Zawgyi.....
ေဟာ ! အခ်ိန္မွန္နိုးစက္ေလးက တတီတီေအာ္ျမည္လာခဲ့ျပန္ၿပီ
အိပ္ရာထေနာက္က်တတ္သူမလို႔ ဖုန္းထဲကႏွိုးစက္ကေလးကို အားကိုးရင္းနိုးထရတာ ပုံမွန္လိုပင္ျဖစ္ေန၏ မ်က္လုံးႏွစ္ဖက္ကို လက္သီးဆုပ္ေသးေသးေလးျဖင့္ပြတ္သပ္ကာ အားယူရင္းဖြင့္ၾကည့္လိုက္၏
ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲကေနနိုးထရတဲ့မနက္ခင္းေလးက စိတ္ကိုၾကည္လင္လန္းဆန္းေစၿပီး တစ္ေန႕တာကိုစတင္ဖို႔အားအင္ေတြကိုျပည့္ဝေစသည္ သူနဲ႕ အတူရွိေနရခ်ိန္တိုင္း ရင္ခုန္သံေတြကသစ္လြင္ေနဆဲပင္
ႏွစ္ေယာက္အတူရွိခ်ိန္ေလးကို မပ်က္စီးလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ရန္အခ်ိန္နီးကပ္လာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ထိုအခိုက္အတန့္ေလးကို ႏွေျမာတသစြာနဲ႕ပဲ ဖ်က္စီးရေပဦးမည္
ေမာင့္ရင္ဘတ္ေပၚ ေခါင္းေလးေစာင္းကာ ပါးေလးတစ္ဖက္ကိုဖိကပ္ရင္း ခဏအၾကာထိေငးၾကည့္ၿပီးလွ်င္ ျမတ္နိုးရပါေသာ ႏႈတ္ခမ္းပါးေအာက္ကမွဲ႕နက္နက္ကေလးကို လက္သည္းခြံေသးေသးေလးျဖင့္ တို႔ထကာ ပြတ္သပ္ေနမိ၏
႐ုတ္တရက္ ေမာင့္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးက တြန့္ခ်ိဳးကာေကာ့ၫြတ္သြားတာေၾကာင့္ သူနိုးလာၿပီဆိုတာကိုသိလိုက္၏ ထို႔အခါ သူ႕၏ရင္ဘတ္ေပၚသို႔ေမးတင္ကာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၿပီးလွ်င္
"နိုးၿပီလား"
"အင္း! မင္းေရာနိုးေနတာၾကာၿပီလား"
"ဟင့္အင္း ခုနကပဲ"
"..."
႐ႊတ္!
ေမာင္ကကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕နဖူးျပင္ထက္ အနမ္းေလးတစ္ပြင့္ကို စတင္ပြင့္လန္းေစ၏
"ငါမင္းကိုလြမ္းတယ္ ေမာင္"
"..."
ဟုတ္ေလေရာ့လားဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႕မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာၾကည့္လာ၏ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကေတာ့ၿပဳံးလ်က္ပင္
"ဘာလဲ မယုံတာလား အဲ့အၿပဳံးႀကီးက"
"မဟုတ္ပါဘူး အသက္ရယ္"
"တကယ္ေျပာတာ ေမာင္ငါ့အနားရွိေနရင္ေတာင္ ငါလြမ္းေနတာ ေမာင္သာမရွိရင္ ႐ူးသြားမလားပဲ "
