Romaissa&Adam Deel 2

10.0

Ik open mijn ogen. 'Schone slaper, we zijn geland.' Zegt Khalid en knipoogt. Ik wek de kinderen en word geholpen met uitstappen. Een zwart busje brengt ons naar het verblijf. Een groot landhuis verstopt tussen kilometers weiland. Typisch Adam. 'Mam wanneer gaan we weer naar huis?' Vraagt Yassir trillend. 'En waar is papa?' Vervolgt hij zijn zin. 'Bijna liefje, bijna.' Zeg ik en kus mijn zoon op zijn wang. 'Dit is eigenlijk best cool. Kom we gaan de buurt verkennen!' Zegt Khalid en knipoogt naar mij. Terwijl hij en de drie kleinste bezig zijn, kan ik de spullen uitpakken. Ik en Intissar pakken alles uit en maken het een soort van knus. 'Ga maar naar beneden lieverd. Dankje wel voor je hulp. Ik kom er zo aan en dan gaan we iets lekkers eten.' Zeg ik en knuffel mijn dochter kort. Ik slik als ik een zwangerschapstest zie liggen. Adam. Ik berg het op en kijk uit het raam. Ik zie Khalid samen met Safouane en de drie kleintjes voetballen. Gelukkig speelt Safouane mee. Ik loop naar beneden en begin van het maken van pasta.

Ik loop naar Khalid toe. Hij seinde dat ik moest komen. Hij gooit zijn sigaret weg en kijkt voor zich. 'Heb je die zwangerschapstest gezien? Die moet je doen.' Zegt hij en kijkt me kort aan. 'Pardon?' Vraag ik meteen. 'Adam zag dezelfde gewoontes als in de vorige zwangerschappen. Als je zwanger bent hebben we een groot probleem. Laat het me weten.' Zegt hij en steekt nog een sigaret aan. 'Wat is er aan de hand Khalid? Ik ken Adam. Er is wat gebeurd.' Zeg ik. 'Laat het aan ons over.' Zegt hij en neemt een hijs. 'Of ik zoek het zelf uit of je zegt het. Jou keus.' Zeg ik. Hij zucht. 'Ik snap waarom Adam voor je gevallen is.' Zegt hij en lacht kort. 'Adam komt morgen, dan vraag je het maar. Ik ben hier alleen om jullie extra te beschermen en om de kids het gemakkelijk te maken. Maak het mij ook even makkelijk.' Zegt hij. Ik knik langzaam. 'Ik ga naar de kids.' Zeg ik zacht en loop weg. Ik zucht diep en neem kleine, langzame passen. Binnen zie ik iedereen behalve Intissar bij de tv op de playstation zitten. Ik geef Yassir een aai over zijn hoofd en loop naar boven. Ik klop op de deur van de kamer van Intissar. 'Binnen.' Wordt er gezegd. Ik open de deur en zie haar tekenen. Ik ga naast haar zitten en kijk naar haar tekening. Het is een gebroken hart met daarin een meisje die huilt. Het is erg goed getekend. Ze is een natuurtalent. 'Wil je wat kwijt?' Vraag ik en doe me arm om haar heen. Ze zucht. 'Ik mis Souf.' Zegt ze en glimlacht zwak. 'Dat begrijp ik. Toen ik en je vader jong waren, waren we altijd samen. We konden niet zonder elkaar.' Zeg ik en slik. 'Maar dat is voorbij. We hebben nu ieder onze eigen leven.' Zeg ik zacht. Ik sta op. 'Maar goed, dat gaat natuurlijk nooit gebeuren bij jou en Soufiane. Hij is zo lief. Je ziet hem snel weer, we zijn hier zo weg. Nou, ik ga maar even wat te snacken maken.' Zeg ik en druk een kus op Intissars haren. 'Dank je mam, maar we hebben ruzie.' Zegt ze zacht. 'Het komt vast goed. Zodra we hier weg zijn ga je meteen naar hem toe. Beloofd?' Zeg ik. 'Beloofd.' Zegt ze met een glimlach en tekent verder. Ik verlaat de kamer en open de keukenkastjes. Het zit aardig vol. Eens zien. Ik ga pastasalade maken. Dat vind Adam altijd zo lekker. Meteen gaan mijn gedachtes naar hem. Ik weet dat er iets niet klopt. En net Khalid met die zwangerschapstest. Ik slik en loop naar boven. Ik pak de test en na veel aarzelen neem ik het. Adam herkende mijn trekjes. En het is waar, ik ben zwanger. Ik begin zacht te huilen. Als Adam het meent sta ik er nu alleen voor. Dan moet ik dit kindje zelf opvoeden. Ik veeg mijn tranen weg. Ik kan dit. Ik kan dit. Ik loop naar de wasbak en was mijn gezicht. Ik zet wat make-up op mijn gezicht, zodat niemand ziet dat ik gehuild heb. Ik loop naar beneden en zie iedereen buiten een balletje trappen. Ik loop naar buiten en glimlach. Ik kan dit aan. Ik heb al zulke geweldige kinderen. Ik kan het. 'Mam doe mee!' Zegt Yassir blij. 'Mama hoort bij ons, jullie hebben Khalid!' Zegt Intissar en trekt me bij zich. Lachend kijk ik naar Khalid. 'Dan hoor ik bij jullie. Dat is eerlijker.' Zegt Safouane en gaat bij het andere team. Lachend beginnen we te voetballen. Zover ik het kan dan. Khalid houdt me vast en scoort een doelpunt. 'Je hield me vast!' Zeg ik lachend en duw hem weg. Hij moet lachen en kijkt me lief aan. 'Klootzak.' Mompel ik lachend. 'Ik ben gewoon te goed.' Zegt hij en knipoogt. Ik moet lachen en pak de bal van Safouane af. Hij is me te snel en scoort opnieuw.

