Lessons from the Badboy

39. Intense

RECOMMENDED SONG: I am Bones - Joe Brooks

"Raven...," fluistert Wyatt, zijn stem nauwelijks hoorbaar. Een zachte murmel die als een koude rilling over mijn ruggengraat glijdt. Zijn ogen zijn volledig op de mijne gericht, maar dwalen langzaam af naar mijn lippen. Het moment waarop zijn tanden zachtjes in zijn onderlip bijten, maakt me helemaal gek.

Ik voel hoe de warmte mijn lichaam overspoelt, mijn huid lijkt te gloeien van binnenuit. Er is een overweldigende behoefte om dichter tegen hem aan te kruipen — dichter dan ooit tevoren.

Zonder aarzelen buig ik naar voren, mijn lippen raken de zijne in een kus die veel te teder voelt voor hoe chaotisch ik me vanbinnen voel. Waarom voelt dit zo goed? Waarom voelt het zo goed om iemand te kussen van wie ik weet dat ik hem eigenlijk niet zou moeten kussen? Waarom voelt zijn mond als iets wat ik mijn hele leven al heb gemist?

Zijn handen glijden voorzichtig naar mijn wangen, omvatten ze liefdevol terwijl hij een zachte kus op mijn mondhoek drukt. Dan zoekt hij mijn lippen weer op, en deze keer is hij het die de kus verdiept. Ik verzet me niet. Ik geef me over, druk mijn lichaam tegen het zijne, adem hem in alsof hij zuurstof is. En dan voel ik het — hard en onmiskenbaar — tegen me aan. De bobbel in zijn broek.

Geschrokken onderbreek ik onze zoen. Mijn ogen zoeken de zijne.

Hij kijkt me aan met een mix van ongeloof en frustratie, en ik... ik lach. Per ongeluk. Stom.

Hij trekt zijn wenkbrauwen op en in één soepele beweging duwt hij me achterover op de bank. Zijn handen grijpen mijn polsen en drukken ze tegen de kussens. Hij hangt boven me, zijn intense groene ogen fonkelen van iets ondeugends. Mijn adem stokt. Mijn hartslag bonkt door mijn hele lijf.

"Wyatt, je maakt me gek," fluister ik, buiten adem.

Hij lacht zachtjes en laat één van mijn polsen los. Zijn vingertoppen glijden langs mijn zij omlaag, volgen de ronding van mijn lichaam tot ze mijn heup bereiken en daar blijven hangen, stevig, warm. Ik hap naar adem bij het contact. Elke seconde lijkt zwaarder te wegen, intenser te worden.

"Als je eens wist wat ik op dit moment met je zou willen doen," zegt hij, zijn stem ruw, eerlijk, en gevaarlijk zacht.

"Doe het," fluister ik terug. Geen idee waar dat lef ineens vandaan komt. Maar ik voel me moedig. Roekeloos.

Zijn wenkbrauwen schieten even omhoog van verbazing, maar die verrassing verandert razendsnel in een duivelse glimlach. "Zoals je wilt, m'am," zegt hij. En de manier waarop hij het zegt maakt mijn hele lijf reageren.

Hij tilt me zachtjes omhoog, zijn vingers strelen langs mijn rug naar de sluiting van mijn bh. In één vloeiende, geoefende beweging maakt hij hem los. Dan legt hij me voorzichtig weer neer. Bijna eerbiedig. Zijn handen glijden onder mijn shirt, onder het losse kantje van mijn bh. Zijn warme hand vindt één van mijn borsten, zijn duim cirkelt over mijn tepel.

Een zachte kreun ontsnapt me.

Mijn shirt wordt omhoog getrokken, over mijn hoofd, en weggegooid. Zijn ene hand grijpt mijn borst, zijn mond vindt mijn huid. Zijn lippen zijn heet, zijn tong plagerig. Het zuigen aan mijn tepel maakt mijn hoofd duizelig. Ik duw mijn borst naar hem toe, totaal overgeleverd aan het moment.

Hij wisselt van kant, en ik voel mijn tepels hard onder zijn aanraking. Zijn ogen zoeken de mijne, groot en vragend, alsof hij wil weten of het goed is wat hij doet.

Ik geef hem een klein, geruststellend lachje, maar plots voel ik nervositeit. Wat als ik niet mooi genoeg ben? Wat als hij me ziet en afknapt? Mijn glimlach vervaagt langzaam.

Wyatt merkt het direct.

Hij stopt en laat zijn gewicht op zijn ellebogen rusten. Zijn gezicht boven het mijne is zachter dan ik ooit heb gezien. "Gaat het te snel?" vraagt hij fluisterend.

Ik schud langzaam mijn hoofd. Woorden blijven steken. In plaats van te antwoorden trek ik zijn gezicht zachtjes naar me toe en druk een klein kusje op zijn lippen. Hij kust me terug, even teder, zijn armen omsluiten me opnieuw. Zijn lichaam tegen het mijne. En ik voel het opnieuw — zijn opwinding. Echt. Intens.

Ik giechel zachtjes. Het voelt goed dat ik hem zo laat voelen.

Voorzichtig laat ik mijn hand over zijn bovenbeen glijden, tussen ons in. Zijn ogen worden groot, en ik moet mezelf bedwingen om niet te lachen.

"Raven... je maakt me kapot," kreunt hij, half lachend.

Hij duikt in mijn hals, kust en zuigt zachtjes. Mijn ogen vallen dicht. Zijn lippen op mijn huid, zijn handen die mijn lichaam verkennen — het is allemaal te veel. Te goed. Hij blijft doorgaan, ook wanneer het zuigen iets begint te steken. Hij stopt niet, en ik wil ook niet dat hij stopt. Zijn mond glijdt naar beneden over mijn sleutelbeen, naar mijn borst.

Dan trekt hij zich ineens terug.

"Leg je shirt op je ogen. Vertrouw me," zegt hij met een ondeugende grijns.

Ik twijfel. Slechts één seconde. En dan doe ik het.

Alles wordt donker. Mijn ademhaling versnelt. Ik weet niet wat hij van plan is, maar ik voel zijn warmte, de zachte aanraking van zijn vingers bij mijn broekrand. Hij maakt de knoop los. Trekt hem langzaam uit. Mijn huid brandt onder elke aanraking.

Even voel ik onzekerheid. Wat als hij me niet mooi vindt?

Maar het verdwijnt op slag als zijn lippen mijn buik raken. Zijn handen glijden over mijn dijen. Een zachte kreun verlaat mijn mond. Dan voel ik dat mijn onderbroek wordt uitgetrokken. Heel langzaam. Mijn hart klopt als een malle.

En dan voel ik hem. Zijn mond. Zijn tong.

Ik hap naar adem, grijp de kussens vast. Mijn benen trillen van het gevoel. Hij stopt niet. Zijn handen vinden opnieuw mijn borsten. De opwinding wordt ondraaglijk.

"Wyatt, stop—het voelt niet goed!" gil ik plots.

Hij pauzeert. Heel even. Dan gaat hij toch door.

"Wyatt! Stop!"

Maar het is te laat. Mijn benen sluiten zich vanzelf rond zijn hoofd. Het gevoel overspoelt alles. Mijn gedachten. Mijn ademhaling. Alles verdwijnt.

Luid kreunend geef ik me over. Mijn hele lichaam beeft. Hij stopt pas als mijn hele lijf nog natrilt van wat hij me gaf.

Dan kijkt hij me aan, grijnzend.

"Wat vond je daarvan, vogeltje?"