The Last Light of Firefly

CHAPTER 36

"MY daughter." Nanlaki ang mga mata ni Zara dahil sa sinabi ko at agad siyang napa-ubo ng paulit-ulit.

"Are you for real?!" I just nod as an answer.

"Who's the father? Where's your daughter?!" Hindi magkanda mayaw na tanong ni Zara.

"M-my baby died when she was an infant. Namatay siya sa sunog... Ni-hindi ko nakita o nahanap ang bangkay niya... And the father? He forgot about me, he don't even know that he have a children..." My tears are about to fall again but when Zara saw that, she immediately hugged me and rub my back.

''He will definitely kill that guy...'' Zara whisper. ''Who?''                           

"Nothing, Flemmy.'' Bahagya siyang ngumiti para pagaanin ang loob ko. 

"You're so strong, my Flemmy. I'm so proud of you... It's fine, you can cry. My shoulder is always free and I'll use my hands as handkerchief to wipe your tears." Zara said, rubbing my back.

Mahigpit ko siyang niyakap at tumulo na naman ang luha ko, narinig ko rin ang paghikbi niya.

"Hey, why are you also crying?" Nakangiting ani ko at hinagod ang likod niya.

"B-because your life is hard! I hate it, you're dealing with so much pain while here I am, having a luxurious life with my father's money!" Hagulgol ni Zara.

Ang ending? Mas malakas pa ang iyak niya rito kesa sa iyak ko!

"Shh... It's fine, baby. I still have Valerian by my side. My children are twins. A girl and a boy, Valerie and Valerian...'' I hushed.

''Where is he? You're always working, who's the one that's taking care of your son? Isn't he lonely?'' Gaya ng inaasahan, pinaulanan ako ni Zara ng tanong. 

''He's fine, Zara. There's nothing to worry about. A friend of mine is taking care of him. I'm a bodyguard. You know that my work is dangerous. I can't put my child's life in danger. Minsan na akong nawalan, and I will never do the same mistake twice.'' 

Matapos naming mag-usap ay bumalik na kami kila Tyler. Parehong mugto ang mga mata namin kaya naman madaming tanong ang binato sa amin ng mga lalaki. All we did is change the topic. Marami rin kaming nirason na kasinungalingan lalo pa't pinakiusapan ko si Zara na i-sikreto lang ang nalaman. 

Matapos uminom, pumasok na sina Zara at Jake sa kwarto ni Zara habang ako naman ay inaasikaso si Tyler na lasing na lasing. He's totally drunk dahil iniinom niya rin ang shots na dapat ay sa akin. 

''HEYYY! Don't leave me!'' Patuloy ang pagsigaw ni Tyler, hinahanap niya sina Zara. 

''Stop it, Tyler! Natulog na sila kaya matulog ka na rin! I'm already sleepy, dummy!'' Hinila ko siya patayo pero nag pumiglas ang loko. 

''No! I want more! And who are you? I don't even know you! Are you going to kidnap me, huh?'' Pinanlalakihan niya ko ng mata at tanging masamang tingin lang ang naiganti ko. 

He's a total jerk.

''OR!'' Hinawakan niya Ang magkabila niyang balikat na para bang niyayakap ang sarili. ''Do you like me? Are you going to rape me?! No! You can't-'' Pabilis na lumipad ang palad ko para batukan si Tyler. 

''OFCOURSE NOT, BITCH!'' 

''Ouch, that hurts!'' He pouted. Namumula na ang mukha niya at puro hick ang naririnig ko sa kaniya.

''You're out of your mind, Tyler. You have to take a rest already.'' Pinilit kong itayo si Tyler. Kahit nagpupumiglas, sa wakas ay naitayo ko rin siya matapos ang ilang minuto. 

What a naughty guy.

''Don't you dare lay a finger on me, okay? I have a wonderful wife! I don't wanna ruin her trust.'' Nagulat ako sa paghinto at pagtulala ni Tyler, may luha rin na tumulo mula sa kanan niyang mata. 

