Romancing the Devil

CHAPTER 34

I stilled for a moment and slowly turn my head to see if I am right. And yes, I am. Meters away from us is Nanay Juliet. She’s standing there while looking intently at me, then her gaze drop to my daughter whose prettily eating her ice cream, unaware of what is happening now.

“N-Nanay Juliet,” dahan-dahan akong tumayo at bumaling sa kaniya nang tuluyan.

“Pasensya na kung natawag kita ng Avery. Nasanay kasi ako kay Callum sa loob ng apat na taon na palaging Avery ang nababanggit.” My heart leap for a moment when she said that. “Walang araw na hindi ka no’n nabanggit sa mansyon. At . . . ngayon ngang taon ay umalis siya sa mansyon dahil . . . nami-miss ka raw niya at naaalala ka lang niya roon sa mansyon. Bumili ng bagong condo para roon manatili.” She’s spitting it, not minding what I am thinking right now. Or what Callum and I’s situation.

“Uh . . .” I don’t know what to say! Fuck it!

“Kumusta ka na? Pagkatapos ng pag-alis mo sa mansyon . . . bumalik sa dati ang lahat, e. Pasensya na at madaldal ako ngayon. Na-miss lang talaga kita,” lumapit siya sa amin dahilan ng pagbaling sa kaniya ni Hestia na abala pa rin sa pagkain ng sorbetes.

“Lala?” she asked innocently as she look up at Nanay Juliet.

Nanay Juliet smiled at her.

“Uh, y-yes, baby. She’s . . . Lola Juliet.” I can’t talk to explain more!

“Anak mo?” nanlamig ako sa tanong ni Nanay Juliet. Hindi ako nagsalita. “H’wag mo nang itago sa akin. Unang tingin pa lang, alam ko naman na na anak mo ‘yan. Si . . . Callum ba ang ama?”

“Callum?” Nanlaki ang mga mata ko at napabaling kay Hestia na inosenteng nakatingin sa amin, nakikinig.

She’s too attentive like her father!

“Hestia, don’t eavesdrop.” I said in a warning tone.

“I can heal you,” she pouted.

Napairap ako sa kaniya. “Uh, Nanay Juliet, p’wede bang hinaan natin ang pag-uusap? She’s very attentive and smart kid. And this talk can . . . make her curious. Hindi ko pa po maipaliwanag sa kaniya lahat.” Tumango siya sa sinabi ko.

“Kailan pa kayo nakabalik ng Pinas? Noong isang taon ay nakita ko ang kapatid mo at nasabi niyang nasa America ka. Hindi na rin ako nakapagtanong pa ng maigi dahil baka magalit siya at nagmamadali rin ako noon.” aniya  na ikinangiti ko.

“Last two weeks ago lang po kami nakabalik. Noong . . . maghiwalay po kami ni Callum ay isinama ako ng Lola ko sa ibang bansa. Sinamahan ko siya roon dahil sa mga dialysis niya. Ako na rin ang namahala ng kompanya niya habang . . . nagpapagaling siya. Pero . . . sa dalawang taon niyang magda-dialysis sa ibang bansa, hindi na rin po kinaya ng katawan at katandaan niya. She’s already almost 80 years old, so she’s too old for her illness. Hindi niya na rin hinangad na humaba pa ang buhay niya.” I smiled sadly remembering how hard it was to look at my grandmother fight for her illness.

“Ang bata . . .” she trailed off, looking at my daughter intently. “Anak ninyo ni Callum?” she asked lowly. “Ilang taon na siya?”

Tumango ako, “opo. Uh, s-she’s turning four seven months from now. Pero . . . h-hindi po alam ni Callum ang tungkol sa kaniya.”

“Buntis ka na nang umalis ka sa mansyon? At hindi ka man lang nag-abalang sabihin sa kaniya ang tungkol doon?”

I sighed heavily, “balak ko po sanang sabihin sa kaniya noon ang tungkol sa pagbubuntis ko. Pero . . . natatandaan niyo po ba masyadong abala si Callum sa ibang bagay? Na pumunta siya ng ibang bansa nang hindi ako sinasabihan? Noong panahong ‘yon, nagtalo rin kami ni Faith. At nang araw na ‘yon, nalaman kong . . . namatay ang mga mommy ko, at nakulong ang tatay ko sa iba’t ibang klase ng kaso. Main case is . . . abduction and murder. Sila po . . . ang pumatay sa magulang nina Callum at Calvin.” Ang huling salita ay mahina kong sinabi dahil baka marinig ni Hestia.