လွန်ခဲ့သော သုံးပတ်ကျော် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ကဖြစ်သည်။ပါပါးတို့ ဆရာများအစည်းအဝေးရှိနေ၍ ပါပါးကို ဂျွန်ယောင်းမစောင့်တော့ပါဘဲ ပီအေနမ်အကြိုလာမည့် ကားရပ်ရာ ပလပ်ဖောင်းအနီးတွင် ရပ်စောင့်နေလိုက်၏။ကျောင်းဆင်းချိန်မို့ အကြိုလာကြသော ယာဉ်တွေ၊ကျောင်းသူ၊ကျောင်းသားတွေနှင့် ကျောင်းရှေ့တွင်ရောင်းသော သရေစာ မုန့်ဆိုင်များမှ အန်တီကြီးများ၏ ဈေးခေါ်သံများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေ၏။ဒီကနေ့မှ ပီအေကြီးက နောက်ကျနေသည်။
“ဟယ်လို ဒယ်ဒီ”
“ကျောင်းဆင်းပြီလား ဂျွန်ငယ်”
“ဟုတ်၊ပီအေနမ်ရောက်မလာသေးလို့”
“သားအခု ကျောင်းပြင်မှာလား”
“ဟုတ်”
“ဒယ်ဒီ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်အလိုကတည်းက သွားခိုင်းထားတာပဲ၊ကားပိတ်နေလို့များလား”
ဒယ်ဒီ့ဆီ ဖုန်းဆက်မေးရင်း နာရီတစ်ချက်ကြည့်တော့ ဆယ်မိနစ်ပဲစွန်းသေးတာပါ။ကားပိတ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ။
“ဟုတ် ခဏစောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“ဒယ်ဒီလာခဲ့ရမလား”
“မလာပါနဲ့။အလုပ်ပျက်ပါတယ်။ပီအေကြီးလာမှာပါ”
ပါပါးလည်းရှိနေသေးသည်မို့ ပခုံးလျှော၍နေသော ကျောပိုးအိတ်ကို ကြိုးပြန်တင်ကာ အရိပ်ရသော အပင်ကြီးအောက်တွင် သွားရပ်နေလိုက်သည်။
“ဟိတ်!”
“ဩ လော်ရာ”
လှမ်းခေါ်လာသော မိန်းမသံတစ်ခု။လှမ်းကြည့်တော့ မိန်းမစီးဘီးတစ်စင်းကိုတွန်းကာ ပြုံးပြလာသော ဂျူနီယာမလေး လော်ရာဖြစ်နေသည်။ကလေးမက ကိုယ်ပိုင်ဘီးနှင့် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လုပ်တဲ့ပုံပါပဲ။သူများတကာ သားသမီးကျ လွတ်လပ်လိုက်တာ။
“လာမကြိုသေးတာလား အစ်ကို”
“ဟုတ်တယ်”
“လော်ရာ လိုက်ပို့ရမလား”
“ရပါတယ်။အိမ်က နည်းနည်းဝေးတယ်”
“လော်ရာတို့က မိန်းတောင်ဘက်—-လေ။အစ်ကိုတို့ကရော ဘယ်နားလဲ”
