Zawgyi.....
"ဘယ္ကိုေမာင္းေနတာလဲ"
ေမာင္ကြၽန္ေတာ့္ကိုလူလည္က်လိဳက္ျပန္ၿပီ အေျပးႏွင္ေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္ႀကီးရဲ႕ဦးတည္ရာက သူ၏ကြန္ဒိုရွိရာဆီသို႔ျဖစ္၏
ေမးျပန္ေတာ့လဲ ျပန္မေျဖပဲ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေသး၏ ျမင္ျပင္းကတ္လြန္းလို႔ ဗိုက္သားခ်ပ္ခ်ပ္ေတြအား လက္ညွိုးနဲ႕လက္မကိုအသုံးျပဳကာ ဖ်စ္ညွစ္ပစ္လိုက္သည္
ကြန္ဒိုေအာက္ဆိုင္ကယ္ႀကီးထိုးရပ္လိုက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းကဦးထုပ္ကိုခြၽတ္ေပးဖို႔ ျပင္လာ၏ သူ႕ရဲ႕လက္ကိုပုတ္ထုတ္လိုက္ၿပီးေနာက္
"ငါ့ဘာသာခြၽတ္မယ္"
"သေဘာ"
စိတ္ဆိုးေနတာကို သူကဘာေတြသေဘာက်ေနသည္မသိ တစ္ဖက္သို႔လွည့္ကာ ခိုးရယ္ေန၏
ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ကိုဆုပ္ကိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားလာသည္
"တြန့္တိုလိုက္တာဗ်ာ လက္ကေလးေတာင္ေပးမကိုင္ေတာ့ဘူး"
"မကိုင္နဲ႕"
"ကင္မ္ေဆာ့ဂ်င္တို႔မ်ား ခ်စ္သူျဖစ္ခါစကေတာ့ ေမာင့္လက္ကေလးကိုင္ထားရမွ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲအိပ္ရမွ အိပ္ေပ်ာ္တာတဲ့အခုေတာ့လဲ အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲသြားလိုက္တာ စိတ္ေတာင္မေကာင္းဘူးဗ်ာ"
သူ႕စကားေတြကို မၾကားခ်င္ေယာင္သာေဆာင္ၿပီး အခန္းရွိရာဆီသို႔သာ ေျပးထြက္လာခဲ့လိုက္သည္ ေနာက္ကေနထပ္ၾကပ္မကြာလိုက္လာတဲ့သူ၏ေျခသံတရွပ္ရွပ္ကအတိုင္းသားၾကားေနရ၏
ထိုေျခသံေလးကအစ ျမတ္နိုးရပါသည္
"ဘာစားမလဲအသက္ ေမာင္မွာေပးမယ္"
"ဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလိုေတြလာလုပ္မေနနဲ႕ ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂု မင္းရွင္းျပမယ္ဆိုတာဘာလဲ ျမန္ျမန္ေျပာ ၿပီးရင္ငါျပန္မွာ"
လြယ္အိတ္ႀကိဳးႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ရင္း အားယူေျပာလိုက္၏ တကယ္ဆို ေမာင့္ရဲ႕ေဒါသနဲ႕ ေမာင္စိတ္ဆင္းရဲမွာကိုလဲေၾကာက္ပါ၏
"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ဂုတဲ့လား လိုလို႔လားအသက္ မင္းေမာင့္ကိုနာမည္အျပည့္အစုံေခၚေလာက္တဲ့အထိ လိုလို႔လား"
