Romaissa&Adam Deel 2

18.0

Moeizaam word ik wakker. Het is alweer weken verder. Moeizame weken moet ik zeggen. Nogal deprimerende weken. Iedereen om me heen is zeer positief en probeert het er beste van te maken, maar ik ben gewoon uitgeput. Het kost me gewoon zo niet normaal veel energie. Mijn lichaam is fulltime bezig met de baby en ik merk het ook in mijn gedrag. Ben veel humeuriger en snel opgefokt om de kleinste dingen. Achteraf heb ik er dan wel spijt van, maar dan is het te laat. De kids hebben nu twee weken vakantie, dus daar zit ik ook mee. Ik zucht diep en sta op. Ik neem een lange douche en probeer vrolijk te worden. Iets vrolijker temminste. Ik trek na het douchen een huisjurk aan en doe mijn haar in een hoge knot. Ik loop naar beneden en zie Adam en de kids zitten, behalve Safouane dan. 'Goeiemorgen.' Zegt hij vrolijk. Ik glimlach nep en loop naar de keuken. 'Liefje ik heb je ontbijt klaargemaakt.' Zegt Adam lief en pakt er een broodje met een omelet erop bij. 'Ik heb geen zin in ei.' Zeg ik afstandelijk. Hij glimlacht en knikt. 'Thee misschien? Koffie?' Vraagt hij. 'Ik hoef niks Adam. Ga please gewoon zitten. Ik kan alles prima zelf.' Zeg ik. Hij kijkt me lang en bezorgd aan. 'Oké.' Zegt hij langzaam en loopt weg. Ik zucht diep. Ik had niet zo willen reageren, maar zo gaat het dus al weken. Ik ben er nu wel klaar mee. Ik ben niet invalide. Ik kan alles prima zelf. Ik maak een kopje koffie voor mezelf en pak een donut. Verder heb ik nergens zin in. Ik plof op de bank neer en drink ik rust mijn koffie. De kinderen zitten op de Playstation en ik staar gewoon naar het beeld.

De kids zijn buiten aan het spelen. Adam is weet ik niet waar. En ik lig in bed. Te janken. Dat is mijn dagelijkse bezigheid geworden.

'Ik weet het niet Adam. Ik voel me zo slecht en jij en de kids zijn daar de dupé van. Dat is zo kut. Zo kut.' Zeg ik huilend. 'Hee stil maar. Het is niet erg. Kom nou.' Troost Adam me. 'Ik hou van jullie. Ik doe me best om weer normaal te worden, maar op één of andere manier kan ik niet stoppen.' Zeg ik zacht. 'Hé, ik weet het. Het komt allemaal goed.' Zegt hij en drukt een kus op mijn wang. 'Ik wil zo blij zijn Adam. