Behind a Badboy look

Badboy.36 [Suddenly]

Sorry natagalan.  Hihi

************

Lennon's POV

After namin mabisita si daddy at makausap si Trevor wala na akong ginawa kung hindi magbabad sa may computer shop.

Tinatamad narin akong pumasok dahil nawawalan ako ng gana sa mga nangyayari. Hindi ko alam kung bakit pero tinotopak ako ng wala sa oras. Sobrang bad timing nito kasi kung kailan naman ako nagkaroon ng gana sa pag-aaral tska naman ako nawalan ng gana sa buhay ko.

Matapos akong kausapin ni Trevor bumalik sa akin lahat – Masakit! Mas gusto ko pang magkulong sa kwarto ko kaysa makita ko siya. Mas gusto kong mag-laro nalang ng DOTA kaysa maalala ko yung mga nangyari noon.

Akala ko okay na ako, akala ko lang pala. Akala ko kaya kong harapin si Trevor at Frances, pero hindi pa pala. Parang bigla akong napanghinaan ng loob para harapin yung mga kasalanan nila.

Pero hindi pa pala...

Im weak...

I keep on prentending that im strong...

"Tang ina!" bulong ko at nilabas nalamang ang isang yosi at sinindihan ko ito.

Bumabalik na naman ako sa pagiging 'ako' dati. Hindi ko na nga rin alam kung nakakailang yosi na ako sa araw na ito e.

"Kuya?" hindi ko pinansin ang katok ni Loui dahil bigla na syang pumasok sa kwarto ko. Oo may pagka-kalahating ugok din yang kapatid ko.

"May call ka. DK daw pangalan" napalingon ako sa sinabi ni Loui at dali-dali akong bumaba.

Kinuha ko yung telepono at huminga muna ng malalim bago ko sya kausapin. "Be a man Lennon" bulong ko sa sarili ko.

"Hello?"

"Hey, halos isang linggo mo na ako di pinapansin o kinakausap. Anong nangyari sayo?" napangiti nalang ako.

"Bakit? Effective ba kasi namimiss mo na ako?" inaasar ko sya. Tama yan Lennon, para kahit papaano maramdaman mong okay ka.

"Whuuut? Syempre hindi kita namimiss 'no!"

"Sus, pakipot ka pa e! Bakit ka napatawag?" umayos ako ng upo.

"Wala lang, gusto ko lang mabwisit kaya tinawagan kita hahahahaha" nawawalan na ako ng gana kahit gustung-gusto ko parin sya kausapin.

I didn't give any response. I want her to continue talking but she also remain silent.

"Hey you still there?" I took a deep breathe before I answered.

"May chance ba ako?" out of nowhere I asked her that. Gusto ko ng assurance! Gusto ko ng may panghahawakan ako para naman di ako magmukhang tanga na umaasa.

She also gave me no response. Ayoko magconclude na dahil sa nanahimik sya ay yes na ang sagot nya. I want an answer! I want proof!

"DK?"

"Im sorry"

"Sorry saan?" I act cool as if inuutusan ko yung utak ko na kumalma.

"I just... Im sorry, I still don't know." ramdam ko yung sincerity ng boses nya so I smiled.

"Don't worry. Di ako galit. I just want some assurance. Wag ka mapressure. Sige bye" hindi ko na hinayaan na makasagot pa sya kaya binaba ko na agad yung phone.

I may not be the smartest dude in the town pero may pakiramdam parin ako. Kahit ilang beses na akong ginago at piniling magpaka-gago, di parin ako manhid. I know the feeling of being unloved...