“သားဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်တာလဲ”
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအလုံးစုံကို ထပ်ပြောပြဖို့ စိတ်ပြင်ဆင်နေချိန် ပလုံးပထွေး သန်းဝေရင်း မေးလာသော ဒယ်ဒီ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ညအိပ်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လျက် ဒယ်ဒီတစ်ယောက် ခြေလှမ်းကျဲနှင့်လှမ်းချလာကာ ပါပါးဘေး ပူးဝင်ကပ်ထိုင်လိုက်သည်။
“သားကစောစောလေးကမှပြန်ရောက်တာ။ဘာလို့ အိပ်ရေးဝအောင် မအိပ်တာလဲ ဂျေ။ဟင် မျက်ခွံတွေလည်း မို့လို့”
ဂျွန်ယောင်းပြောပြမည့်အဆက်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်ရှာသော ပါပါးတစ်ယောက်တော့ဖြင့် သူ့ယောက်ျားလည်း လာပါရော အာရုံလေး ပြောင်းသွားပါပြီ။ဒယ်ဒီ့ဆံပင်တွေကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ပုံကျအောင် ရှင်းပေးနေကာ ရေတကောင်းထဲက ရေလည်းငှဲ့ထည့်ပေးသည်။
“ထူးဆန်းတယ်ကွာ။ခါတိုင်းဆို အစောကြီး မအိပ်ချင်ပါဘူး။ဒီနေ့မှ ခင်ဗျာ့ပေါင်ပေါ်လှဲရင်း ဘယ်လိုကဘယ်လို အိပ်ချင်လာလည်း မသိဘူး ရွှတ်”
ဂျွန်ယောင်းတင်ပါးလေးကို တစ်ချက်လှမ်းပုတ်လိုက်ပြီး ဒယ်ဒီက ပုစွန်မီးကင်ကို ယူဖို့ တူဆီလက်လှမ်းလိုက်သည်။ပါပါးမှ ကပြာကယာပင် ပုစွန်ကောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ကာ အခွံအမြန်ချွတ်ပြီး ဒယ်ဒီ့ပါးစပ်ထဲ လှမ်းခွံ့လိုက်၏။
“ချိုနေရောပဲ။မိန်းမခွံ့လို့ဖြစ်မယ်”
မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်၍ စနောက်လေသော ဒယ်ဒီ့ကို ပါပါးက မကြားသယောင်ပြုကာ စားပွဲမှထသွားသည်။တအောင့်နေတော့ ချက်ပြီးသားအသင့် ဟင်းပွဲများကို trollyလေးဖြင့် ပါပါးက ဒီဘက်သို့ ယူချလာတော့၏။
“အစောကြီး ရှိသေးတယ်။စားတော့မလို့လား”
“စားရမယ်။အမြဲ အလုပ်နဲ့အလုပ်ပဲ အာရုံစိုက်မနေနဲ့။ကျန်းမာရေးလည်း ဂရုစိုက်မှ။လူက မသေမချင်း ငွေရှာလို့ရတယ်။ကျန်းမာရေးက ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရဘူး။စောစောစားပြီးရင် ဒီနေ့ည ဘာအလုပ်မှမလုပ်ဘဲ နားရမယ်။သား ဂျွန်ယောင်း သားက ဒီနေ့ည လုပ်စရာစာရှိရင် ပါပါးကိုမေးမယ်နော်။ဒယ်ဒီနားပါစေ ကြားလား”
