Lessons from the Badboy

54. Vaarwel Raven

Het is 10 uur. Carter en ik zijn naar de bioscoop geweest. Niet dat ik veel van de film mee gekregen heb, ook de popcorn bleef gevuld.

"Ik ga de auto zo halen," zegt Carter. Hij trekt zijn donker blauwe jasje uit en hangt hem over mijn schouders.
"Geef me 10 minuten. Het regent buiten, wacht jij maar hier," hij buigt zich snel voorover en plant een kus op mijn wangen en vertrekt naar buiten. Ik glimlach en loop na een minuut ook naar de uitgang. Ik snak naar frisse lucht.

Eenmaal buiten voel ik de vlagen van wind en lichte druppels die worden meegevoerd onder het afdak. Ik kijk om me heen en besef me nu pas hoe donker het al geworden is. De enige vorm van licht zijn de lantaarnpalen die rondom de weg staan. Als ik mijn ogen op een specifieke lantaarnpaal richt, stap ik instinctief een paar stappen vooruit, in de regen. Abrupt stop ik. Ik zie hem staan tegen de lantaarn paal, alhoewel het donker is en hij ver weg staat is het onvermijdelijk zijn gezicht die staart naar de mijne. Wat doet hij hier? Hoe weet hij dat ik hier ben? Mijn hart bonst in mijn keel. Dit is het. Ik kijk achter me om, maar het is leeg, geen mens of Carter te bekennen. Niks om dit minder moeilijk te maken. Er valt niet om heen te draaien. Het moest zo zijn dat het universum ons hier heeft gebracht. Misschien dat het universum nu ook daadwerkelijk ziet hoe verkeerd onze band is geweest.
Wyatt loopt vanaf de lantaarnpaal naar me toe en ook ik loop vooruit. Ik slik en voel de adrenaline door mijn aderen stromen. Ik kijk naar de grond, ik wil zijn gezicht niet zien. Ik voel zijn aanwezigheid tot me naderen en stop mijn stappen.

"Hey, vogeltje," klinkt hij opgewekt. De geur van zijn parfum komt als een walm met de wind mee waaien en ik zet een stap achteruit om zijn knuffel te ontwijken. "Wyatt," antwoord ik.

Met alle moeite kijk ik naar hem op. Hij kijkt nog wat verward, maar hersteld zich snel. Hij graait wat in zijn broekzak en haalt zijn hand dan leeg uit de zak. "Hoe gaat het?" Vraagt hij ongemakkelijk.
"Waar was je? Wat doe je hier?" Vraag ik gelijk. Ik staar even in zijn ogen en kijk daarna weg. Zijn antwoord komt niet meteen. "Ik wil je erover vertellen, kom.." hij steekt zijn hand uit naar de mijne, maar ik trek hem zachtjes weg. Niet genoeg kracht om nog verder naar achteren te stappen. "Nee. Dat is niet nodig." Ik slik. "Het hoeft helemaal niet meer."
"Wat bedoel je?" Hij stapt naar me toe, typisch Wyatt. Een stap vooruit doen als de ander terugdeinst. Ik kijk omhoog. Hij kijkt me doorgrondend aan, veel energie in zijn blik. Wat zou er in hem omgaan? God mag het weten.
"We moeten stoppen met elkaar te zien," zeg ik met een neppe overtuigende stem.
"Wat? Nee. Alleen omdat ik even niet op je reageerde? Dat meen je niet toch?" Antwoord Wyatt. Ik kijk weer weg. Ik hou niet van confrontatie. "Nee Wyatt, dat je niet op me reageerde was inderdaad niet leuk, ik had me zorgen gemaakt. Iets wat verleden tijd is. Maar het moet gewoon klaar zijn en.."
Zijn vinger onderbreekt me in me zin. Hij trekt mijn kin omhoog zodat ik hem aankijk. Zijn ogen kijken vluchtig in beide van de mijne. "Je bent niet serieus, je.. je weet niet wat je zegt."

