Jülide işten çıkmadan önce serviste hastalara bakıyordu. O kapıya geldiğinde durdu girmek ve girmemek arasında kaldı ama umursayacağı ne kalmıştıki. Girdi içeri. Kadın yatağında uzanıyordu, refakatçisi yanında yoktu. Masadaki doktor dosyasına yöneldi. İlaç dozları yanına hemşire için küçük bir not yazıyorduki kadın :
-Gözlerini benden kaçıracak ya da bana nefretle mi bakacaksın?
-Ne bekliyorsun?
-Jülide ben geçen geldiğimden beri dediklerini düşünüyorum, eğer seni kırdıysam geçmişte özür dilerim ama bana öyle bakma
-Kırdıysan mı? Sadece kırmak olarak mı adlandırıyorsun bunu
-Biliyorum sadece benden nefret etmeni istemiyorum. Seninle yaşadıklarımız benim için özeldi bunu bil
-Geçmişten kalp kırıklığı istemiyorsun galiba ama ben seni affedemem. Bunu dilim söylemiş olsada, söyleyecek olsada kalbim bunu söylemeyecek
-Anlıyorum
-Anladığını zannetmiyorum ama bunları düşünme. Geçmiş geçmişte kaldı ve biz iki yabancıyız şimdi. Ben çıktım orada yaşamaktan sends çık.Hamilesin bun düşün stresten uzak durmalısın yoksa daha fazla burada tutmam gerekir seni. İkimizde bunu istemeyiz.
-Tamam yaparım elimden geldiğince
-İyi
Jülide notunu yazdı ve odadan çıktı. Hiçbir şey hissetmiyordu. Bunları yıllar önce söyleseydi kalbini durduramazdı. Ama söylemişti öylece ve çıkmıştı.
Arkasından biri seslendi :
-Doktor Hanım
Jülide arkasını döndüğünde geçen pastaneden çıkan adamı gördü. İstifini bozmadan:
-Buyrun
-Ben Eyşan'ın eşiyim. Ona ilk siz bakmıştınız o gece
-Eyşan... (Jülide duraksadı bubadı söylemeyeli yıllar olmuştu. Sonra devam etti.) Evet
-Durumu iyi değil mi? Bebeğimize bir şey olmadan atlatabiliriz değil mi? Diğer doktorlar hala risk var demişti.
-Evet hala risk var daha dikkatli olması gerekiyor.
-Anladım, streste onu etkiler tabi. Biz ilişkimizde birkaç sorun yaşadık son zamanlarda, buna bağlı olabilir mi?
-Mümkündür
-Onu mutlu etmem gerekiyor galiba bayanlar bundan hoşlanıyor (Dedi ve gülümsedi adam ama Jülide gülümsemedi.)
-İyi akşamlar, dedi sertçe.
Adam Jülide'ye sinirliydi o geceden. "Kendini beğenmiş" dedi içinden sonra eşinin yanına döndü. Jülide birkaç hastasına daha bakıp çıktı hastaneden.
Eylül arabasına doğru yönelirken Kerim peşinden koşarak geldi.
-Eylül niyetim seni sinirlendirmek değil. Sadece bir kahve içelim mi? Hem konuşuruz. Kendimi kötü hissediyorum geçen gün hakkında
-Vaktim yok Kerim. Ne söyleyeceksen söyle burada.
-Özür dilerim benim niyetim sana karışmak veya kararlarını sorgulamak değildi. Sadece canın yansın istemedim ve duygularımla hareket ettim.
-Ne duygusu?
-Anlamıyor gibi yapma Eylül.
Eylül derin bir of çekti.
-Konuştukça batırıyorsun Kerim. Bitti, bizim aramızdakiler bitti.
-Biliyorum sadece bu hala benim için zor bir süreç buna bahane olamaz ama sadece söylemek istedim. Tekrardan özür dilerim.
-İyi akşamlar Kerim
Bir şey demesini beklemeden gidecekti. Karşıda bekleyen Jülide'yi gördü. Ona doğru yürüdü.
-Selam, dedi Jülide
-Selam, dedi zoraki bir gülümseyle
-Sinirli misin sen?
