Lessons from the Badboy

53. Chocodip

Nadat ik van Sky thuis gekomen was had ik Carter afgezegd. Het voelde niet goed om iets te gaan doen met hem, dus ik besloot met hem onze date te verplaatsen naar vandaag. Ik denk dat ik mij nog nooit zo rot gevoeld heb op mijn verjaardag. Ook heeft Wyatt niks meer laten weten. Ik probeer hem van me af te zetten.
De zon schijnt nog steeds fel. De zomer is in zicht. Ondanks dat de zon meestal mij in een energieke stemming brengt voelt mijn somberheid als de grijze, grauwe wolken. Het voelt alsof ik iets rouw en dat omdat ik afscheid probeer te nemen van de Wyatt die ik nu ken. de enige manier waarop ik dat kan is zijn slechte kanten in mij omhoog halen en zijn goede kanten aan de kant te zetten.

Ik denk terug aan alle keren dat hij één of andere onschuldige jongen gepest had. Of aan alle keren dat hij meisjes aansprak over dingen dat ze konden veranderen aan hun uiterlijk om er "beter" uit te zien en ze vervolgens uit te lachen met zijn vrienden als de meisjes dan ook vernederd weg liepen. Ik denk terug aan alle slechte verhalen die ik gehoord heb over hem en aan de meisjes die dagen of zelfs weken met tranen in hun ogen in de klas zaten nadat ze in Wyatt's valstrik waren getrapt. Ik denk terug aan hoe respectloos hij me vastgepakt had bij de kluisjes nadat ik niet gelijk ingegaan was op zijn aanzoek. Hoe agressief hij kan zijn, geen controle heeft over zichzelf of zijn emoties. Hoe hij een letterlijke moord heeft gepleegd en heeft weten te verdoezelen. Hoe hij tegen me geschreeuwd heeft, disrespect getoond heeft, hoe hij mijn eigen broer tegen me heeft kunnen zetten aangezien onze band ver van de oude is. Hoe hij mij hoogstwaarschijnlijk gezien heeft als een extra vermaak. En het ergste is nog, ik heb hem de kans gegeven. En na alles doet de gedachte van zijn glimlach meer pijn dan al zijn slechte daden.

Ik zucht terwijl ik mijn lippenstift aan het einde van mijn routine op doe. Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Zo somber, dat verdien je niet. Dat verdien ik niet. Iemand die om je geeft, als vrienden of wat dan ook, zou je niet zo langdurig down laten voelen. Hoe zal het zijn? Nu hij met school gestopt is hoef ik niet bang hem daar meer tegen te komen. Maar hij blijft de beste vriend van Kai. Een bond die onbreekbaar is. Ergens voelde het zo fijn om niet meer te hoeven vluchten als hij langs kwam bij ons huis. Dat ik mijn identiteit niet meer hoefde te verbergen. Moet ik hem vanaf nu gewoon negeren? Hoe moet ik dit aanpakken? Heb ik genoeg kracht om van hem weg te blijven? Misschien niet en misschien hoeft dat ook niet. Ik kan hem gewoon normaal aanspreken zonder daar een diepere conversatie aan toe te voegen. Zal ik net zo snel ontwennen van hem als dat ik aan hem gewend raakte? Het maakt niet uit. Hij en ik zijn over. Wij, zijn over. Wat het ook was.

Carter en ik zitten in de auto. "Nou, kom op! Mag ik nog steeds niet weten waar we heen gaan?" Zeg ik plagend. Carter gooit zijn sigaret uit het raam en schudt zijn hoofd. "Het geeft me meer plezier om te weten wat jij niet weet. En trouwens, als je het vreselijk vind.. doe dan maar alsof je het leuk vind ja?" Ik begin te lachen. De geur van zijn sigaretten ruiken anders, lichter, maar ergens vind ik de geur fijn. Niet omdat ik de geur van sigaretten lekker vind, maar omdat de geur ergens vertrouwd voelt. Zoals mijn vader die vroeger buiten in de schuur zat te roken terwijl hij bezig was met een magazine te lezen waarna ik hem kwam halen voor het avond eten. Of Kai, die stiekem uit zijn raam rookte waarna hij er alles aan deed om mij zo ver te krijgen niks aan mam of pap te vertellen. Ergens weet ik ook dat het me doet denken aan Wyatt, alleen weet ik niet of ik mij daar nu fijn of juist niet bij voel.

"Vertel me dan op zijn minst of ik had moeten eten of niet."

Hij fronst moeilijk, maar speels zijn wenkbrauwen. "Ik denk, dat ik hoop dat je niet gegeten hebt," zegt hij alsof hij bang is dat ik wel gegeten heb. Gelukkig voor hem, is mijn eetlust pas terug gevonden toen ik mijn handen in de zijne legde en al mijn zorgen even weg zijn vervaagd.

"Dat komt wel goed," zeg ik lief. Hij glimlacht en legt zijn hand op mijn linkerbeen. Vlinders kriebelen in mijn onderbuik en ik neem een diepe zucht. Al dat ik voel is geluk en veiligheid. "We zijn er bijna," zegt Carter terwijl zijn blonde lokken meewaaien met de wind.