THE HILARIOUS HUSBAND (LEE BROTHERS #2)

Chapter 69

CHAPTER SIXTY-NINE

GONE

❥ ELISSE GARCIA ❥

MATAPOS akong itali ng tauhan ni Dad ay binitbit ako nito palabas sa apartment ni Ella at isinakay sa sasakyan. He drove to a place I didn't recognize—an abandoned warehouse far from any signs of life. Hindi ko kasama si Ella at Edward kaya sobra ang pag-aalala ko sa kanila dahil naiwan sila sa apartment kasama ng hayop naming... nilang ama.

My mind raced, replaying Dad's words. Could it be true? That he wasn't really my father? Deep down, something told me he wasn't lying. It explained so much—like the way he'd nearly assaulted me once in his office, his sense of entitlement toward me. Maybe he knew even then that I wasn't his blood kaya hindi siya kinilabutan sa binalak niya sa 'kin.

Pagdating sa abandonadong warehouse, hinila ako ng lalaking tauhan ni Dad papasok sa loob. Natakot ako kaya nanlaban ako. "Bitawan mo 'ko!"

Natakot ako sa p'wedeng mangyari sa 'kin lalo na at hindi pala ako anak ng kinilala kong ama. Alam kong hindi siya manghihinayang sa buhay ko anumang oras kaya naman pinilit kong kumawala sa lalaking humihila sa 'kin papasok sa loob.

But he slapped me hard across the face, the impact forcing me to the ground, my head spinning as my cheek stung from the blow. Dust filled my mouth as I hit the filthy floor, the pain and dizziness too much to fight back anymore.

"Tumahimik ka kasi! Pahihirapan mo lang ang sarili mo!" sermon pa nito sa 'kin.

Dahil sa panghihina ko, hindi na ako nakakilos pa. I could only feel the cold grip of his hands nang simulan niya akong kaladkarin sa matigas at magaspang na semento. Sobrang dumi pa no'n at halos kumapit na sa 'kin ang mga alikabok. I was helpless, my mind reeling with fear, unable to muster any more resistance.

Itinali niya ako sa upuan, maging ang mga paa ko. Bilang ganti, walang tigil kong pinagmumura ang lalaki, na naging dahilan kaya niya nilagyan ng duct tape ang bibig ko. Wala na akong laban sa kaniya, lalo pa at sobra akong nahilo sa lakas ng sampal niya sa 'kin bago niya ako kaladkarin sa loob, kaya natahimik na lang ako.

A few moments later, another man entered the room. I recognized him as another one of Dad's henchmen—someone I'd seen around before. He barely looked at me, just checking to make sure I was restrained, then muttered something about needing to guard the entrance before stepping back outside.

For the next twenty minutes, the man who'd tied me up stood by, impatiently waiting for a call from Dad, probably to get his orders on what to do with me. The silence was oppressive, and I felt trapped, each minute stretching out in agony.

Then, suddenly, I heard faint noises—footsteps approaching from somewhere outside the room. The steps grew louder, echoing in the empty space, and my pulse quickened, wondering if this was my last chance or just another danger coming my way.

Pero tila nabuhayan ako ng pag-asa dahil mga unipormadong lalaki ang pumasok sa loob at nagulat ako—hindi lang ako kundi ang lalaking nagtali sa 'kin—dahil sa sobrang dami nila. Hindi ko sila mabilang nang magsunud-sunod silang pumasok sa loob na akala mo mga secret agent. Lahat sila ay may baril at mabilis kaming napalibutan, pero ang baril nila ay nakatutok lang sa lalaking nagtali sa 'kin.

"H'wag kang kikilos nang masama!" sigaw ng isa sa mga unipormadong lalaki, ang kausap nito ay ang tauhan ni Dad na hindi kalayuan sa tabi ko.

Pero mukhang dahil sa takot at taranta nito ay hindi siya sumunod. Imbes ay hinugot niya rin ang baril niya at mabilis na tinutok sa mukha ko, na nagpanginig sa mga laman ko.