Lessons from the Badboy

64. Chaos

De woorden hangen tussen ons in. Zwaar. Gevaarlijk.

Alsof alles wat hierna gebeurt, daar vanaf hangt.

Ik slik.

Dit was niet het spel dat we speelden.
Dit was iets anders.

Iets echters. Iets wat niet meer terug te draaien is.

Mijn vingers glijden naar zijn nek, blijven daar even rusten. Ik voel hoe gespannen hij is. Hoe hij wacht.

Echt wacht.

"Wyatt..." fluister ik.

Voor het eerst twijfel ik.

Niet over hem—
maar over wat het betekent als ik dit zeg.

Zijn kaak spant zich aan. Ik zie het moment dat hij denkt dat ik het niet ga doen.

Dat ik wegtrek.

Dat ik hem laat vallen.

Zijn blik wordt harder, beschermender. Hij wil zich al terugtrekken voordat het pijn kan doen.

Maar ik laat hem niet.

Mijn hand schuift naar zijn gezicht, dwingt hem me weer aan te kijken.

"Als ik dat zeg," fluister ik, "dan meen ik het."

Zijn lippen blijven nog een seconde op de mijne.

Alsof hij wacht.

Alsof hij nog één keer hoopt dat ik het zeg.

Maar ik doe het niet.

En dat voelt hij.

Langzaam trekt hij zich terug.

Mijn adem stokt meteen door de afstand.

"Wyatt..." fluister ik.

Dit keer kijkt hij me wél aan.

Maar zijn blik is anders. Niet koud—
eerder... gebroken. Gefrustreerd.

Alsof iets in hem net niet gekregen heeft wat het nodig had.

"Zie je?" zegt hij zacht.

Ik frons. "Wat?"

Hij lacht kort, schamper, maar er zit geen humor in.

"Dat het niet genoeg is."

Mijn hart zakt.

Ik kom iets overeind. "Wat bedoel je?"

Hij schudt zijn hoofd, haalt een hand door zijn haar en loopt weg van het bed. Ik voel me ineens erg bewust van mijn naaktheid en probeer mijn lichaam te verbergen. Hij loopt nog een stap verder. Alsof hij ruimte nodig heeft om dit uit te spreken.

"Jij denkt dat dit—" hij wijst kort tussen ons in "—genoeg is voor mij?"

Zijn ogen schieten terug naar de mijne.

"Dat je me zo aankijkt, me zo kust... en dan net stopt voordat het echt wordt?"

Dat raakt.

Hard.

"Ik—" begin ik, maar hij onderbreekt me.

"Zeg het dan," zegt hij. Niet boos. Maar intens. "Zeg dat je van me houdt."

Stilte.

Mijn keel voelt droog.

Ik wil het. Echt.

Maar Carter flitst door mijn hoofd.

Alles wordt ineens te echt.

Te groot.

Ik zeg niets.