Lessons from the Badboy

60. Arrived

De hotelkamer ruikt naar schoonmaakmiddel en goedkope handzeep.

Ik zet mijn koffer tegen de muur, kijk om me heen en probeer mezelf ervan te overtuigen dat dit gewoon... oké is.

Het is maar een kamer.

Met een bed.

En een ander bed.

En een persoon die ik liever drie straten verder had gehad.

Wyatt staat bij het raam, rug naar me toe, hoodie half over z'n hoofd. Hij zegt niets. Geen groet, geen blik, niets. Alleen stilte.

Ik zucht. "Jeetje, gezellig hier."

Hij beweegt niet.

"Wil je dat ik op de grond slaap ofzo?" probeer ik, half sarcastisch.

"Maakt mij niet uit," zegt hij zonder zich om te draaien.

Zijn stem is laag. Te rustig.

Die toon die vroeger betekende dat hij iets voelde en het nu expres verbergt.

Ik laat mezelf op het bed vallen, schoenen nog aan, en staar naar het plafond. "Nou, dit wordt leuk."

Hij draait zich eindelijk om, kijkt me kort aan. "Ik zou zeggen: probeer niet te veel te praten, dan overleven we het wel."

Ik schiet in de lach. "Jezus, wat ben jij een zonnestraal."

Hij haalt z'n schouders op. "Ik ben moe."

"Van wat? Te laat binnenkomen? Je hebt letterlijk niks gedaan behalve iedereen stress geven."

"En toch," zegt hij, terwijl hij zijn tas op de grond zet, "lijkt het erop dat jij degene bent die zich druk maakt."

Ik open mijn mond om iets terug te zeggen, maar sluit hem weer.

Hij heeft niet helemaal ongelijk.

En dat haat ik.

Ik pak mijn telefoon. Carter heeft geappt.

Carter:

Zit met dat meisje uit m'n bioklas op de kamer. Ze is chill hoor, maakt zich druk om haar make-up.Jij al in je kamer, lief?

Ik glimlach.

Ik:

Ja, net binnen. Alles goed geregeld.Hoop dat je een beetje kan slapen straks ❤️

Ik leg m'n telefoon neer en kijk kort naar Wyatt. Hij heeft zijn hoodie uitgetrokken, zijn T-shirt hangt nonchalant over zijn schouders, armen onder de tatoeages, alsof hij zelf niet doorheeft hoe aanwezig hij is.

Ik kijk snel weg.

"Je hoeft Carter niet te verbergen," zegt hij plots.

Ik verstijf. "Wat?"

Hij kijkt me aan, ogen koel. "Je tikt altijd harder op je telefoon als je liegt."

"Misschien tik ik gewoon hard, Wyatt."

"Misschien," zegt hij droog, en hij pakt zijn handdoek. "Ik ga douchen. Probeer m'n bed niet te claimen terwijl ik weg ben."

Ik gooi een kussen naar hem, maar hij vangt het moeiteloos, grijnst kort, en verdwijnt de badkamer in.

Zodra de deur dichtvalt, laat ik mezelf achterover op bed vallen.

Ik voel m'n hart nog steeds sneller kloppen — niet van angst, niet van verlangen, gewoon... van irritatie.

Of tenminste, dat hoop ik.

Na een paar minuten hoor ik de douche stoppen.

Ik wil eigenlijk m'n pyjama aantrekken, maar het idee dat hij elk moment weer uit die badkamer kan komen, maakt het ineens ingewikkeld.