BLACK BUTTERFLY (COMPLETED)

No caption.

HER POV

Almost an hour na kami nasa kalagitnaan nang edsa. Not because of traffic but because of Dylan, hanggang ngayon hindi niya parin ako kinikibo nang sabihin ko sa kanya na he can go back to his house since tapos na ang training niya.

May pagka-stuborn din pala talaga si Dylan, ang kulit!

Alam ko naman na galit siya, dahil sabi niya bakit daw ang iba ay doon nakatira. Tapos siya ay papabalikin ko na.

Labag naman talaga sa rules yun pero nag-aalala lang ako sa Papa niya.

Alam ko ang pakiramdam na malayo sa magulang.

Lalo na't sila nalang dalawa ang magkasama sa buhay.

At isa pa, hindi na ako doon palaging mag-stay.

Naki-usap sakin si Tatay na baka doon na ako umuwi sa bahay.

Dahil hindi ko kayang tanggihan si Tatay pumayag ako.

"Dylan cmon, im so tired na. Gusto ko nang magpahinga. Magkikita din naman tayo bukas sa school."

Mahinahon kong sabi but deep inside naiinis na ako.

Ngayon lang ako naging ganito. Well, simula nang nagtayo ako nang Gang.

Napabuntong hininga siya.

"Okey, ihatid mo muna ako sa BB vill nandon yong kotse ko at yong mga gamit ko"

Damn Dylan. Bakit kaba ganyan?

Masyadong paawa ang mukha niya tsk.

"Fine fine, where do you wan't to go?"

Tinignan niya ako na para bang nagsuccess siya sa pagpapaawa niya.

Pinaalis niya ako sa driver seats at siya daw ang magdadrive sa kong saan niya gustong pumunta.

But honestly, nawala na yong pagod ko nang makita ko siyang ngumiti.

Ganun talaga ang effect sakin ni Dylan ever since.

Kong alam lang ni Dylan na-----

"Ahh where are we? Bakit ang daming tao?"

Inikot ko ang paningin ko. Ang daming tao.
Doon ko napagtanto na nasa seaside pala kami.

Nginisian niya lang ako at nauna nang bumaba.

Urgh! Bat ba ang cute niya lalo kapag naka-smirk?

Bumaba narin ako pero hindi ko siya sinundan. Sumandal lang ako sa kotse at hinayaan siyang pumunta sa kong saan.

Lumapit siya doon sa maraming cart or lets say na street vendor na nagtitinda nang mga fishball.

Napailing nalang ako.

Simpleng bagay parin talaga ang makakapagpasaya sa kanya.

"KRIAAAAAA CMON"

Tawag niya saakin.

Ako naman naglakad papalapit sa kanya.

"You should try this. Masarap to pramis. Diba manong?" Ganado niyang sabi na tinuturo turo pa niya yong kinakain niya.

Napangiwi ako. Darn! Ilang bacteria kaya ang meron to.

"Kain kana. Wag kang matakot. Sometimes you need bacteria" natatawa pa siya habang sinasabi niya yun.