Romancing the Devil

CHAPTER 44

“Are you saying that . . .” I trailed off, weighing his expression. “We should be living in one place and be . . . a family?”

“Yeah,” he answered breathily, looking at me intentently.

I narrowed my eyes on him. “No.”

His face contorted with disappointment and . . . pain.

“Why can’t we?” he asked lowly.

Ang nanghihina niyang boses at nasasaktang mga mata ay parang sumusuntok sa puso ko. My heart says give him another chance since I still love him, but my mind says other wise and want to be wiser today.

“I think you already know the answer,”

Ngayon naman ay nananantiya na ang kaniyang mga tingin sa akin. Nag-iwas ako ng tingin sa kaniya. Hindi ko kayang tagalan ang mga titig niyang mapanuri. Pakiramdam ko, kapag nakipagtitigan ako sa kaniya ay malalaman niya kung ano ang nasa isipan ko. At ayaw kong malaman niya ‘yon.

Halos takasan ako ng kaluluwa nang maramdaman ko ang paglapat ng labi niya sa leeg ko. Ilang saglit lang ay ipininahinga niya ang kaniyang ulo sa pagitan ng aking leeg at balikat. He sighed heavily making me shiver.

“I’m sorry if you’re still doubting my love for you. But I promise, I’ve changed. I want to be with you now until I die. I want to be a good man — a deserving man for you, and a good father for our daughter. I want to give her a complete and happy family. That’s I want.” he said emotionally.

Mariin akong napapikit at hindi na alam ang sasabihin sa kaniya. Naumid ang dila ko at hindi na nakapagsalita para sagutin ang sinabi niya sa akin. I stayed silent as he breathe in the hollow of my neck. I felt how sincere he is. But I’m still doubting, not wanting to fell in his trap and be hurt at the end. Kasi hindi na lang ako ang masasaktan ngayon, kasama na ang anak ko.

“I still don’t know how to . . . give you a chance for a relationship, Callum.” nanghihina kong sambit habang nakapikit nang mariin.

Naramdaman ko ang pagtango niya sa aking balikat.

“I understand. Hindi kita pipilitin. Pero hindi rin ako titigil. I’ll still pursue you.”

Natapos ang usapan naming iyon na mabigat ang dibdib ko dahil sa sakit at pagkabigo sa mga mata niya nang umalis siya. Halos hindi ako nakatulog. Hindi ko alam kung anong oras ako nakatulog no’ng gabing ‘yon dahil sa kakaisip sa kaniya at sa mga sinabi niya.

Alam kong paulit-ulit na lang naming napag-uusapan ang tungkol doon, pero paulit-ulit lang din ang mga isinasagot ko; na hindi ko pa alam kung paano siya bibigyan ng pagkakataon kung nagdududa pa rin ako at takot pa ring sumugal.

Kinabukasan ay naroon ulit siya, tila walang nangyaring usapan sa pagitan namin kagabi. Nakangiti siya sa anak namin. Before, he seldom smiling. He was smiling every time he was with me before, but I can’t see happiness in it before. Now, his smiles and eyes, were glistening with happiness and unreadable emotion.

“We’ll ride more and more rides for you,” he said to our daughter.

Our daughter . . .

I smiled when Hestia giggled as her father talk more about what they would do in that amusement park this weekend. Pakiramdam ko ay hindi na makapaghihintay ang anak namin dahil sa mga ikinukwento ng ama nito sa kaniya.

Nagpaalam kami ni Callum sa anak na papasok na trabaho. She’s smiling at us while innocently looking at his father’s hand on my waist. It felt awkward, though. Pero wala namang pakialam ang ama niya kahit nakatingin siya sa amin.

“Behave here, okay? You can call me any time. I will answer if I am not busy. If I am, you can call your daddy instead.” I kissed her forehead as she nodded at my words.