Zawgyi......
ေမာင္အျပင္ကိုထြက္သြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လဲ ဘာရယ္လို႔လုပ္စရာမယ္မယ္ရရမရွိတာနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာၾက၏ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူမ ေမာင့္ကိုဘာေၾကာင့္ဖုန္းဆက္တာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ထပ္တလဲလဲေမးၿပီးၿပီျဖစ္၏ သို႔ေသာ္ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ထုတ္မေမးျဖစ္ခဲ့ေပ
ကြၽန္ေတာ္ေမာင့္ကိုယုံတယ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေမာင့္ကိုကြၽန္ေတာ္ကမွမယုံသကၤာျဖစ္ၿပီး သူစိမ္းကိုလိုက္ေမးေနရင္ ေမာင္သိကၡာက်မွာစိုးရိမ္သည္ ၿပီးေတာ့ သူစိမ္းစကားကို ကြၽန္ေတာ္မယုံခ်င္ဘူး
ကြၽန္ေတာ္က ေမာင့္ရဲ႕သီးသန့္ကႀကိဳး႐ုပ္ေလး ေမာင္ႀကိဳးဆြဲရာကို ေမာင့္အလိုက်လိဳက္ကေပးမယ့္ အ႐ုပ္ကေလးေပါ့
ကႀကိဳး႐ုပ္ကေလးရဲ႕ လွပတဲ့ ကကြက္ေလးေတြကိုေရာ ၊ ယိမ္းထိုးကာစည္းခ်က္မညီတဲ့ကကြက္ေတြကိုေရာ ဖန္တီးနိုင္ဖို႔ဆ္ိုတာကလဲ အ႐ုပ္ကေလးရဲ႕ပိုင္ရွင္ေပၚမွာသာမူတည္ေန၏
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းျပတ္ေတာက္သြားရင္ ျပန္ဆက္ဖို႔ကသိပ္ကိုခက္ခဲ၏ အကယ္၍ ဆက္လို႔ရခဲ့ရင္ေတာင္ အနည္းဆုံးေတာ့ ဆက္ထုံးရာေလးကက်န္ခဲ့ေသးတာပဲေလ
အခ်စ္ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာရွိေနတဲ့ သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ မျမင္နိုင္တဲ့ ႀကိဳးေလးကလဲ တည္ၿမဲေနတုန္းသာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြကိုဖန္တီးေပးနိုင္တာ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ရင္ နာက်င္မႈကႏွစ္ဆ ျဖစ္သည္
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အတၱႀကီးစြာနဲ႕ပဲ ေမာင့္ကိုသာလွ်င္ ယုံၾကည္သည္ သို႔ေသာ္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ရွိပါသည္
"ရား!! ကင္မ္ေဆာ့ဂ်င္"
"ဟမ္! ဘာ ဘာလဲ"
ကိုယ့္အေတြးေတြနဲ႕က္ို နစ္ေျမာေနလိုက္တာ ေဘးနားကသူေတြက္ိုေတာင္ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ရသည္အထိပင္
"ဘာေတြေတြးေနတာလဲ ေခၚမၾကားေအာ္မၾကားနဲ႕"
"ဘာမွေတြးမေနဘူး ဘာေျပာမလို႔လဲေျပာေလ"
"ဟိုဘူဆန္သားမရွိတုန္းေမးမလို႔"
"ဘာကိုလဲ"
