Hayatımın değiştiği günün ertesi sabahı uyandığımda yüzüme çarpan o sıcak hava...
Güneş ve nem
Hayaller başkaydı gerçekler başka
Ben Kübra , Kübra Durmaz
Yeni arkadaşlar yeni komşular
Ve.......ve birisi gelir en ummadığın anda senin ondan haberin...
Şu an ismimi bildiğine takılacak halde değildim. Kafamı kaldırıp yüzüne baktım bir kaç saniye sonra gözlerimi kaçırdım. Bu sırada bir damla gözümden firar etti.
"Değilim" Diyerek yanından ayrıldım ve eski yerime oturdum.
Bir kaç dakika sonra soğuk çayım geldi ama yanında tek kişilik bir pasta vardı. Kafamı kaldırıp getiren kişiye baktım. Murat abi.
"Müessesemizden" Dedi
Gülümsedim Mutlu olmuştum
"Teşekkür ederim"
Sadece küçük bir tebessüm ile başını salladı.
Karşımdaki şeyleri yavaşça yiyerek zaman öldürdüm. Eve gitmek istemiyordum ama böyle bir şey olamazdı. Eşyalarımı toplayıp çantamı sırtıma aldım.
Dükkandan çıkmadan Murat abiye dönüp
"İyi günler" Dedim ve çıktım
Eve yaklaştığımda telefonum çaldı. Cebimden çıkarıp arayana baktım
NERİMAN ABLA ARIYOR...
Hemen cevapla tuşuna basıp telefonu kulağıma götürdüm.
"Selamun aleyküm Kübra"
"Aleyküm selam Neriman abla"
"Canım müsaitsen bizim eve gelir misin yardımın gereken bir şey var"
"Tabi gelirim birazdan oradayım"
"Tamam bekliyorum"
Telefonu kapatıp cebime attım.
Apartmana girip bizim kata çıktım ardından direk Neriman ablanın kapısına yöneldim. Zili çalıp kapının açılmasını bekledim. Birkaç saniye içinde kapı açıldı.
"Hah geldin mi kızım. Ben malzemeleri çıkardım profiterol yapı ver. Akşama bizim kız gelecek. Şehir dışındaydılar yeni geldiler bayadır görüşmedik. Güzel bir şeyler yapayım dedim"
"Ay tabi yardım edeyim"
Kollarımı sıvayıp fırının altındaki çekmeceden önlük aldım ve işe başladım.
——————————
"Ay nasıl yoruldum Neriman abla anlatamam"
"İyi iyi az ağrıyı aş bastırır çok ağrıyı iş bastırır. Senin ağrı nerde"
"Bir sızım olduğunu nerden biliyorsun"
"Biliyorum işte anlat bakalım biri falan mı var yoksa?"
"Yok be Neriman abla bizde olmaz öyle şeyler"
"Neden eninde sonunda evlenmeyecek misin ? Severek evlenmen daha iyi olur"
"Hayırlısı diyelim Neriman abla"
"Hayırlısı tabi, e anlat o zaman ne oldu"
"Ailevi meseleler"
"Anladım seni bu denli üzecek ne oldu?"
"Üzmek değilde rahatsız ediyor yoruyor"
"Bir şey olduda mı sıkıntı çıktı"
"Yok annem ile babam her zaman kavga ederler. Bazen bir iki gün durulurlar onunda acısını diğer günlerden çıkarırlar. Benim küçüklüğümden beri bu böyleydi. Kaç defa boşanmaya kalktılar artık sayamıyorum. Her an her şeye kavga edebilirler. Sadece Adana'ya taşındık diye sakinlerdi. Ama artık kafam kaldıramıyor. Ben yoruluyorum onların kavgaları yüzünden. Küçük yaşımdan beri hep boşanmaları taraftarı oldum ama Abdülhamit doğduğunda istemedim yoksa hala düşüncem aynı"
"Canım benim yapabileceğin hiç bir şey yok bu böyle olmaya devam edecek rahat olmaya çalış"
"Çok denedim be abla. Ama yemin ederim burama kadar geldi. Bazen bana çatıyorlar bağırıp çağırıyorlar. Kırılıyorum ama belli etmiyorum. Rahat olmak elde değil. Sanki vahşet içinde gibiyim. İnsanlara çok normal kafaya takman saçma dediği şeyler aslında ne kadar zor anlatamam. İşte bu yüzden evlenmeye bu kadar olumlu bakmıyorum. "
Neriman abla sırtımı sıvazlarken onunda modunu düşürmemek için neşeli olmaya çalıştım.
