Lessons from the Badboy

1. Droler met een snufje gestaar

Verveeld staar ik voor me uit terwijl onze leraar Frans iets mompelt waar ik toch niks van snap. Echt, ik ben gewoon slecht in Frans. En serieus, waarom moeten wij het überhaupt leren? Kunnen de Fransen niet gewoon net als iedereen Engels spreken? Dan zou ik niet vier uur per week van mijn leven verspillen aan dit drama.

Mijn cijfers zijn niet slecht trouwens. Eigenlijk best goed. Voor álle vakken zelfs. En nee, voordat je het denkt: ik ben geen nerd die leren leuk vindt. Echt totaal niet. Het is meer dat mijn ouders al vanaf dag één een compleet levensplan voor me hebben uitgestippeld. Met torenhoge verwachtingen en alles erop en eraan.

"Raven?"
Ik schrik op van meneer De Struiver die ineens mijn naam roept. Hij kijkt me vragend aan. Snel schiet mijn blik naar het bord, maar dat is leeg. Great, daar heb ik dus ook niks aan. Paniekerig blader ik door mijn notities in de hoop dat ik daar een antwoord vind op de vraag waarvan ik niet eens weet wat die is. Mijn wangen gloeien, vooral omdat ik voel hoe de halve klas naar me zit te staren.

Naast me zie ik Sky. Mijn redding. Ze buigt zich naar me toe en fluistert zacht:
"Droler."

Ik flap het meteen hardop eruit. "Droler."
En op dat moment kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. De hele klas barst in lachen uit. Ik werp Sky een vernietigende blik toe, maar zelfs mijn allerboosste gezicht krijgt haar gegiechel niet kapot.

"Mevrouw Woods," zegt De Struiver streng terwijl hij voor mijn tafel staat. "Dat was niet het juiste antwoord. En misschien moet u voortaan niet luisteren naar wat mevrouw Smith fluistert."

Ik knik beschaamd en schop Sky onder de tafel. Haar lach bevriest meteen en maakt plaats voor een pijnlijk gezicht. Ha, terecht. Meneer draait zich weer om en gaat door met de les alsof er niks gebeurd is.

"Was dat echt nodig?" sist Sky terwijl ze over haar scheenbeen wrijft.

"Love you too." Ik trek mijn meest onschuldige gezicht.

Ze rolt met haar ogen, nog steeds lachend, en richt haar aandacht weer op haar nagels. Ik tik ongeduldig met mijn pen op het papier en kijk naar de klok. Nog vijf minuten. Vijf minuten en dan ben ik uit deze hel bevrijd.

Mijn blik dwaalt af naar rechts, naar achter in de klas. Daar zit hij. Carter. Blond haar, blauwe ogen. Zijn witte shirt laat precies genoeg van zijn spieren zien om mijn concentratie te verpesten. Hij kijkt aandachtig naar het bord, maar ik zie alleen hém.

En dan... onze blikken kruisen. Mijn hart slaat een slag over. Mijn wangen worden warm, maar ik kan niet wegkijken. Shit. Betrapt. De hoekjes van zijn mond trekken omhoog in een kleine glimlach, en ik zweer dat de temperatuur in dit lokaal minstens vijf graden omhoogschiet.

Het schelle geluid van de bel redt me. Geschrokken kijk ik weg en begin veel te snel mijn spullen in te pakken. Sky kijkt me aan met een veelbetekenende grijns. Zo'n creepy pedo-smile waar ik meteen wantrouwig van word.

"Wat is er?" vraag ik argwanend.

Ze wiebelt met haar wenkbrauwen. "Wat was dat allemaal met Carter? Jullie waren elkaar zowat aan het uitkleden met jullie ogen."

"Oh, doe normaal," zeg ik terwijl ik mijn tas pak. "Hij keek me letterlijk één seconde aan en toen keek hij weer weg. Hij vond me vast niet boeiend genoeg."

Sky is altijd de populaire van ons twee geweest. De durfal. Ik ben meer de stille vriendin, de onopvallende. En dat is prima. Hoe meer ogen er op Sky gericht zijn, hoe minder er op mij vallen.

En toch... moet ik glimlachen bij de gedachte dat Carter me misschien tóch ziet staan. Naast Sky. Sky, de bloedmooie mannenverslindster.