Lessons from the Badboy

56. Londen?

Het leven is alles wat ik mij maar kon wensen. Het is soms nog bijna niet te geloven. Ik heb een vriend en niet zomaar iemand. Nee, Carter. De jongen waar ik jaren van gedroomd heb. En het mooie is, de realiteit is zoveel mooier dan al de fantasieën die ik gehad heb. Desondanks heb ik het gevoel dat ik nog heel veel aan hem moet ontdekken. Er is een hoop wat ik nog niet weet. Ik moet zijn ouders nog ontmoeten, alhoewel, ik een aantal hints heb opgemerkt dat het waarschijnlijk alleen hij en zijn moeder is. Ergens ben ik er minder ongemakkelijk en onzeker over dan ik had verwacht. Ik laat het aan hem over, tot hij er klaar voor is. Daarnaast merk ik dat er niks mis met hem is. Het klinkt zo raar, maar hij is zo stabiel. Geen addertje om het gras, gewoon hij. Zonder problemen. Dromen. Hij wilt later graag zijn eigen auto bedrijf hebben. Zijn handen vies maken en problemen oplossen. En eigenlijk, is dat precies wat ik van hem zou verwachten. Het past gewoon bij hem.

Skyler begint steeds meer een buik te krijgen en hoe meer buik, hoe zelfverzekerder ze wordt. Ze probeert het ook totaal niet te verbergen op school. Ze is hartstikke gelukkig met Kai. Ooit had ik het nooit willen zeggen, maar ik ben blij dat ze samen zijn. Ik gun ze allebei het beste wat er is en ik denk dat ze ook het beste in elkaar naar boven halen. De gedachte dat ik tante word is nog steeds zo gek. Onverwacht, maar ook zo leuk.

"We moeten een roze en een blauwe halen," Zegt Sky terwijl ze twee kleine rompertjes omhoog haalt. "Weet je uberhaüpt wel welke maat je nodig hebt?" Vraag ik haar. Haar blik keert zich terug naar de rompertjes. "Daar zeg je me wat. Laat me het vragen." En ze snelt weg naar een kassa medewerker. Ik kijk op mijn telefoon en ik glimlach.

Carter:

Fijne dag met Skyler, ben je thuis vanavond?

Ik typ terug.

Thanks babe, ja, maar ik weet nog niet hoelaat. Zal ik je appen?

"Blijkbaar is maatje 50 een gemiddelde standaardmaat. Maar aangezien Kai niet bepaald klein geschapen is ga ik toch voor een wat grotere, alleen voor de zekerheid"

Ik spartel met mijn handen en doe mijn ogen dicht, alsof dat mijn oren sluit. "Sky! Te. Veel. Info! Ieuw!"

Onschuldig rolt ze met haar ogen en pakt twee rompertjes in weet ik veel wat voor maat.

"Trouwens, hoe ga je dat doen begin juli?" Ik kijk haar verward aan. "Wat doen? Wat is er dan?"

Ze kijkt me aan alsof ik dom ben. "Londen? Ben je dat vergeten?" Ik sla mijzelf voor mijn hoofd. Hoe kon ik dat vergeten? Er zoveel gebeurd dat ik het bijna vergeten was.

"Shit, Sky, ik was het helemaal vergeten."
Hoe kan ik zo dom zijn? Ik had Sky natuurlijk de dag erna al gelijk verteld over Carter, hoe ik zijn vriendin ben geworden, maar ook over het vervelende einde van mij en Wyatt. Het is eigenlijk tot nu toe super rustig geweest tussen mij en Wyatt. Ik hoor niet veel van hem, ik ben nog niet langs zijn moeder geweest, ik heb hem nog niet bij Sky gezien, hij komt niet naar school. Dus ja, of hij nou echt gestopt is met school, weet ik niet. Hij zou toch niet komen opdagen voor Londen, neem ik aan?

"Meid, je hebt geluk, Wyatt is bijna nooit op school. Ik weet niet wat hij allemaal aan het doen is, maar hij is helemaal in zijn eigen wereld. Zelfs zijn vrienden zien hem niet zoveel meer. Ik denk dat Kai de enige is die nog wat van hem hoort." Zegt Sky.

Ergens in mijn hart wil ik vragen hoe het met hem gaat. Wat hij aan het doen is. Waar hij mee bezig is. Aan de andere kant weet ik dat ik het niet zou moeten vragen, dat ik het mezelf niet eens zou moeten afvragen. Want ik moet het gewoon accepteren dat hij en ik het over zijn. Onze vriendschap, ons vertrouwen, ons alles. Het enige wat er tussen ons in staat is zijn geheim. En natuurlijk wat we ook meegemaakt hebben, waar niemand iets van kan begrijpen. Ergens heb ik er altijd nog spijt van gehad. Maar het is nou eenmaal zo. Hij was niet goed voor me, hij is niet goed voor me. En ik heb nu zo'n lieve, mooie, goede vriend die me helpt met alles.

