⚠️Kurguda kusurlar olabilir, bunları gözardı ederek okumanızı rica ediyorum. Bölümler daha sonra düzenlenecektir📌
///
Polisler artık çıldırmak üzereydiler. Bir dosya kapanmadan başka bir dosya açılıyor hiçbir sonuç elde edemiyorlardı. Kendine "SY"...
Bölümü okurken görüşlerinizi bildirirseniz sevinirim.
Keyifli okumalar🧡
Bölümü okuduğunuz saat:
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Yüzüme çarpan serin havayla içimin titrediğini hissediyordum. Esen rüzgarın etkisiyle uçuşan saçlarım yanağımı kaşındırıyor, rahatsız hissettiriyordu. Başımın yaslı olduğu sert gövdenin gergin olduğunu anlayabiliyordum. Kollarım beline sıkı sıkı sarılıydı.
Düşmekten korktuğum için mi bu şekilde sarılıyordum bundan emin değildim. Belkide yılların özlemi vardı bu sarılışımda.
Bir insanın kötü olduğunu bile bile hâlâ ona karşı sevgi beslemek tarif edeceğim bir duygu değildi. Bunu anlatacak kelime bulamıyordum.
Ona sormak istiyordum. Neden bu kadar çok cana kıydın, ya da neden içindeki o masum çocuğu kirlettin diye.
Çocukken karşısında ağlamaya başlığımda eli ayağına dolanan biri, şimdi beni hüngür hüngür ağlatıyor. Bu nasıl mümkün olabilir ki.
Peki kendimi ne kadar güvende hissediyorum?
Cevap basit. Güvende değilim ve olmayacağım da.
Küçükken abimden kaçıp sığındığım kişinin yanında artık güvende değilim.
Geri dönüşü olmayan bir yola girdim ve bundan asla pişman değilim.
Göktuğ'u terk ettim çünkü öyle olması gerekiyor.
Yüzüne karşı söyleyemediğim sözleri mesaj olarak yazacağım.
Acaba uyandı mı?
Uyandığında ilk ne yaptı?
Neden bedenim buradayken ruhum Göktuğ'un kollarının arasında gibi hissediyorum?
Bunun cevabı aşk mı?
Ben düşüncelere dalmış şekilde beklerken motor önce yavaşladı, daha sonra durdu. Kapalı gözlerimi açtığımda sarılmış olduğum bedenden kollarımı çözdüm. Motordan ilk inen o olmuştu.
Bedenim üşüdüğü için kollarımı kendime sarıp bekledim. Motordan inecek halde değildim. Kendimi çok fazla yorgun hissediyordum.
Tam karşımda durduğunda bakışlarımız buluştu.
Çok derin bakıyordu. Benim bakışlarımın ise boş olduğundan emindim.
Sanki birisi tüm duygularımı söküp aldı. Tek hissettiğim koca bir boşluk.
"Kucağıma almamı ister misin?" Diye sorduğunda başımı iki yana salladım. Bakışlarının hedefinde çıplak ayaklarım vardı. Ayakkabı giymemiştim. Yorgun hissetsem de yürüyebilecek durumdaydım, ayaklarımın çıplak olması umrumda değildi.
