Zawgyi.....
"အား! ဗိုက္ဆာလိုက္တာ အရမ္းပဲ"
မနက္ခင္းအတန္းခ်ိန္ၿပီးၿပီမို႔ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနတဲ့ ထမင္းစားနားဖို႔အခ်ိန္ေရာက္လာတာေၾကာင့္ ဗိုက္ကေလးကိုလက္ျဖင့္ပြတ္သပ္ရင္း ညည္းတြားမိသည္ စာအုပ္ေတြသိမ္းရင္း႐ုတ္တရတ္ေရ႐ြတ္မိလိုက္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေဘးနားကတစ္ေယာက္ဆီမွ
"မင္း ခ်စ္သူကမနက္စာေလးေတာင္မေကြၽးဘူးလား"
"မင္းကိစၥလား"
အဟြန္း !!
စကားေျပာလိုက္ရင္ တစ္ဖက္လူရဲ႕စိတ္အေျခအေနကိုဂ႐ုမစိုက္တတ္ဘူး သူေျပာခ်င္တာကို ဒဲ့တိုးေျပာတတ္တဲ့သူ႕ရဲ႕အက်င့္ေတြက သိပ္အျမင္ကပ္ဖို႔ေကာင္း၏
မနက္စာမစားလာသည္ကေတာ့အမွန္ပါ သ္ို႔ေသာ္ ယြန္းဂီေဟ်ာင္းရဲ႕မသိတတ္မႈေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ ကြၽန္ေတာ္ကသာေက်ာင္းေရာက္မွစားမည္ဟူေသာဆင္ေျချဖင့္ အျမန္ေရာက္ခ်င္စိတ္နဲ႕မစားခဲ့ေလျခင္းသာျဖစ္သည္
"မင္းတို႔ၿပီးရင္သြားမယ္ေလ ဟိုေဆာ့"
"အင္း"
ေဘးနားကတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပ္ေပးထားတဲ့ ပလာစတာေတြကိုခြာပစ္ေန၏ တကယ္ေစတနာနဲ႕ကိုမတန္တာ အဲ့တစ္ေယာက္က!
"ခြာ! ခြာ! တစ္ခုမွမက်န္ေစနဲ႕ ပိုးဝင္မွအနာေတြရင္းၿပီး နဂိုကတည္းကဆိုးေနတဲ့႐ုပ္ပါ ပိုဆိုးသြားလိမ့္မယ္"
ေျပာၿပီးသူ႕အနားကေနထြက္လာခဲ့လိုက္၏ အတန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မထင္မွတ္ထားပဲေရာက္ရွိေနသူေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္အပါအဝင္ လွမ္းေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲရပ္တန့္သြားရသည္
"ဂ်င္"
"ေဟ်ာင္း ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ"
"မာမီေခၚလို႔လာရင္းနဲ႕ မင္းနဲ႕ေန႕လည္စာစားဖို႔ေစာင့္ေနတာ"
ထိုစဥ္....
အ့!!
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ပခုံးတစ္ဖက္ကို ရည္႐ြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ႕တိုက္ခ်ခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ေရွ႕သို႔ယ္ိုင္နဲ႕ကာလဲက်မတတ္ကိုျဖစ္သြားရ၏ သို႔ေသာ္ အခန္းတံခါးေဘာင္ကိုဆုပ္ကိုင္ကာ ကိုယ္အရွိန္သတ္လိုက္နိုင္၏