Ik schud mijn hoofd. "Nee Wyatt." Hij onderbreekt me weer en verschuift zijn vinger van onder mijn kin naar de zijkant van mijn wang en legt de rest van zijn hand op mijn kaak.
"Raven." Hij komt naar voren en buigt zich richting mijn gezicht. Zijn lippen komen dichterbij en ik voel de warmte van zijn hand en mijn bibberende handen die niks anders willen dan zijn haren grijpen en op hem te springen. Maar dat zal niet meer gebeuren. Nooit meer.
Net op tijd draai ik mijn gezicht weg waardoor zijn warme adem nu op mijn wang gericht is.
"Speel niet met me," fluister ik. Ondanks de handen die tintelingen door mijn lichaam schieten, voel ik slechts een diepe afstand tussen hem en mij. "Spelen? Raven ik.."

"Ik ben met Carter nu." Het floepte eruit. Ik dacht er niet over na. Maar het moest. Dat zou het enige zijn wat ik zou kunnen zeggen tegen een man met zijn trots. Voorzichtig trekt hij zich terug en de warmte van zijn hand verdwijnt. "Oh."

Even blijft het stil en ik durf niet omhoog te kijken.
"Maar wat als.." "Nee, " onderbreek ik hem. "Alsjeblieft Wyatt. Ik kan het niet. Zie je niet dat ik er van ten onderen ga? Ik heb nog nooit iemand ontmoet die me zo intens verdrietig kan maken, zo zwak en hopeloos. Zie je niet dat je me kapot maakt? Heb je dan geen ziel om te voelen wat je een ander aan doet?" Ik kan het niet, maar ik moet hem aankijken. Dat is de enige manier hoe hij me serieus kan nemen. "Zie je niet hoe intens slecht je voor me bent?"

Dit keer slikt hij en zijn blik verwilderd eventjes. "Natuurlijk.." Hij zet een stap naar achteren. "Ik.." Hij sluit zijn ogen voor enkele seconden en keert dan terug. Hij kijkt in mijn ogen. Niet met de eens kalme bleek, nee. Zijn forse dikke wenkbrauwen spreken alles behalve kalmte uit, zijn ogen lijken donkerder, of komt dat door de duisternis om ons heen? En toch, lijkt er geen emotie kennelijk zichtbaar. Als hij iets voelde, was het niet te zien.
"Ik heb jou ook wat te vertellen," zegt hij vlak. Hij schraapt zijn keel, alsof hij zoekt naar woorden.
"Ik snap dat je niks met mij te maken wilt hebben. En ik ga je met rust laten, je zal me niet meer ongevraagd zien en je zal niks meer van me horen. Ik zal doen wat je wil en van je vandaan blijven. Alleen dit verzoek is niet voor mij. Het is voor mijn moeder. Na alles.. kan ze wel iemand gebruiken om mee te praten. En als iemand die van de situatie af weet, en als iemand die goed bij haar in de smaak valt, kan ik je alleen maar vragen om dit verzoek Raven. Ga bij haar langs, ik zorg dat ik weg ben en je geen last van me hebt. Doe het niet voor mij, maar voor haar. Ik zou het niet vragen als het niet belangrijk was.. Ik maak me zorgen. "

Mijn buik trekt samen. Ik knik. "Dat zal ik doen." Mevrouw Thompson heeft niks misdaan en naar mijn weten heeft ze ook geen vriendinnen of contacten buiten haar zoon om. Wat voor mens zou ik zijn om deze hulp te ontbieden? "Zolang jij er niet bent, kan ik er voor haar zijn." Hij knikt.
In de verte hoor ik een auto motor ratelen. Wyatt kijkt in de richting van het geluid en dan nog een keer naar mij.

"Vaarwel Raven," zegt hij. Tranen wellen op in mijn ogen. Hij mag het niet zien. "Het beste Wyatt." Ik kijk naar de grond en sluit mijn ogen. Ik hoor zijn voetstappen van me weg gaan en blijf achter met het geluid van de regen en de toe naderende auto. Doorweekt dat ik ben, open ik mijn ogen en laat de tranen over mijn wangen stromen. Dit had beter moeten voelen. Wat als ik een fout gemaakt heb? Het is Carter die stopt naast me en ik hou met een brok in mijn keel de volgende tranen in. De auto deur vliegt open en ik haast me naar binnen.

"Wat doe je buiten? Het regent pijpenstelen!" Zegt Carter vol ongeloof. Ik lach nepjes.
"Iets van de duisternis trok me aan," plaag ik terwijl ik mijn hand leg op de wang waar Wyatt de zijne had gelegd.