"Eigenlijk ga ik zelf ook niet. Ik ben zwanger en ik ben echt moe." Zegt Sky.

Ik kijk haar met grote ogen aan. "Wat? Ga je niet? Waarom? Waarom?"

"De zwangerschap," zegt ze. "Maar alsnog, ik wilde dit met jou doen. Londen is een van onze grootste dromen geweest."

"Sky, dit kan je toch niet menen? Londen, jij en ik! Wat wil je nog meer?"

"Ja Raven, eigenlijk heb je gelijk, ik weet het. Maar ja, ik ben moe en ik wil gewoon op andere dingen focussen. En we kunnen altijd nog samen naar Londen gaan, wanneer je wilt. En daarnaast heb je misschien een goede vervanger voor Wyatt, die waarschijnlijk niet komt."

Sky en ik praten verder en we lopen door richting de Starbucks. Zodra ik de Starbucks zie, schiet er gelijk weer een herinnering door mijn hoofd. Die ene keer dat ik met Wyatt in de auto zat en we door de drive gingen. Dat we samen onze aparte karamel frappuccino haalden. Precies dat bestel ik nu weer.

Het is zo vervelend dat alles me laat denken aan hem. Terwijl... waarom eigenlijk? Hoe lang is hij nou echt in mijn leven geweest? Enkele weken? Misschien een paar maanden? Het is toch bizar dat iemand zo'n grote invloed op je leven kan hebben. Dat zou toch niet goed moeten zijn. Dat zou slecht moeten zijn.

Dan denk ik weer terug aan de Vampire Diaries. Zo stom eigenlijk. Ik herinner me hoe ik Elena altijd zo dom vond omdat ze voor Damon viel. Damon? Wie valt er nou voor Damon? Mijn godsnaam. En toch... nu zie ik het zelf ook. Nu besef ik dat ik precies hetzelfde heb gedaan. Dat ik eigenlijk net zo hard voor Wyatt gevallen was.

Gelukkig heb ik de andere keuze gemaakt. Ben ik voor de goede jongen gegaan. Heb ik mezelf afgescherpt, mezelf beschermd van Wyatt. Want in de toekomst, hoe had dat ooit gewerkt? Het had nooit goed kunnen komen. Hij had me in zijn grip gehouden, in controle gehouden, en ik had niets meer van mezelf over gehad.

Ik ben blij dat ik die keuze niet gemaakt heb. Maar ergens ook zo verdrietig dat ik die keuze überhaupt moest maken. Dat ik mezelf zo ver heb laten komen om voor iemand als Wyatt te gaan. Om hem in mijn leven toe te laten. In mijn hart. Ik heb het zelf gedaan, denk ik. En ik maak het mezelf niet makkelijk. Het voelt gewoon net als drugs. Niet dat ik die ooit geprobeerd heb, maar dit... dit voelt als ontwenningsverschijnselen. Precies zoals ik me dat altijd had voorgesteld dat ontwenningsverschijnselen voelen.

Ik zucht. "Sky, ik weet niet wat het is, maar ik blijf denken aan Wyatt. Waarom blijf ik denken aan Wyatt?"

Sky kijkt me aan met een glimlach. "Girl, you know... De mensen die dit in je naar boven halen, die gekke avontuurlijke liefde. En je kan wel zeggen van niet, maar ik zie het aan je. Ik héb het gezien aan je. En als jouw vriendin ben ik degene die je altijd de waarheid zal zeggen. Je was gewoon verliefd op hem. Het was real. Het voelde real. En je hebt gelijk dat je voor jezelf hebt gekozen. Maar dat doet pijn. En dat blijft nog wel even pijn doen. Probeer gewoon te focussen op de positiviteit die er wél is. Zoals Carter. Hij doet zo erg zijn best voor je. En eerlijk? Hij verdient het niet dat zijn vriendin nog met een ander in haar hoofd zit."

Ik kijk naar beneden en neem een slok van mijn karamel frappuccino. Met extra karamel drizzle. "Je hebt gelijk, Sky. Ik vind het gewoon zo moeilijk. Maar ik had nooit verwacht dat ik het zó moeilijk zou vinden. Ik dacht dat als ik eenmaal de keuze had gemaakt, het makkelijker zou worden."

Plotseling, bijna onbewust, schiet er een gedachte door mijn hoofd. Ik ga Wyatt vragen of hij komt.

Sky verslikt zich bijna in haar drankje. "Raven, nee! Waarom zou je dat doen?"

"Ik heb zelf de keuze gemaakt om niet meer met hem te praten... Dit is zo stupid." Maar terwijl ik het zeg, voel ik mijn telefoon al in mijn hand. Mijn vingers typen zijn nummer in, dat ik nog steeds niet verwijderd heb.

Ga je naar Londen? stuur ik.

En ik houd mijn adem vast terwijl ik wacht op zijn antwoord.