Lessons from the Badboy

2. Een date waarvoor je eerst op je bek moet gaan

"Aan de ene kant vind ik hem wel leuk, maar aan de andere kant wordt hij na een tijdje gewoon saai," kletst Sky ongestoord verder over haar nieuwe 'vlam'. Tenminste, voor zolang het weer duurt. Ik geef hem hooguit een week.

"Kom op, Sky. Jij en ik weten allebei dat zodra je met hem in bed hebt gelegen, je hem weer dumpt," zeg ik grinnikend. Zo gaat het altijd. Soms heb ik echt medelijden met die arme jongens, maar ja... ze weten dondersgoed waar ze aan beginnen als ze een relatie met Sky aangaan.

Ze haalt nonchalant haar schouders op en met dat typische scheve lachje geeft ze toe: "Ja, waarschijnlijk wel."

Ik zet mijn plateau neer — salade en als troostprijs een chocolade donut — en plof op de stoel tegenover haar. In de kantine gonst het van geluid. Overal groepjes leerlingen die hun broodjes of lauwe patat naar binnen werken, pratend en lachend alsof dit dé plek is om sociaal te doen. Voor mij voelt het vaak eerder als een soort arena waar je gezien en beoordeeld wordt. Gelukkig heb ik Sky. Zij is meestal mijn enige vriendin, maar dat boeit me niet. Sinds de kleuterklas zijn we onafscheidelijk: Sky en ik tegen de rest van de wereld.

Gelach en luid geroep vanuit het midden van de zaal trekt mijn aandacht. Ik hoef niet eens te kijken om te weten wie dat zijn, maar toch glijden mijn ogen automatisch die kant op. Natuurlijk: een tafel vol luidruchtige jongens die zichzelf veel te grappig vinden. En precies in het midden, de luidste van allemaal: mijn broer.

Yes. Mijn oudere broer Kai. Dé Kai die door half school als een soort bad boy wordt gezien, ook al vind ik die term echt te belachelijk voor woorden. Maar goed, dat is één van de redenen waarom ik hem op school zoveel mogelijk ontwijk. Niemand hoeft te weten dat we familie zijn. En bijna niemand wéét het ook. Alleen Sky natuurlijk — mijn geheimen zijn bij haar nooit veilig gebleven. Zelfs Kai's vrienden hebben geen idee dat ík dat zusje ben waar ze soms vaag over praten. En dat wil ik graag zo houden. Het zijn stuk voor stuk players en ik heb nul zin om ooit met dat drama geassocieerd te worden. Dus ja, als Kai zijn vrienden thuis uitnodigt, vlucht ik standaard naar Sky's kamer.

Kai merkt dat ik naar hem kijk. Hij grijnst breed naar me. Ik rol meteen met mijn ogen en draai me terug naar Sky.

Die slaakt een overdreven zucht en laat zich achterover zakken in haar stoel. "Je broer is zo hot."

Ik staar haar aan alsof ze net heeft gezegd dat ze verliefd is op mijn wiskundeleraar. "Iew! Sky, serieus. Zeg dat nooit meer. Ik krijg spontaan kotsneigingen." Om mijn woorden kracht bij te zetten maak ik een theatrale kokhalsbeweging.

"Raven, jij overdrijft áltijd," lacht ze, totaal ongeïnteresseerd in mijn trauma. "En trouwens, ik zeg gewoon wat ieder meisje hier denkt. Behalve jij dan."

Ze moest eens weten hoe dichtbij ze jaren geleden was geweest om écht met hem te eindigen. Ik had haar letterlijk bedreigd dat ik haar levend zou villen met een bot mes en al haar donuts zou opeten als ze het in haar hoofd haalde. Dat dreigement geldt trouwens nog steeds. Ook richting Kai. Beste vriendin of niet, die grens overschrijdt hij niet.

Uit mijn ooghoek zie ik Carter richting onze tafel lopen, met zijn plateau in de hand richting de prullenbak. Sky heeft het ook door en trapt keihard tegen mijn enkel.

"Ga met hem praten," commandeert ze.

Ik staar haar aan alsof ze me net heeft gevraagd om naakt over de tafels te dansen. "Wat! Ben je gek?! Ik ga me echt niet voor schut zetten."

"Hoe lang vind je hem nou al leuk?" Ze kijkt me veelbetekenend aan. "Kom op, je moet ooit eens een move maken."

Ik schud mijn hoofd resoluut. "No way."

En voor ik überhaupt kan reageren, duwt die heks me van mijn stoel af. Hard. Ik beland plat op de grond. Ik open mijn mond om haar de huid vol te schelden, maar dan zie ik ineens twee schoenen recht voor mijn neus. Oh nee. Nee nee nee. Niet nu.

Met lood in mijn schoenen til ik mijn hoofd langzaam op... en kijk recht in de helderblauwe ogen van Carter. Mijn crush. Mijn mega-gigantische crush. En waar is Sky? Juist. Die heeft haar plateau gepakt en is als een laffe rat weggerend. Kleine bitch.

Nu lig ik hier dus letterlijk voor zijn voeten. Ik. Ben. Letterlijk. Voor. Hem. Gevallen. Kill me.

Carter hurkt neer en steekt zijn hand naar me uit. "Gaat het, euhm...?"

Aan de ene kant smelt ik dat hij zich zorgen maakt. Aan de andere kant: serieus? Hij weet mijn naam niet eens.

"Raven," piep ik. "Met een Engelse uitspraak."
Waarom zeg ik dat er nou weer bij?! Hij is niet doof. Hij kan dat heus wel horen. Ik wil mezelf ter plekke ingraven.

Hij lacht zacht. En ik zweer het: mijn benen veranderen meteen in pudding. Die lach. Zó schattig.

"Euhm, juist ja. Jij zit toch bij mij in de klas?" Hij wrijft een beetje ongemakkelijk in zijn nek.

"Uh, ja... al drie jaar," antwoord ik met een vleug sarcasme, maar volgens mij gaat dat compleet langs hem heen.

Hij glimlacht opnieuw. "Laat me het goedmaken. Ik trakteer je op een drankje. Starbucks?"

Mijn mond valt letterlijk open. Wacht. Heeft hij me nou net... gevraagd? Oké, het is misschien maar koffie, maar hé — dat telt toch als een soort date?

Hij ziet mijn stilte als twijfel en trekt een moeilijk gezicht. "Het moet natuurlijk niet, alleen als je wilt."

"N-nee! I-ik wil wel," stotter ik. Verlegen. Natuurlijk. Waarom kan ik niet gewoon cool en zelfverzekerd zijn zoals Sky?

Zijn gezicht klaart op. "Oké. Call it a date." Hij knipoogt er nog bij.

En voor ik besef wat er net gebeurd is, loopt hij weg. Terwijl ik daar achterblijf, stomverbaasd en met knikkende knieën.