Het is 23:30 als ik wakker schrik.
Shit.
Mijn ogen vliegen open en meteen voel ik het—die paniek.
De opdracht.
"Fuck," fluister ik tegen mezelf.
Ik schiet overeind, mijn lichaam nog zwaar en warm, mijn hoofd nog half ergens anders. Te veel ergens anders.
Snel glijd ik uit Carter zijn bed. Mijn handen trekken mijn kleding recht, haastig, alsof ik daarmee alles kan herstellen wat net nog door me heen ging.
Niet nadenken. Gewoon gaan.
Ik sluip de kamer uit en zodra de deur achter me dichtvalt, begin ik sneller te lopen. Mijn hart bonkt. Mijn benen bewegen sneller dan mijn hoofd kan bijhouden.
Mijn kamer.
Ik duw de deur open—
En storm naar binnen.
Bam.
De deur valt dicht achter me en ik druk hem meteen stevig dicht.
En dan—
Bevries ik.
Wyatt.
Hij staat daar.
In het halfdonker, het licht van de badkamer achter hem. Zonder shirt. Zijn haar nog nat van de douche. Druppels die langzaam langs zijn nek naar beneden glijden.
Mijn adem hapert.
Voor een paar seconden zegt niemand iets.
Ik weet letterlijk niet wat ik moet doen met mijn handen. Met mezelf.
"Sorry—sorry sorry sorry," stamel ik uiteindelijk. "Ik ben het vergeten. Ik—ik—ik—"
Wyatt grijnst.
Rustig. Alsof hij hier totaal niet door wordt geraakt.
"Geen probleem," zegt hij. "Ik heb alles ingeleverd."
Ik knipper.
"Hè?"
"Goed dat je alles bij mij had achtergelaten."
Mijn schouders zakken een beetje omlaag van opluchting.
Maar mijn blik blijft hangen.
Op hem.
En ik haat dat.
Ik haat hoe mijn ogen automatisch langs hem glijden. Zijn armen. De tattoos. De lijnen van zijn lichaam. De manier waarop die handdoek losjes om zijn middel hangt.
Mijn adem wordt onregelmatig.
Waarom voelt dit zo—
Niet nu.
Niet hij.
Wyatt kantelt zijn hoofd een beetje.
"Gaat het?" vraagt hij.
Dan, met een kleine, vervelende grijns:
"Of heb je gewoon cardio gedaan ofzo?"
Mijn adem stokt.
"Wat—nee," zeg ik te snel.
Hij kijkt me nog steeds aan. Te aandachtig.
Alsof hij iets doorheeft.
Mijn blik schiet omlaag—naar die handdoek. Naar de druppels water die nog steeds over zijn huid glijden.
Fuck.
Ik draai me abrupt om.
"Ik ga douchen," gooi ik eruit.
JE LEEST
Lessons from the Badboy
RomanceRaven is een doodnormaal tienermeisje, oké doodnormaal kun je het niet noemen. We zullen zeggen een 18-jarig tienermeisje met een lichte obsessie voor haar klasgenoot Carter en met lichte obsessie bedoel ik elke dag een uur naar zijn Facebook foto'...
