Lessons from the Badboy

57. Deur heropend

Wat bezielde me?

Serieus, wat bezielde me dat ik hem een bericht stuurde? Ik was klaar met hem. Ik had het hem nota bene zelf gezegd. Duidelijk. Hardop. Geen ruimte voor twijfel. En tóch zit ik hier met mijn telefoon in mijn handen, mijn duim trillend boven zijn naam alsof ik een soort junk ben die smeekt om nog één trekje. En ik háát het van mezelf.

Ik zucht diep en schuif mijn frappuccino heen en weer op tafel. Sky kijkt me al veel te lang aan met die blik die door mijn ziel heen prikt.

"Wat?" bijt ik haar toe.

Ze leunt achterover, nipt van haar beker en zegt met een veel te zelfverzekerde glimlach: "Je appt hem. Ik zie het aan je hoofd."

"Hou op." Ik draai mijn telefoon om, scherm naar beneden. "Ik had een zwak moment. Klaar."

Maar dan begint mijn scherm te trillen. En mijn hart slaat op hol. Te laat om 'klaar' te zijn.

Arrogante Kwal 🐙:

"Misschien is wel leuk. Al dacht ik dat je me verbannen had uit je heilige leven, prinses?"

Ik knijp mijn ogen dicht. Typisch. Sarcasme verpakt in een half compliment. Alsof hij precies wéét dat dat mijn bloed sneller laat koken.

Ik:

"Het is school, Wyatt. Geen date."

Nog geen halve minuut later komt zijn antwoord.

Arrogante Kwal🐙:

"Jammer. Had m'n smoking al gestreken."

Ik bijt hard op mijn lip om mijn glimlach te verbergen. Waarom doet hij dit? Waarom maak ik er ook nog om lachen? Dit is precies het probleem. Dit is waarom ik mezelf niet vertrouw als het om hem gaat.

Sky tikt met haar nagels op de tafel. "Zie je? Je lacht. Je zegt dat je klaar met hem bent, maar je zit hier alsof je een geheime crush verstopt in je zak."

"Sky..." begin ik, maar ze heft haar hand al op. "Nee. Jij kiest Carter. Jij hebt Carter. Punt. Dit is gewoon nostalgie ofzo. Slechte nostalgie."

Ik open mijn scherm opnieuw. Mijn hart slaat weer een slag over.

Arrogante Kwal🐙:

"Dus... Carter gaat ook mee?"

Ik:

"Ja."

Arrogante Kwal🐙:

"Fantastisch. Wordt vast een romantische schoolreis. Zal ik popcorn meenemen, of huildoekjes voor als het fout gaat?"

Ik smijt bijna mijn telefoon neer. "Hij is onmogelijk."

"En tóch blijf je reageren," merkt Sky droog op.

Voordat ik iets terug kan zeggen, trilt mijn telefoon weer.

Arrogante Kwal🐙:

"Anyway, ik zal je niet te veel lastigvallen. Het universum is vast gemeen genoeg om ons op dezelfde kamer te zetten."

Mijn ogen schieten groot open. "Nee. Dit meen je niet."

Sky fronst. "Wat nou weer?"

Ik:

"Wat bedoel je met 'dezelfde kamer'?"

De ellendige drie puntjes verschijnen. Hij laat me expres wachten, dat weet ik. En dan:

Arrogante Kwal🐙:

"Vraag het je docent maar. Ik kreeg net de kamerlijst door. Blijkbaar worden alle koppels ook op de kamers gekoppeld. Succes met je nachtrust, vogeltje."