipagmalaki nila ako bilang anak na masipag at matalino.

Pero sa totoo lang I really just want to impress my mother kasi I always wanted to see her smile.

At that time, I didn't fully understand kung ano 'yung complications nya, all I knew my mom was sick and by giving her my medals, high grades and being top in class it heals the sickness away.

Pero at the end the sickness got her at iniwan na kami ni Daddy.

The house felt so big and empty.

Kahit tatlo lang kami sa bahay noon pakiramdam ko the house was filled with happiness and love.

The spark of this house disappeared and everything just become a mess.

Bago magsimula ang unang taon ko bilang isang junior highschool umalis na si Daddy dahil kailangan nyang mag trabaho.

Para mapagpatuloy pa ang pag aaral ko at matupad ang pangarap naming pamilya na maging isang doctor ako.

New school, new environment pero that didn't stop me to further excel myself in academic performance in just half a year.

I became consistent topnotcher at my class and bested all of my peers.

I'm on the top of the food chain, kahit anong kompetisyon ang salihan ko sa loob o sa labasman ng paaralan I always bring home the bacon.

Every teacher and students admired me dahil at the age of twelve I have the ability that my batch couldn't keep up.

Dahil dito I attract a lot of people in my batch at isa na do'n ang kaunaunahan kong naging kaibigan sa pinapasukan ko noon.

"Hi I'm Daemon Ezra Valdez and you are... Felix Delos Reyes, right?" Ngumiti ito ng inosente and he offered to shake my hand.

Napakunot ang noo ko, nag tataka dahil sa limang buwan kong andidito sa paaralan na 'to sya palang ang unang kumausap sa akin.

"Nice to meet you too," inabot ko ang kanyang kamay.

"I always admire you and I even try to step up my game para makuha ko ang number one spot sa buong batch natin pero at the end ikaw parin ang nanalo."

Nilagpasan ko lang sya at nagpatuloy sa paglalakad palabas sa hallway.

Baka isa nanaman sya sa mga taga ibang section na lagi akong kinukulit dahil keso sa ganito, ganyan. Eh gusto lang naman kumopya o mag pagawa ng assignment sa akin.

Agad nya akong hinarangan kaya natigil ako, sinubukan ko syang lusutan pero naka bantay sarado ito sa akin.

"Alam ko na 'you've been working sa iprepresent mong Artificial Intelligent Potato Robot. Kaso hindi ka na makausad dahil you are in a dead end."

"I don't need your help..." I kindly turned down at sinubakan ko ulit na tumakas sa kanya.

"I've actually corrected the flaw on the formula you've been working," napatigil ako sa paglalakad ng marinig 'yon. "Hindi rin ako makapaniwala na I actually finished the inventor's work before he even finishes it himself."

Imbis na magalit ako sa pangmamayabang nya iba ang naging dating nito sa akin. He really just wanted me to be his friend at ganito lang siguro ang paraan nya.

May parte rin sa akin na gusto ko sya makilala bukod sa wala pa akong nagiging kaibigan sa paaralan na 'to.

Sa araw na 'yon naging mag kaibigan kami at dahil din sa kanya nakuha ko ang major price sa science fair.

Hindi na kami nag layo simula no'n, itinuring ko syang kaibigan, kapatid at higit sa lahat pamilya.

We formed a strong and affectionate bond for each other that is difficult to break.

I needed him as much as he needed me. He is my euphoria and dopamine, a drug that makes me forget every pain and loneliness that I feel.

He is the only one that I have...

That's why I desperately cling into him. Kasi hindi ko kaya na may mawalay nanaman sa akin.

Makalipas ang tatlong taon I'm satisfied on what I have and what I'm currently living with. Pero there is something the piqued my interest.

Kalagitnaan ng klase namin sa Math subject taitim akong nakikinig sa discussion namin about sa Quadrilateral.

Everybody is too bored or dozing off pero mayro'ng isang tao ang kumuha ng atensyon ko.

Isang lalaking bukod tanging nakikinig at pilit iniintindi ang bawat sinsabi ng guro kasabay no'n ang masinsinan nyang pag kopya ng nakalagay sa board.

Out of all people in this room sya lang ang nag tyatyagang tiisin ang pampaheleng turo ng guro. Sumlyap ito sa akin kaya umiwas ako ng tingin at bumalik na sa pakikinig.

"Now prepare your one whole sheet of paper, we will be having a quiz para sa natitira nating oras." anunsyo ng guro sa amin.

Lahat kami ay nagulat at na dismaya mula sa narinig na anunsyo. Pag nagpapaquiz ang teacher namin laging may arrangement 'yung mga upuan.

One sit apart pero naka shuffle ang kung sino ang naka upo dito.

Pag punta ko sa nakaasign sa aking upuan napansin ko na may kasabay akong umupo sa tabi ko, si Harris.

The guy that caught my attention kanina sa discussion, tumango naman kami sa isa't isa pero sya may kasamang ngiti.

Maya-maya ay sinimulan na ng teacher namin isulat ang mga problem sa board.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya dahil ito nanaman sya sa focused nyang muka.

In some way or another it makes my heart itch and it tingles through my cheeks, it made me confused kasi why did I felt this way on him.

Ibanlik ko na lang 'yung sarili ko sa sinasagutan kasi baka kung saan pa lumipad ang isip ko at hindi na ako makapag pokus pa.

After ng ilang minuto ay magsisimula na kami mag check ng papers, dahil katabi ko si Harris sya ang makikipag palit sa akin ng papel.

Inisa isa nanamin chinekan 'yung mga sagot namin from solution to answer.

I'm impressed may pumasok talaga sa utak nya pero may pagka carelss sya sa mga signs kaya namali-mali na yung pag solve nya.

He got a decent grade na ikinatuwa ko for some reason pero tinago ko 'yon kasi baka kung ano pa ang isipin nya.

END OF CHAPTER 46