Zawgyi.......
Ting!Ting!Ting!
မရပ္မနားတတင္တင္ေအာ္ျမည္ေနတဲ့စားပြဲခုံေပၚကႏွိုးစက္သံကတကယ္ကိုအေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရပါသည္ သည္းမခံနိုင္တဲ့အဆုံး ဂြမ္းေစာင္ၿခဳံထဲကေနလူးလိမ့္ကာနိုးထရင္း မမွီမကမ္းလွမ္း၍ပိတ္လိုက္၏
ေလးလံေနတဲ့မ်က္ဝန္းအစုံကို မနည္းအားယူကာဖြင့္လိုက္ၿပီး ဒီဂ်စ္တယ္ နာရီေလးကိုၾကည့္မိေတာ့ ရွစ္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္ေတာင္ရွိေလၿပီ ညကစာက်က္အၿပီးဂိမ္းေဆာ့တာ ညဥ့္နက္သြားတာမလို႔ အခုလို ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ရျပန္သည္
"က်စ္! ေသၿပီပဲ ရွစ္နာရီေတာင္ခြဲေတာ့မယ္ဟ"
အိပ္ရာေပၚကအသည္းအသန္ထကာေရခ်ိဳးခန္းထဲအေျပးဝင္ရေတာ့သည္ အျမန္အဆန္ပဲေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေနာက္ မိမိရဲ႕ေခ်ာေမာလွတဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ျခယ္သကာ ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ဆံသားေတြကိုၿဖီးလိမ္းၿပီး ေက်ာင္းဝတ္စုံကို ဝတ္ဆင္လိုက္၏ ၿပီးေနာက္ စာၾကည့္စားပြဲေပၚက လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္ရင္းထြက္လာခဲ့သည္
"အာပါးေရ သြားမယ္ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းေနာက္က်ေနၿပီလို႔"
ေလွကားအဆင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ေအာ္လာတဲ့ သူ၏အသံစြာစြာက ကင္မ္မိသားစုေနအိမ္မွာ စူးရွစြာထြက္ေပၚလာ၏ ထိုအခါ ဧည့္ခန္းမွာ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူက သူ႕ဆီသို႔ေလွ်ာက္လွမ္းလာ၏
"အမယ္! ငျပဴးကျပန္ၿပဲလို႔ မင္းေနာက္က်ေနလို႔ငါေစာင့္ေနတာကြ"
"မသိဘူးဗ်ာ သြားရေအာင္"
"မနက္စာစားသြားဦးေလ သားေလး"
ခင္ပြန္းျဖစ္သူရဲ႕ ႐ုံးသုံးအိတ္ကိုကိုင္ထားေပးရင္း ဆိုလာတဲ့ မိခင္ကိုေဆာ့ဂ်င္မ်က္ေစာင္းလွလွေလး ထိုးပစ္လိုက္သည္
အာပါးနဲ႕အိုမားကသိပ္ခ်စ္ၾကသည္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ကလြဲၿပီး အႀကီးအက်ယ္ရန္ျဖစ္ၾကတာမ်ိဳး ဒီအသက္အ႐ြယ္ထိမေတြ႕ခဲ့ဖူးတာမလို႔ ေဆာ့ဂ်င္သိပ္ကိုအားက်ရတဲ့စုံတြဲရယ္ပါ
"မစားေတာ့ဘူး ေက်ာင္းေရာက္မွ တစ္ခုခုစားလိုက္မယ္"
"ဟုတ္ပါၿပီ မုန့္ဖိုးယူသြားဦးေလ သားေလး"
