Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
🌸
"Barkın, kapıyı kapatabilirsin. Çünkü o benim hiçbir şeyim."
Omuz silktim. Arkamı dönüp yürümeye başlayacaktım ki Kuzey'in sesi olduğum yere çivilenmeme neden oldu.
"Ne demek hiçbir şeyinim? Sen beni seviyorsun!"
Histerik bir şekilde güldüm. Kendinden soğutmayı ve beni sinirlendirmeyi aynı anda nasıl yapıyor aklım almıyordu.
"Kuzey," Kapının önünde durup onunla yüz yüze geldiğimde Barkın yanımda bekliyordu. Kuzey'i baştan aşağı süzüp yüzümü buruşturdum. "Siktir git." Güldüm.
"Işıl bak-"
"Siktir git!" Dedim tekrardan. Bu sefer gülmüyordum sinirden ellerim titremeye başlamıştı.
"Işıl-"
"Yalandı! Yalandı!" Onu sertçe ittirdiğimde birkaç adım geriledi. "Yalandı!" Dedim tekrardan. "Senin sevgin yalandı!" Durdum. "Sahi sen hiç bana aşık olduğunu söylememiştin benim aptallığım, anlayamadım. Bunun bir oyun olduğunu baştan bilseydim yüzüne bile bakmazdım, pisliğin tekisin."
"Işıl bak sadece bir oyundu sana söyleyecekti-"
"Kes!" Diyerek sözünü kestim. "Bana değil başkasına bile böyle bir oyun oynadığını bilsem seni yine iterdim! Sana yine siktir git derdim!"
Omuzlarımdan kavradı. "Işıl biz deneyemeyiz mi tekrardan? Yani sadece..."
Sinirle kollarını ittim. "Ne tekrar denemesi sen neyden bahsediyorsun?" Güldüm. "Senden nefret ediyorum görmüyor musun? Aşka dair kalbimde de ruhumda da hiçbir şey yok."
"Işıl-"
"Tekrar ediyorum, git artık!" Ona arkamı döndüm. Kapıyı kapatacakken eliyle durdurdu. "Git, komşulara rezil olmak istemiyorum." Başımı dik tuttum. Evet, Işıl. Ağlamak yok. Onun karşısında ağlamak yok. "Bana verecek hiçbir açıklaman bile yok. Hepsinin bir oyundan ibaret olduğunu sen de kabul ediyorsun, zorlama." Derin bir nefes verdim. "Zorlama, beni rahat bırak."
Kapıyı onun yüzüne kapattığımda sırtımı kapıya yaslayıp gözlerimi yumdum. Akmak için hazır bekleyen gözyaşlarım akmaya başlamıştı.
"Kedi," Barkın önümde durdu. Başımı kaldırıp gözlerine baktım. "Böyle bir şeyin yaşanacağını bilsem açmazdım. Ne oldu, sorun ne?"
Bir şey yok dercesine başımı sallayıp gözyaşlarımı elimin tersiyle ittim. Barkın'ı arkamda bırakıp odama girdim. Kapıyı arkamdan kapatıp direkt olarak yatağa kendimi bıraktığımda yüzümü yastığa gömmüştüm.
Kapı birkaç defa tıklatıldı. Burnumu çektim, yatağın ucundaki battaniyeyi alıp içine girdim. Kafam dahi bütün bedenim battaniyenin içindeydi. Saklanmıştım. Küçükken ne zaman korksam veya ağlasam battaniyenin içine girerdim. Kimsenin beni bulmasını istemezdim, ağladığım görülsün istemezdim, korktuğum hissedilsin istemezdim.
