Zawgyi.....
အသက္ရွင္ေနရတဲ့ တေန႕တာက အဓိပၸာယ္မရွိစြာျဖတ္သန္းေနရသည့္ႏွယ္ခံစားမိတယ္ ဒီေန႕နဲ႕ဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတာ ရက္သတၱပတ္ခန့္ရွိၿပီျဖစ္၏
မနက္ခင္း အိပ္ရာနိုးတာနဲ႕ ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာေတြဆီသို႔အရင္ဆုံးေရာက္သြားတတ္သည္ကလဲ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အက်င့္တစ္ခုလိုပင္ျဖစ္ေနရၿပီ ၿပီးေတာ့ ဒီရက္ပိုင္း အဲ့တစ္ေယာက္ကဘာေတြ အခ်ိဳးေျပာင္းေနသည္မသိ
ကြၽန္ေတာ္တို႔အတူရွိေနပါလ်က္ေတာင္ စကားေတြမေျပာျဖစ္ေတာ့သလို နိုင္လိုမင္းထက္ျပဳမူတတ္တဲ့ပုံစံေတြလဲရွိမေနေတာ့ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္အိပ္ရာနိုးတာနဲ႕ ၿခံေရွ႕မွာရွိေနတတ္တဲ့ ေက်ာင္းဝတ္စုံနဲ႕သူ၏ မ်က္ႏွာကိုအရင္ဆုံးျမင္ရသည္ကေတာ့ ေန႕ရက္တိုင္းပင္
သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းသြားဖို႔ ယြန္းဂီေဟ်ာင္းလာေခၚတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရွိမေနတတ္ေတာ့ ေမာင္ကေနနိုင္သြားသည္ထင္ပါရဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ စိမ္းကားသြား၏ အရင္လို အလိုက္တသိေခ်ာ့တာေတြ မသိမသာဂ႐ုစိုက္ေပးတာေတြလဲရွိမေနေတာ့ေပ
ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လမ္းခြဲစကားဆိုခဲ့တဲ့သူ႕အေပၚအခုလိုေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ လြန္တယ္မဟုတ္လားေလ
ဒီေန႕ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ သူကေရာက္မေနေသး တကယ္ဆို သူကကြၽန္ေတာ့္ထက္အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနရမွာကို ဘယ္ေတြသြားေနသည္မသိ ထို႔အတူ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ အဘယ္သို႔ေသာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ ေမွ်ာ္ေနမိတာပါလိမ့္
"ဘူဆန္သား ဘုကလန့္ဂြၽတ္စီကိုေမွ်ာ္ေနတာလား ကင္မ္ေဆာ့ဂ်င္ရွီး"
"ဘယ္သူကေမွ်ာ္ေနလို႔လဲ"
"ယုံေအာင္ေျပာ မင္းအေၾကာင္းကိုငါတို႔ကမသိဘူးဆိုေတာ့"
"မဟုတ္ပါဘူးဆို မင္းတို႔ကသူ႕ဘက္ကလူျဖစ္ေနၾကၿပီေပါ့ ဟုတ္လား"
"ျဖစ္စရာလား မင္းမသိေသးတာေတြရွိတယ္ငါေျပာျပမယ္"
"ရား! ပတ္ဂ်ီမင္း"
ဟိုေဆာ့ရဲ႕ ဟန့္တားသံေၾကာင့္ ဂ်ီမင္းခဏေတာ့ ေတြးေတာဟန္ျပဳၿပီးေနာက္
