Lessons from the Badboy

3. Een klote broer en een jongen in de meisjeswc

Pas als ik in de toiletten sta, dringt het écht tot me door wat er net allemaal gebeurd is.
Shit.
Ik. Heb. Een. Date. Met. Carter.
Mijn crush. Mijn mega-crush. En ik heb geen idee wánneer of hóe. Mijn ademhaling gaat veel te snel en ik ren half in paniek richting de wc's. Mijn hoofd draait op volle toeren.

Straks gaat hij me leren kennen. Straks vindt hij me écht leuk. En wat dan? Wat als hij een relatie wil en ontdekt dat ik nul komma nul ervaring heb? Dan gaat hij me raar vinden. Of erger: saai. En dan dumpt hij me waarschijnlijk nog voordat het echt begonnen is.

Terwijl die gedachtes door mijn hoofd razen, knal ik vol tegen iemand op. Hard. Met een klap lig ik op de grond.

"Kijk uit je doppen, kankerhoer!"

Die stem. Mijn hart zakt naar mijn schoenen. Langzaam kijk ik op en zie ik hem staan. Kai. Mijn broer. Met zijn vriendengroep. En dan ook nog pal voor de deur van de meisjestoiletten.

Hij heeft duidelijk niet door dat ík degene ben tegen wie hij opbotste. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ik staar hem geschokt aan. Noemde hij me net serieus zo? Gebruikt hij zulke woorden ook tegen andere meisjes? Sinds wanneer is dit mijn broer?

Ik heb Kai altijd gezien als mijn lieve, beschermende grote broer. Degene die iedereen weg zou jagen die ook maar probeerde me pijn te doen. Maar nu? Nu voelt het alsof iemand de grond onder me vandaan trekt. Tranen prikken achter mijn ogen.

Kai merkt het pas later. Zijn blik schiet naar beneden, zijn ogen worden groot. "Shit. Raven, ik wist niet dat jij het was!" zegt hij snel.

Is hij serieus? Dus als het níet mij was geweest, was het oké? Eerst scheldt hij me voor hoer uit, en dan komt hij nu zo halfslachtig met sorry? Voor zijn hele vriendengroep ook nog, alsof hij mijn hele zorgvuldig opgebouwde anonimiteit in één klap wil verpesten.

"Dude, waarom doe je zo gestrest? Het is maar een chick die niet kan uitkijken," sneert een van zijn vrienden. Ik verslik me bijna in mijn eigen adem. Dat was Dylan, geloof ik. Ja, Dylan. Zijn woorden branden harder dan ik verwacht. Hebben die gasten echt nul respect voor meisjes?

Dit is precies de reden waarom niemand weet dat ik Kai's zus ben. Ik wil helemaal niets te maken hebben met zijn idiote vriendengroep.

Ik zie de woede opborrelen in Kai's ogen na Dylan's opmerking. Even lijkt hij iets te willen zeggen, iets wat alles zou verraden. Smekend kijk ik hem aan. Nee. Niet hier. Niet nu. Hij leest de boodschap in mijn ogen, ontspant zijn schouders en zegt niks. Dankbaar knik ik bijna onzichtbaar, voor ik overeind krabbel en de wc's in vlucht.

Zodra de deur achter me dichtvalt, knapt er iets. Tranen stromen over mijn wangen. "Shit," mompel ik gefrustreerd. "Waarom moet mijn broer zo'n klootzak zijn? En waarom kan ik niet gewoon zoals ieder ander normaal meisje van achttien een vriendje hebben gehad? Of tenminste een béétje ervaring?"

Mijn stem echoot tegen de tegels.

En dan. BAM.
Een wc-hokje achter me vliegt open met een harde klap. Ik schrik zo erg dat ik zeker een halve meter de lucht in spring. Mijn hart stopt bijna.

Een lage stem vult de ruimte. "Met dat laatste kan ik je wel helpen."

Ik draai me met een ruk om en veeg snel mijn tranen weg. Voor me staat iemand die absoluut niet in dit meisjes-toilet hoort. Maar holy shit... hij ziet er gevaarlijk goed uit. Donker haar, groene ogen die bijna onnatuurlijk fel lijken. Alsof hij dwars door me heen kijkt.

Wyatt.

Of zoals iedereen hem kent: Mr. Badboy. Beste vriend van mijn broertje. Grootste player van de school. Precies het type jongen waar je ver vandaan moet blijven.

"Wat doe jij in de meisjestoiletten?!" schreeuw ik, terwijl schaamte mijn stem overslaat.

Hij haalt zijn schouders op, doodkalm. "Kwestie van hygiëne. Het is hier een stuk netter dan bij ons. En wie weet kom ik nog eens een mooi meisje tegen. Zoals jij."

Zijn stem is laag, hees, en veroorzaakt kippenvel over heel mijn lichaam. Ik rol met mijn ogen, maar mijn wangen gloeien. Serieus, wat is dit?

Hij zet langzaam een paar stappen naar voren. Instinctief zet ik er een paar achteruit. Maar zijn ogen laten de mijne geen seconde los. Dan bots ik tegen de wastafel. Shit. Geen kant meer op.

Hij staat nu zo dichtbij dat ik zijn adem langs mijn huid voel. Warm. Intens. Mijn hele lichaam staat in brand en tegelijk verstijf ik. Heeft deze jongen ooit van personal space gehoord?!

"Je weet dat ik je kan helpen met dat probleem," fluistert hij nu zachter. Zijn blik blijft me gevangenhouden.

Ik hap naar adem, compleet afgeleid door die hypnotiserende groene ogen. "Wat?"

Zijn mondhoeken krullen omhoog. "Ik kan je sexlessons geven."