Lessons from the Badboy

58. Driving off

Ik heb m'n koffer nu denk ik al vier keer nagekeken. En dan overdrijf ik niet. Elke keer denk ik dat het de laatste keer is, en toch sta ik daarna weer boven, die lijst in m'n hand alsof het een bijbel is. De inpaklijst die ik al minstens drie keer heb herschreven, afgevinkt, verscheurd en weer uitgeprint. Het is echt een probleem aan het worden.
En het stomme is, ik weet dat alles erin zit. Alles. En tóch voel ik dat irritante knoopje in m'n buik, dat stemmetje dat zegt: je bent iets vergeten.

Op momenten als dit mis ik m'n moeder. Niet om te vragen of ze m'n sokken heeft gezien of m'n paspoort, maar gewoon... voor de sfeer. Voor dat luchtige gelach om niks. Voor haar geruststellende stem die zou zeggen dat het allemaal wel goedkomt.

Ik zucht diep, duw de rits van m'n koffer dicht en laat 'm met een doffe klap tegen de muur vallen. Klaar. Punt.
Het zal wel. Je kan niet alles in het leven in controle hebben.

Ondanks die rare knoop in m'n maag, voel ik me best goed. Een beetje zenuwachtig, ja, maar op een fijne manier. Deze trip, Londen, voelt als een soort reset. Even weg van alles. Even geen gedoe. Geen spanning.
Carter en ik hebben al afgesproken dat we in onze vrije tijd zoveel mogelijk samen gaan doen. En nee, ik heb hem niet verteld dat Wyatt m'n kamergenoot is. Dat verdient gewoon geen aandacht. En ergens... is het ook bijna grappig dat Wyatt en Carter elkaar compleet negeren. Ze leven letterlijk langs elkaar heen alsof de ander lucht is. En eerlijk? Dat is prima. Laat ze maar lucht zijn voor elkaar. Ik hoef geen storm meer.

Kai had besloten niet mee te gaan. Hij blijft bij Sky, zodat ze samen kunnen blokken voor zijn eindtentamens. Hij moet echt knokken voor dat diploma, letterlijk. Maar hij had een goed gesprek met de decaan, en blijkbaar was die zo positief dat hij toestemming kreeg om de Londen-trip te skippen.
Ik was blij voor hem. Al weet ik dat hij ergens ook baalt.

En Wyatt...
We hebben elkaar niet meer gesproken sinds ons laatste gesprek. En eerlijk? Het voelt rustig. Stil, maar op een fijne manier. Alsof m'n hart eindelijk niet meer continu in gevecht is met m'n hoofd. Alsof ik eindelijk terug ben bij mezelf, de versie van mij van vóór hem. Mijn echte ik.

Ik kijk nog één laatste keer in de spiegel.
Mijn ogen lijken rustiger, mijn haar zit goed, en de glimlach die ik oefen voelt bijna echt. "Let's go," mompel ik zacht tegen mezelf. Alsof ik moet oefenen in geloven dat ik er klaar voor ben.

Met een halve kreun trek ik m'n koffer de trap af, trede voor trede, tot ik beneden ben. "Kai! Ik ben ready!" roep ik, terwijl ik mijn jas over m'n arm gooi.

Ik hoor wat gestommel vanuit de gang, en dan komt hij om de hoek. Zijn haar zit nog half rommelig, shirt half in z'n broek. Typisch.
"Dat werd tijd, jezus," zegt hij met zo'n vermoeide grijns terwijl hij de koffer overneemt.

Ik trek mijn wenkbrauw op. "Doe even normaal, jij bent altijd later dan ik."

Hij lacht kort, tilt mijn koffer zonder moeite op en sjouwt 'm de deur uit. Ik loop achter hem aan en voel de frisse lucht in m'n gezicht slaan. De ochtendlucht ruikt naar vakantie. Nog frisjes, maar wetende dat de middag veel zon belooft.

"Heb je er zin in?" vraagt Kai terwijl hij de muziek zachter zet zodra we in de auto zitten.

"Zover het leuk kan zijn, zeker," zeg ik met een kleine glimlach. "Even weg van hier."

Hij knikt en kijkt me even aan. "Mag ik iets zeggen?"

Ik draai m'n hoofd naar hem toe. "Zeg maar."

Hij is even stil, alsof hij z'n woorden zorgvuldig kiest.
"Je lijkt beter," zegt hij dan. "Rustiger. Gelukkiger zelfs. Ik weet niet precies wat er aan de hand was de laatste maanden, maar... je was gewoon niet jezelf."