THE HILARIOUS HUSBAND (LEE BROTHERS #2)

Chapter 39

CHAPTER THIRTY-NINE
JEALOUSY

❥ ELISSE GARCIA ❥

“Nasaan ang Kuya Hope mo?” bungad ko kay Edward na naabutan kong nag-pe-prepare ng meryenda niya sa kusina pagpunta ko ro’n.

Kararating ko lamang galing sa Lee Entertainment. Mas naunang umuwi sa akin si Hope, samantalang ako ay nag-overtime ng isang oras sa opisina dahil may mga kailangan akong tapusin. Dahil separate cars kami, hindi na niya ako hinintay pa. He just told me earlier to be careful on my way back. But when I parked my car before coming inside, I didn’t notice Hope’s car in the garage—only Edward’s. Meaning, Hope wasn’t home yet, even though he left before I did.

“Sinundo si Ate Ella sa school,” Edward said simply, but it felt like a heavy blow to my chest, stirring something inside me I couldn’t quite explain—na ngayon ko lang naramdaman.

“Hindi mo ba kasi hinintay si Ella?”

“Hindi naman kami sabay ng out ngayon. Mas nauna ‘ko sa kaniya, at may pinuntahan kami ng mga tropa ko. Kaya no’ng tumawag siya at nagpapasundo, hindi ko siya napuntahan agad.”

“And then? Pa’no mo nalaman na si Hope ang sumundo sa kaniya?”

“Nag-chat siya. Sinabi niyang okay na raw dahil nakisuyo na siya kay Kuya Hope.”

Natahimik ako. Why am I feeling this way? Alam ko namang close na rin si Hope at Ella. Dalawang buwan na ang lumipas simula nang planuhin kong yayain siya sa isang dinner date at tuksuhin sa pamamagitan ng isang babae na kapatid ng dati kong kaklase sa college.

Yes, I failed at that, according to the report I received from the woman I hired. But ever since that night, I’ve noticed Hope and Ella becoming even closer. May mga times pa na sa halip oras na ng pagtulog ni Hope ay tutulungan niya pa si Ella sa research nito dahil nagpapatulong daw. And they’d both hang out in the living room, doon sila nag-aaral. Minsan ko pa nga silang inabutan doon nang magising ako bandang alas dose nang gabi at kinailangan kong mag-refill ng tubig sa tumbler ko. But back then, I felt secure knowing there was nothing inappropriate going on. Besides, I wasn’t that invested in Hope to be suspicious.

There were also moments na kapag hindi ko siya hinintay at nauna akong kumain, sila ni Ella ang makikita kong magkasabay, and they were chatting like they’d been friends for years. Sometimes, Hope would be so engrossed in their conversation that he wouldn’t even notice me.

Yeah, I know they’ve become close, but something about the way Edward said na sinundo niya si Ella sa school—it just hit differently. Saglit akong natahimik at pinagmasdan ang ginagawa niyang clubhouse sandwich. Naka-side view siya sa ‘kin.

“Gawan mo rin ako,” sabi ko sa kaniya, sabay talikod para tunguhin ang hagdan imbes na ang elevator. I didn’t know why, but I felt uneasy, my heart pounding. I needed to burn off some of this adrenaline, so walking up the stairs seemed like the only thing to calm me down.

Pagpasok ko sa kuwarto namin ni Hope at nang maisara ko na ang pinto sa likod ko, unang tumama ang tingin ko sa kamang pinagsasaluhan namin. Hindi ko naiwasang matigilan. Dalawang buwan na rin ang lumipas simula nang may nangyari sa ‘min. Huli ‘yong sa kusina, noong kinagat ko siya sa leeg.

I still vividly remember how rough he was that night. With just a tug, he moved aside the thin fabric of my panties, and without hesitation, he plunged into me. His movements were fast and hard—each thrust more intense than the last. But instead of feeling anger or irritation, I was swept away by an unexpected pleasure, one I could never forget.

Sa bilis niyang gumalaw ay mabilis din siyang nilabasan kaya dali-dali siyang tumakbo sa malapit na banyo bago pa 'yon sumabog. Pagbalik niya sa kusina, at noong naayos ko na ang sarili ko maging ang damit ko, nakangisi niya pa akong binantaan na; “Sa susunod na kagatin mo ‘ko… makakatikim ka ulit ng “against the wall”."