Against All Odds | ✓

PROLOGUE

Prologue.

Xanaya Chime G. Alonzo

"Chim, lumabas na raw 'yong results ng honors for this sem," sabi ni Karla sa akin, ang secretary ng room namin na kaibigan ko rin.

"Totoo ba?" tanong ko. "Edi, ano pang hinihintay natin!? Tara at tingnan na natin."

Tumayo na ako at hinila na sila ni Ayel papunta sa may announcement board dahil doon nakapaskil kung sino ang mga nakaka-top sa amin, bale buong campus iyon at galing sa iba't ibang strand.

"For sure, isa ka sa magkakaroon ng honor. Napakagaling mo at halos maka-perfect ka sa exam, eh," dagdag ni Ayel.

Nakipagsiksikan kami para tingnan kung sino ang nasa unahan ng listahan. Napangiwi ako kaagad dahil ibang pangalan ang nando'n.

Flores, Wayne Jaziel | 98.3 | STEM

Sumunod din doon ang pangalan ko.

Alonzo, Xanaya Chime G. | 98.2 | HUMSS

Ano? One point lang ang pagitan naming dalawa?! Sino ba 'yang lalaking 'yan? Pero hindi ako makapaniwala na halos same lang kami ng average! Tapos ang sumunod na average na sa aming dalawa ay 96.8.

"Grabe naman iyong dalawang nangunguna. Tingnan mo, puntos lang ang lamang. Nangangain sa campus, ay," rinig kong bulong sa likuran.

"Hindi na ako magtataka kay Jaziel na Valedictorian sa batch namin last year tapos 99 pa average niya. Mamaw talaga sa acads, eh."

Tumingin ako sa dalawa kong kaibigan at inaya na silang umalis. Nang makaalis na kami sa announcement board ay napamewang ako.

"Who's that guy? Kilala n'yo ba 'yon?" tanong ko sa kanilang dalawa.

I graduated from Janeiro Integrated School. It's a private school; I studied there from kindergarten to junior high school. And now that I'm in senior high school. My parents decided to transfer me to a public university here in La Union to study. I've been sick since vacation, so I need to change my environment for my sake.

"Si Jaziel hindi mo ba siya kilala?" tanong ni Ayel. Umiling ako. "Gosh! Pero sabagay galing kang siyudad kaya hindi mo siya kilala. Anyway, siya lang naman si Wayne Jaziel Flores. Valedictorian ng Corazon High School last year and lumalaban din siya sa mga quizbee division at talaga namang panalo siya palagi," pagkwento niya.

Napahinto pa kami sa hallway namin para lang makinig sa mga kwento nila. Curious lang talaga ako kung sino ang lalaking iyon. Bawal niya akong maunusan sa kahit na anong bagay! Naririnig ko na naman ang madalas sabihin ng mga magulang ko.

'Hindi ka namin pinalaki para makipag-kompetensya sa iba. Ang gusto lang namin ay maging maayos ang buhay mo habang nag-aaral ka.'

Napabuntong-hininga ako dahil inaamin kong madalas na hindi ko talaga siya ma-control. I want always be on top because I think, I deserve the spot. I'm studying everyday and I'm aiming always for the best and highest grades.

"And alam mo bang isa rin siya sa mga famous sa campus namin dahil sa galing niyang mag-volleyball! Captain siya dati kaya tuwang-tuwa ang lahat sa kaniya pero snobber siya madalas."

Kumunot ang noo ko. "Bakit naman snobber?" tanong ko.

"Ewan ko. Minsan lang siyang makipag-socialize and madalas tahimik. Ningumiti ay bibihira lang din. Akalain mo nga naman 'yon," dagdag ni Karla.

I let out a heavy sigh and looked at them. "Gusto kong makita siya! I'm curious about him."

They beamed at me. They're like teasing me for some reason. I rolled my eyes at them. "No malice, girls! I'm just curious who he is," I told them.

They both laughing at each other. "Fine. Let's go! Punta tayo sa STEM building," ani Ayel.

That's what we did. We went to STEM building. Most of students are looking at us because we're from HUMSS and I know they will notice that because of our I. D. lace.

"Tss. We're obvious that we're looking for someone," I told them.

"Ayy, bakit sino ba nag-suggest na pumunta tayo rito?" tanong ni Karla.

We stopped at the last room on the first floor. Ang unang sumilip sa bintana ay si Ayel, sumunod ako at ang ikahuli ay si Karla.

"Sino diyan?" kunot-noo kong tanong.

"Teka, hinahanap pa 'yong tao," seryosong saad ni Ayel.

Hindi ko maiwasang hindi mapanguso. There's just a small number of people. Maybe some of them are in the canteen or outside because it's our breaktime.

"Wala yata siya," Karla said.

"Huh? Are we in the right room?" tanong ko.

"Oo," sagot pa nilang dalawa.

Inilibot ko ang tingin sa classroom nila. Same with our classroom lang din but the difference is there are some designs at the back like some cutouts of math and science related things.

"Sinong hinahanap n'yo?"

Pare-parehas kami napaayos nang tayo dahil sa nagsalitang iyon. Sabay-sabay kaming tumingin sa lalaki na nasa harapan namin.

He looks so clean! Mula ulo hanggang paa ay maayos ang kaniyang suot at mukha talaga siyang malinis. His messy hair, thick eyebrows, round eyes, pointed nose, and thick lower lip makes him more attractive. Napatingin ako sa kaniyang I. D. Lace. STEM.

He's a handsome guy with a serious face. The thing caught my attention is his brown hazel eyes that sparkle like a diamond. His smooth, tanned skin matches his strong jawline and cheekbones. His dark, messy hair adds to his appeal, framing his face effortlessly. There's something inviting about him, making it easy to be drawn to his natural charm and good looks.

Siniko ako ni Karla. "Siya 'yon," bulong niya.

Muli akong tumingin sa lalaki na nakatingin sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay.

"It's none of your business," I said before looking away from him. I looked at my friends. "Let's go, girls."

Hindi ko narinig ang kaniyang boses pero narinig ko ang mahina niyang pagtawa. Lumingon pa ako at sinamaan siya ng tingin. Kitang-kita ko kung paano niya tinatakpan ang kaniyang bibig gamit ang hawak niyang papel.

"Tinatawanan mo ba ako?" tanong ko at hinarap siya.

I don't want to sound rude, but I think he's making fun of me.

He cleared his throat. "Hindi, ah. It's like your attitude doesn't suit your strand. Humanities and Social Science."

______________________________________________
__________________________