Bleeding Love [QS#1] COMPLETED

chapter 45

***

Malalim na ang gabi at malakas ang ulan pero hindi pa rin makatulog si Nammie. Pinipilit niyang matulog pero ayaw siyang dalawin ng antok kahit na nakainom na siya.

"I'm sorry, nam. I'm sorry."

"Ugh!" She groaned in frustration. Napasubsob siya sa kanyang unan.

Why does he have to be like that? She can see remorse in his eyes. Did he really regret everything he'd done in the past?

Alam niyang nag-iba ito ng pakikitungo sa kanya bago siya umalis sa buhay nito noon. Pero hindi maiaalis sa isipan niya na ginusto rin ni Zeke na maghiwalay sila. Alam niya namang kinamumuhian siya ni Zeke noon, at marahil hanggang ngayon.

Kahit anong pilit niyang pag-baon sa sakit ay bumabalik pa rin talaga. Naalala niya nanaman ang namatay niyang anak. The pain she suffered just to get through after loosing her child. Their child, is unbearable. Kahit na dumating ang tatlong anghel niya ay masakit pa rin para sa kanya ang pagkawala ng dnak.

A part of her doesn't blame him but another part does. Hindi na siya dapat masaktan pero nang makita niya kung paano mag-alala at alagaan ni zeke si Mandy sa harapan niya ay di niya mapigila ng damdamin niyang masaktan. Jealousy is eating her. Na sana naranasan man lang niya at ng anak niya ang pag-aalaga ni Zeke. But Zeke gave them nothing but pain and suffering.

Magulong magulo ang isip at puso niya. Pero tama nga siguro na dapat ito na ang huli niling pagkikita. After everything is done, she will forget him for good.

Napabuntong hininga siya at tumayo. Nakaramdam siya ng bahagyang pagka-hilo gawa ng pag-inom niya ng alak. Ngayon niya nalang kasi ulit nasubukang magpakalasing.

Naisipan niya munang bumaba para kumuha ng maiinom. Hindi niya inaasahan na makikita si Mandy sa kusina.

"Nam, gising ka pa pala. Kaen?" Alok nito sa sandwich na hindi niya maintindihan kung ano ang laman dahil kakaiba ang mga kulay.

Umiling lang siya bilang tugon.

"Alam mo ba, nung pinagbubuntis ko yung panganay ko, I always sneaked out in the kitchen every night just to experiment some food that my tummy wants. Kung ano lang ang makita ko at pakiramdam ko masarap kinukuha ko." She chuckled lightly.

"Your second child?" Tanong niya dito at naupo sa katapat nitong upuan. Hindi niya alam pero pagdating sa usapang anak, mukhang magkakaintindihan sila ni Mandy. Which is unusual because of what happened to them in the past.

"No, third." Ngumiti ito. She's really blooming compared to her gloomy aura.

"Nasaan yung dalawa?"

"Kasama ang tatay nila, umuwi saglit sa province niya para dalawin ang father-in-law ko."

Pakiramdam niya ay ibang Mandy ang kaharap niya ngayon kumpara sa dating Mandy na nakilala niya.

Napatango siya. "You seems to have a wonderful family."

"I have."

"Lucky you."

Ngitian siya nito. Panandaliang katahimikan din ang namayani sa kanila bago ito nagsalita.

"I'm sorry for what happened in the past, Nam."

Natawa siya. "Why does everyone's feels sorry for me? Why Mandy? Isn't what happened in me five years ago is all my fault? It's all my fault. I loved the wrong person. And I know, if it wasn't for me, you'll be living the life that you want with zeke." Napailing siya. "He still cares for you though... like I've said, 'lucky you'."

"Nam... I---"

"I'm sorry, mandy."

Mukhang hindi nito inaasahan ang mga salitang galing sa kanya. Nakatingin lang ito sa kanya.

"It took me five years to look everything I've done in the past. Ngayon lang pumasok sa isip ko ang lahat ng mga pagkakamaling nagawa ko. I regret some of it in the past."

Kung may magandang kinalabasan man ang mga nangyari sa kanya noon yun ay ang tatlo niyang anak. That the only positive outcome she have.

Napabuntong hininga ito bago tumingin sa mga mata niya. She can see pity in her eyes. And that's the last thing she want to see. Ayaw niyang kaawaan siya ng mga tao dahil sa mga nangyari sa kanya.

"You know I hate you before because of what you did." Napahinto ito bago muling nagsalita. "Pero pumasok din sa isip ko na kung hindi dahil sa ginawa mo noon wala ako ngayon dito. I wouldn't found what I've been looking for... somehow I guess I'm thankful for what happened... I just hope na maging maayos na kayo ni Zeke."

It's her time to be quiet this time. Sila ni Zeke magiging maayos?

Can she forgive him? Can she erase all those painful memories?

"Bakit gising pa kayo?"

Sabay silang napalingon ni Mandy sa pinanggalingan ng boses. Nakita niya si yeoji na natayo sa may pintuan. nakasuot pa ito ng pajama at white t-shirt.

"Midnight snacks." Pinakita dito ni Mandy ang pagkaen. "Anyway, matutulog na rin naman ako."

Nagpaalam na sa kanilang dalawa si mandy kaya naman naiwan nalang sila ni yeoji sa may kusina.

"Can't sleep?" Tanong nito sa kanya.

Tumango siya. "You?"

"Thirsty." Sumandal ito sa may ref malapit sa kanya. "Having a girl talk with Mandy, huh?"

"How ironic right?"

"Yeah."

"Can I ask you a question, Yeoji?" tanong niya dito.

"What is it?"

"Nagalit ka rin ba sa akin noon? After I'd ruined your friendship with zeke? Did you regret involving yourself to me?"

Napasuklay ito ng buhok at tumingin sa kanya. "You want to know the truth?"

Tumango siya.

Lumapit ito sa kanya at umupo sa harap niya. "I never regret everything I've done in the past. What I've done for you before, I'm still willing to do it now."

"Why, yeoji?"

Napaiwas ito ng tingin sa kanya at nagpakawala ng buntong hininga.

"Why?" She asked again.

Tumingin ito ng deretso sa mga mata niya. Before she even realize, she felt his lips against her. Hindi niya inaasahan ang ginawa nito kaya naman parang napako siya sa kinauupuan.

Yeoji is kissing her.

She wanted to push him away but her body doesn't want to cooperate.

Agad din itong humiwalay... and the next thing he said completely blow her mind.

"It's because I love you."

***