Zawgyi.......
ေက်ာင္းခန္းထဲကိုဝင္ဖို႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြကတြန့္ဆုတ္ေနခဲ့သည္ မေန႕ကျဖစ္ခဲ့တာေတြအတြက္ျပန္ေတြးၾကည့္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ရသလို ဘာေၾကာင့္ အထအနေကာက္ကာ စိတ္ဆိုးခဲ့မွန္းမသိ
ဒါေပမယ့္လဲ သူလြန္တယ္မဟုတ္လား! အနည္းဆုံးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ေစတနာကို အသ္ိအမွတ္ျပဳသင့္တာကို သူမလို႔အားမနာတမ္းေျပာထြက္တာ မႀကိဳက္ဘူးတဲ့ေလ
သူ႕ဖက္ကေနေတြးၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ ကြၽန္ေတာ္ကသာ သူမေတာင္းဆိုပဲ ေစတနာေတြပိုခဲ့မိတာ သူ႕အမွားပဲလဲ မဟုတ္ပါဘူးေလ
သို႔ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ခံစားခ်က္နဲ႕ အေျခအေနေတြကို အသုံးခ်ၿပီး သူ႕ကို သေဘာက်ေနမိတဲ့ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ေတြက္ို ရွင္းလင္းျဖတ္ေတာက္ပစ္ရမည္
ေဘးနားကလြတ္ေနတဲ့ခုံေလးကိုၾကည့္ရင္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေတြ႕ခ်င္မိတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ဝမ္းနည္းလာရျပန္သည္
သူေနမွေကာင္းရဲ႕လားဆိုတာလဲ သိခ်င္မိျပန္၏ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ပူေနေသာ္ျငားလည္း သူ႕မွာကခ်စ္ရမယ့္သူ ဂ႐ုစိုက္ေပးမယ့္သူရွိၿပီးသားပါေလ
စိတ္မျပတ္နိုင္ခင္အခ်ိန္တစ္ခုအထိေတာ့ သူနဲ႕ေဝးေဝးေနၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ဘက္ကပဲ အလိုက္တသိေရွာင္ေပးလိုက္တာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္မွာပါ
"ဂ်ီမင္း ေနရာလဲရေအာင္"
"ဟင္! ဘာလို႔လဲ"
"ဒီမွာမထိုင္ခ်င္လို႔"
"ငါလဲမထိုင္ခ်င္ပါဘူး ဘူဆန္သားက မင္းနဲ႕ပဲအဆင္ေျပတာ"
ဟိုေဆာ့ကကြၽန္ေတာ့္ေဘးနား ဝင္ထိုင္လာၿပီး ဂ်ီမင္းကေတာ့ ထိုင္ခုံအမွီေပၚလက္တင္ၿပီး အေနာက္ဘက္သို႔လွည့္လာသည္ အတန္းခ်ိန္ကလိုေသးတာမလို႔ စကားေျပာဖို႔ရန္အခ်ိန္ရေသး၏
"ေဆာ့ဂ်င္ မင္းစိတ္ေတာ့မဆိုးနဲ႕ ငါတစ္ခုခုကိုသိေနတယ္ မင္းငါတို႔ကိုမေျပာပဲထားတဲ့ ကိစၥမ်ားရွိေနလား"
"ဟင့္အင္း မရွိပါဘူး"
ဟိုေဆာ့ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ျငင္းဆန္မိသည္ သေဘာက်ခဲ့ပါသည္ သို႔ေသာ္ အခုလို စိတ္ျဖတ္မယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္က်မွ သူ႕အေကင္းေတြက္ိုျပန္ေျပာမေနခ်င္တာေၾကာင့္ျဖစ္၏