-Saçma saçma konuşup sinirlendirdi boşver
-Boşveremem araya girmek istemedim ama bu merak etmediğim anlamına gelmiyor. Sadece senin kararlarına ve alanına saygı duymuş halim
-Eski ilişkimizi hatırlattı sadece, şimdilik bu kadar yeter mi?
-Tamam öyle olsun, ama sadece benim sinirli halim fena değilmiş anlaşılan.
-Sinirli değilim ben
-Hıhı... Senin şu şifalı çaylardan yapayım mı sana? Gerginliğini alır belki
-Teşekkürler ama çok yorgunum eve gidip uyumak istiyorum sadece
-Tamamdır yarın görüşürüz o zaman bitanem, dedi ve yanağından öptü Eylül'ün
-Görüşürüz hayatım.
Eylül evine geçti. Eşyalarını koridora attı öylece ve yatak odasına geçip yatağına attı kendini. Yorucu bir gündü. Ama uykusu yoktu. Düşünceleri buna izin vermezdi ona şu an. Jülide bir yanda, annesi ile olacak yemek bir yanda, Kerim bir yanda... Kerim o kadar umrumda değildi ona karşı bir şey hissetmiyordu. Uzun bir süre geçmemişti belki ama zaten ona karşı bir şey hissedemediği için bitirmişti. Bunun için gereğinden fazla çabalamıştı. Pişmanlığı yoktu. Yarım kalan bir aşk hikayesi yoktu onda. Sadece ona söyleyemedikleri için üzülüyordu.
Eylül bu zamana kadar kendini hep biseksüel olarak tanımlamıştı. İki cinse karşı bir ilgisi vardı, öyle hissediyordu. Ama Kerim ile olan ilişkisinden sonra bir şeylerin eksik olduğunu hissetmişti. İlişki ne kadar ciddileşirse o kadar kaçıyordu Eylül. Daha sonra kaçmayı bıraktığında hiçbir erkekle ciddi bir ilişki yaşamayamadığını fark etmişti. Kadınlarla olan ilişkileri bundan çok farklıydı. Bunu hissettiğinde aslında daha anlam kazanmıştı. Aslında o bile kabul edememişti belki babasının onu sevmesi için bir açık kapı bırakmıştı ama bu o değildi. O sadece kadınlardan hoşlanıyordu. Bunu Kerim'e söyleyememişti. Onu kullandığını, sevmediğini hissetmesini istememişti. Çünkü bu duyguların gerçekliğine o da inanmıştı. Sadece bunların aşk olmadığını anlamaması zaman anlamamıştı. Bunun suçluluğunu üzerinde hissediyordu. Ama bunu değiştirmek için çabalamak istemiyordu.
Eylül'ün düşünceleri telefonunun çalmasına bölündü. Arayan Jülide'ydi.
-Uyumadan aradım umarm
-Yok uyumuyordum
-Güzel sesini duymak istedim sadece birazcık özlemiş olabilirim
-Birazcık mı?
-Hmm...
-Düşünüyor musun birde cık cık
-Düşünmeme gerek yok biliyoruz
-Ha şöyle cümlelerle gel bana
-Sesin daha iyi geliyor
-Sevgilimle konuşuyorum öyle olsun
-Sevgilin... Öhm öhm öyle olmalı tabi
Gülümsedi Eylül. Jülide devam etti :
-Bu arada annengile giderken ne giyeceğim ben yardım et bana
-O konu
-Ne olmuş o konuya?
-Belki ertelemeliyiz o konuyu
-Ertelemek istemem ben ama bir durum varsa neden olmasın
-Bir durum yok sadece bilmiyorum
-Neyi bilmiyorsun?
-Onuda bilmiyorum neyse bunu yüz yüze konuşalım tamam mı?
-Yanına mı geleyim hemen yani?
-Yarını kastettim ama gelmek istersen neden olmasın, dedi.
Jülide Eylül'ü bir şeylere zorluyormuş gibi hissediyordu. Üstlemek istemedi. Kafasının karışık olduğunun farkındaydı ve bu sadece Kerim ile alakalı değildi, Eyşan'da vardı.
-Yarın konuşuruz o zaman
-Tamam
Kapattılar telefonu. İkiside karanlık düşüncelerin tarafındaki savaşlarına kaldıkları yerden devam ettiler...
