Zawgyi.....
ရင္ဆိုင္ဖို႔မရဲတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕ ....
ေမာင္နဲ႕သူ၏သက္ဆိုင္သူတို႔ရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ျဖစ္ေသာ တနဂၤေႏြေန႕ေလးကိုေရာက္ရွိလာၿပီ ျဖစ္၏ ေမာင့္ဆီကျပန္လာတဲ့ေန႕ကတည္းကစၿပီး ေမာင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုအဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားတာ ဒီေန႕နဲ႕ဆို ႏွစ္ရက္ရွိခဲ့ၿပီ
ဖုန္းေခၚေတာ့လဲ လုံးဝမကိုင္သလို ကြန္ဒိုလိုက္သြားေတာ့လဲ ေမာင္ကရွိမေန ဘယ္ေတြမ်ားသြားၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနမလဲ ဘယ္သူနဲ႕မ်ားအတူရွိေနမလဲဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕တင္ ႐ူးေတာ့မလိုပဲ
ပစ္ထားရက္တဲ့ေမာင့္ကိုပဲအျပစ္တင္ရမလား မေတြ႕ရမေနနိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲအျပစ္တင္ရမလား မေဝခြဲနိုင္ေတာ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ေမာင့္ကို ကြၽန္ေတာ့္အပ္ိုင္လိုတထစ္ခ်ေတြးထင္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနခဲ့တာပဲ
ေမာင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္လ္ို႔ေတာင္မေျပာဖူးတဲ့အျပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပက္သက္မႈကလဲအခိုင္အမာရွိမေနခဲ့တာပဲေလ ေမာင့္ေ႐ြးခ်ယ္မႈက ကြၽန္ေတာ္မျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ သူ႕ရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုလက္ခံရမွာကတစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ တာဝန္ပဲေလ
ေမာင့္အနားေနခ်င္တယ္ !
ေမာင့္ရဲ႕ခ်စ္ရတဲ့သူေလးျဖစ္ခ်င္တယ္ !
ကြၽန္ေတာ္ အတၱေတြႀကီးသလိုမ်ားျဖစ္ေနမလားမသိေပမယ့္ ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြကေတာ့အရိုးသားဆုံးျဖစ္ၿပီး ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္လြယ္ပါ၏
ကိုယ္လုံးေပၚမွန္ထဲက မိမိကိုယ္ကို ဘယ္ညာလွည့္ၾကည့္ရင္း စြဲမက္ဖြယ္ရာမရွိသလို မိန္းမသားတစ္ဦးလို မို႔ေမာက္ကာတင္းရင္းေနတဲ့ အရာေတြလဲမရွိတာေၾကာင့္ ေမာင္မခ်စ္တာမ်ားလား ေတြးမိျပန္သည္
ေမာင္က ကြၽန္ေတာ္နဲ႕မေတြ႕ခင္အထိ မိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႕ပဲ တြဲခဲ့တာမဟုတ္လားေလ ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္နဲ႕ ေမာင့္ဘဝႀကီး ေျပာင္းလဲသြားမွာကိုမလိုလားတာေတာ့အမွန္ပါ
သို႔ေပမယ့္ အခ်စ္မွာ ကန့္သတ္ခ်က္လဲမရွိသလို ေယာက်ာ္း မိန္းမဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္မႈ လိင္အမ်ိဳးအစားခြဲျခားမႈလဲမရွိဘူး မခ်စ္ပါနဲ႕လို႔တားဆိီးပိတ္ပင္လို႔မရသလို ခ်စ္လာဖို႔အတြက္လဲလုပ္ယူဖန္တီးလို႔မရဘူး
