Maxim (manxman)

46

Hoi, en duizend maal sorry voor het zo ongelooflijk lang niks meer publiceren of überhaupt van me te laten horen! Ik heb een ontzettend druk studiejaar achter de rug, maar ik heb het (succesvol) afgerond :) Anyways, ik heb nu vakantie en heb dit hoofdstuk gereed en ik ben al wel weer bezig met het volgende hoofdstuk. Ik blijf er nog altijd bij dat ik het verhaal van Maxim (positief) zal afronden, ondanks dat het niet altijd even makkelijk voor hem zal worden. Goed, genoeg geyap, hier is het hoofdstuk, tot de volgende!

Pov Maxim

Ik voelde geen pijn, geen angst of verdriet. De zwarte leegte bracht een soort rust in mijn geest. Het voelde goed. Ik wilde hier altijd blijven. Hier in deze staat. Ik wist dat het de dood was. Of althans, de weg ernaartoe. Maar het voelde als het juiste. Het voelde als een enorme opluchting. Als dit het alternatief was voor mijn aardse lijden, dan nam ik het met beide handen aan. Het voelde alsof ik op het water dreef. Mijn lichaam voelde gewichtloos aan, alsof ik zweefde. De ruimte voelde eindeloos aan. Op deze plek zou ik eeuwen kunnen blijven. De rust was een verademing.

Plotseling hoorde ik ergens ver weg een stem. Een stem die me smeekte terug te komen en mijn ogen weer te openen. Ik wist dat het Vito moest zijn. Ik wilde niet graag terug. Ik was bang voor de pijn die ik zou hebben wanneer ik weer bij kwam.

Een felle lichtbundel scheen in mijn ogen. Het was in de verte. Ik probeerde er naartoe te gaan. Het lukte. Eindelijk kwam het licht dichterbij. Het voelde als een warm welkom en ik kon het al bijna aanraken. Ik wilde me er in onder dompelen. Me er in verliezen.

Een onzichtbare hand greep me vast. Ik werd weggetrokken van het licht. Terug naar de aarde. Terug naar de realiteit. Ik probeerde terug te keren naar het het licht, maar de kracht was te sterk. Het licht ging steeds verder bij me vandaan. De realiteit slokte me terug op.

Ik opende mijn ogen en zag Vito naast me zitten. De tranen stroomden over zijn wangen en hij keek langs me heen. De ambulance verpleegkundige stootte hem zachtjes aan en knikte naar mij. Vito's mond zakte open van ongeloof en opluchting. 'Maxim...' stamelde hij zachtjes. 'Je leeft weer.' Ik probeerde te glimlachen naar hem, maar mijn lichaam voelde zwak en verdoofd aan.

'Gelukkig bestaan wonderen, anders had je het niet gehaald. Je hart heeft tien minuten niet meer zelf gefunctioneerd,' zei de verpleegkundige. Ik kon hem enkel aankijken. Hij verbond me aan een infuus en diende me pijnstillers toe. Ik keek naar mijn buik. Mijn shirt was kapot geknipt, zodat de verpleegkundige goed bij de wond had kunnen komen. De wond was netjes behandeld en verbonden.

Ik sloot mijn ogen weer. Ik voelde me zwak en duizelig. Mijn gedachten waren onsamenhangend en schoten naar alle uithoeken van mijn hoofd. Een zachte kreun drong zich tussen mijn lippen door. Het was niet zozeer van de pijn, aangezien ik al volgegooid was met pijnstillers. Alles was als een enorme waas. Ik had dood kunnen zijn. Ik had zelfs dood willen zijn.

Ik voelde hoe Vito mijn hand stevig vastpakte en er een kneepje in gaf. Ik probeerde het terug te doen, maar ik had er de kracht niet voor. Hij streelde de muis van mijn hand met zijn duim. Ik hoorde hoe Vito met de verpleegkundige praatte, maar het leek wel alsof de sirene van de ambulance alles overheerste.

Na een eeuwigheid merkte ik dat de ambulance stil kwam te staan. De deuren werden haastig geopend en de brancard werd uit de ambulance gereden. Ik werd naar binnen gereden en werd daar van de brancard afgetild om vervolgens op een ziekenhuisbed neergelegd te worden. Meerdere mensen krioelden om me heen en Vito rende bezorgd achter het personeel aan.

Ik werd naar de operatiekamer gebracht en Vito moest op de gang blijven. 'Kun je je ogen voor me openen?' Hoorde ik iemand zeggen. Ik deed wat er van me gevraagd werd en er werd met een lampje in mijn ogen geschenen. Er werden allerlei testjes uitgevoerd en ik zag hoe een arts de grote pleister van mijn buik afhaalde. Het aanzicht van de enorme wond maakte me misselijk. Ik sloot mijn ogen en ademde diep uit, maar de misselijkheid bleef. Fuck wat zag dat er ernstig uit.