''H-hey...'' Yeah, as what I've remember, people gets emotional when they're drunk.

''I have a wonderful wife... She's always by my side back then... I missed her so much. Could you please help me find her? Please... Help me find my Victoria...'' Lumuhod na si Tyler habang nakahawak sa mga kamay ko na wari mo'y nagmamakaawa. Habang ako? Nakatulala at gulat na gulat. 

His what? WHO? Did I heard that right? Did he just said my name? MY FVCKING NAME?! 

''T-Tyler..." Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko at umupo para mapantayan siya. Naging mabilis ang pagbabago ng emosyon niya na kanina ay masayang naghahanap ng kainuman—ngayon ay lugmok na.

He keeps on crying and sobbing and his face turned even redder—maybe because of the alcohol and because he's crying.

"Shhh, Tyler. Don't cry. It's fine, calm yourself down. I'm here..." Hinagod ko ang likod niya para pakalmahin.

"I missed her so bad... Yes, years had passed but... I still fvcking love her!" His voice keeps on echoing inside my head, I don't know how to react.

''Please... Let's find her... I'm begging you. Help me find her. I promised, if we find her, I'll never let go of her hands ever again. I promise... I'll help her escape-NO! I'll escape with her. Please whoever you are... I'm begging you to help me. Please...please...'' Kusang gumalaw ang mga kamay ko para yakapin si Tyler. ''Shh, I'm here... I'll n-never leave your side...''

Nakasalampak kami, parehong umiiyak. Hindi ko rin alam kung bakit ako umiiyak. Nang banggitin niya ang pangalan ko ay para bang bumalik sa akin ang lahat ng mga ala-ala ko na kasama siya. Lahat ng mga masasaya, maging malulungkot na mga bagay kasama siya ay naalala ko. 

Parang sinasaksak ako nang paulit-ulit... Nahihirapan ako sa pag-hinga dahil sa pagpipigil na lakasan ang pag-iyak ko. 

Sa tagal naming nag-iiyakan at magkayakap ay may mga tanong ang paulit-ulit na nagpapaikot-ikot sa utak ko... Paano kaya kung hindi nagka amnesia si Tyler? Tinulungan niya kaya akong makatakas noong mga oras na yon? Paano kaya kung hindi nalaman ng mga sindikato na may relasyon kami? Kung hindi ko sinabi kay Mos na may relasyon kami... Ayus kaya ngayon ang lahat? Paano kung nalaman ni Tyler noon na may mga anak kami... Nailigtas kaya si Valerie? Hindi kaya laging mag-isa si Valerian? Hindi kaya kami nahihirapan ngayon? 

Ewan... Hindi ko na alam... Sobrang gulo ng utak ko... 

Blangko na ang utak ko ngayon at tanging si Tyler lang ang laman nito sa mga oras na ito.

Sa paghagulgol naming pareho, we both found our solace... Ang magulong mundo at maingay na mga problema ay parang bula na naglaho... Ang mga negatibong bulong ay nanahimik, at ang hungkag na puso ay nahanap ang kaniyang pahinga... 

This night is peaceful. Nakabalik kaming pareho sa tahanang matagal naming nilisan at nahanap namin ang pahinga na matagal na sa aming nawalay. 

••••••••••••••••••••

That's it! Five chapters is done and published. I'm sorry for keeping you wait, my meztisian babies! Maaaring matagal ko nga kayong pinaghintay ngunit tandaan ninyo. Ang pagsusulat ang siyang taga salba at pahinga ko. Gaya nang pag-iyak nang sabay nina Tyler at Victoria. Gaya nang pagkakulong nila sa bisig ng isa't-isa, ito rin ang aking pahinga. You are my solace, my meztisian babies! Tysm for reading and supporting me. Your maestra will always be grateful!

Zekhi_mestiza.