"Promise Gab, ginawa ko na talaga lahat ng makakaya ko pero bakit ganoon? Hindi ko magawa ng tama.." Keith look like shit! Together with his slightly messed hair kitang kita sa mukha niya ang frustrations na nararamdaman.
"Baka may mali ka lang na nagawa." I tried to console him but I doubt if that could really lit him up. "Or....Maybe, it's not just your thing. Bakit ba kasi pinipilit mo? Keith, it's okay not to new some things." I added.
"Hindi e, gusto talaga kitang ipagluto. Sinunod ko talaga lahat.....lahat ng nakalagay sa recipe book sinunod ko. Pero naka sampung pritong itlog na ako, sunog pa rin. Where did I go wrong?" Hinilamos niya ang mga kamay sa mukha, he's so disappointed and he looks so damn adorable.
Gusto ko nang matawa sa kanya ngayon pero alam ko na wala ako sa lugar, lugmok na lugmok siya e.
"Nu ka ba? Okay na ito, unique nga e. Itim na itlog." Tiningnan niya ako ng masama habang pinipigilan ang pagtawa ko.
"Huwag mo ngang kainin, nakikita mo namang sunog." Hinablot niya mula sa aking binti ang tupperware na may lamang sunog na itlog.
"Patikim lang ako, sige na please." And I was silently praying na sana hindi niya ako bibigyan because I only want him to see that I really appreciate what he did kaya ko iyon nasabi.
"Huwag na, magkakacancer ka kapag kinain mo ito." Itinabi niya ang tupperware na dala aniya at nilagay sa binti ko ang styrofoam na binili niya marahil sa canteen.
Nag aral daw siyang magluto kaninang umaga para sa lunch namin ngayon, hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote niya at naisipan niyang magluto ng pritong itlog para sa tanghalian, pero gusto niya raw kasi akong ipagluto. That was sweet anyway. Pero failed e, na pressure raw siya sa oras kasi malilate na siya, pero sobrang dali mag prito ng itlog kaya hindi ko alam kung bakit palpak yung mga ginawa niya thinking na may recipe book na siyang gabay ha.
"Punta ka nga minsan sa bahay, turuan mo akong magluto." I heaved a sigh. Hindi pa rin kasi siya maka move on sa pagluluto.
"Bakit ba sobrang obsessed mo matutong magluto?" I shot him a look.
"Para compatible tayo." Huminto ako sa paglalakad at hinarap siya.
"Ang baduy mo! Wahahahaha! Really?" He turned and looked at me, his strange eyes catching mine. I faked cough. "Well, naniniwala ako sa opposites do attract." I winked and he blushed. I really love the idea that I could make him blush.
"Pwede?" He turned to me and grinned when he got my hand. It was wicked and devilish, and now I truly understand why women was fancied with this smile.
I nodded and blushed, drat it all. I really hate everytime I feel heat all over my face. Kasi alam ko kung anong satisfaction ang nakukuha ng taong gumagawa sa iyo nito kasi ganoon din ako.
We were holding each others hand while walking through the hallway and I am fully aware that we catch people's attention.
Yumuyuko ako pero itong kasama ko kung makalakad parang walang nakikitang mga taong malagkit na nakatingin sa amin. He was just confidently walking.
BINABASA MO ANG
How Great Is Our Love
FanfictionLove is magical yet so disastrous. It can turn castles into ashes. Pero bakit marami pa rin ang nangangahas makaranas nito? Hindi ko man maintindihan wala akong pakialam ngunit nagbago ito ng makilala kita. Sabi nila ang pagmamahal ay parang sugal s...