Buiten adem ga ik zitten. Khalid komt naast me zitten en geeft me een aai over mijn hoofd. Ik glimlach en kijk hem kort aan. 'Hoe is het dan?' Vraagt hij serieus. Ik kijk hem aan en zie hem op zijn lip bijten. 'Het gaat.' Zeg ik. 'Het komt goed.' Zegt hij en ik voel zijn blik branden. Ik blijf voor me kijken en zeg niks. 'Het komt goed.' Herhaalt hij en draait mijn gezicht naar hem toe. Ik zie hoe zijn ogen naar mijn lippen gaan en zie hem slikken. 'Dat beloof ik je.' Zegt hij zacht. Onbewust kijk ik naar zijn volle lippen. Hij slikt en draait zijn hoofd weg. 'Ik ga even naar binnen.' Zeg ik en sta op. Ik loop zonder naar achter te kijken weg. Ik zucht. Hij is aantrekkelijk, ja dat wist ik al, maar hoe hij me aankeek. Dat was raar. Het zal vast aan mij liggen. Ik maak een kopje thee en ga op de bank zitten. Ik zie een boek liggen en pak het op. Ik open het en drink in rust mijn thee.

'He.' Hoor ik achter me. Ik glimlach als ik Safouane zie aanlopen. 'Kom je bij me zitten?' Vraag ik. Hij lacht en gaat naast me zitten. 'Ah mam toch.' Zegt hij met een zucht en legt zijn hoofd tegen me aan. Ik glimlach en aai hem over zijn hoofd. 'Dus hoe gaat het met de meisjes?' Vraag ik. Hij moet lachen en gaat recht zitten. 'Don't need a girl.' Zegt hij en graait wat chipjes uit de zak. 'Yes you do.' Zeg ik lachend. 'Heb je geen vriendinnetje?' Vraag ik. 'Nope. Ik heb ze niet nodig. Alleen maar bullshit.' Zegt hij. Ik moet lachen en geef hem een speelse klap. 'Mooi dan blijf je nog lang bij mama wonen!' Zeg ik blij en knuffel hem. Hij moet lachen. 'Wat is dat met die Soufiane? Wat deed hij bij ons thuis?' Vraagt hij dan serieus. 'Ik had hem uitgenodigd. Het is een lieve jongen.' Zeg ik. 'Ik neem aan dat hoe beschermend je ook bent, je niks doet.' Zeg ik streng. 'Zodra hij iets verkeerds doet breek ik zijn neus.' Zegt Safouane en staat op. 'Safe.' Zeg ik. 'Jammer joh. Ik geef hem één kans, zo niet dan gaat hij met een ambulance weg.' Zegt hij en pakt een appeltje. Hij loopt naar boven en ik moet lachen.

We eten met ze alle en spelen dan wat spelletjes. Ik probeer het zo leuk mogelijk te laten lijken. De drie kleinsten vinden het leuk, want ze weten niet wat er aan de hand is, maar bij de twee grootste is het toch wel somber. Ik stop iedereen in hun bed. Ik loop naar de kamer waar ik moet slapen en pak de zwangerschapstest. Voor de zekerheid als die andere niet klopte. Zonder te aarzelen doe ik hem en wacht af.

Zwanger 2-3 weken

Tranen van blijdschap en verdriet rollen er over mijn wangen. Natuurlijk ben ik blij en hamdoulilah dat ik nog een kind mag hebben. Maar nu het over is tussen mij en Adam moet ik het kindje alleen opvoeden. Dat gaat zwaar zijn. Heel zwaar. Ik veeg mijn tranen weg en was mijn gezicht. Ik ga in bed liggen en staar naar het plafond.

De deur gaat open. Khalid glimlacht. 'Heb je het gedaan?' Vraagt hij. Ik slik. 'Ben niet zwanger.' Lieg ik. Hij knikt. 'Het spijt me dat het zo moest gaan. Slaaplekker.' Zegt hij en loopt weg. Ik heb er lang over nagedacht. Ik ben zwanger en als Adam dat op deze manier wilt weten dan heeft hij pech. Hij kan de pot op.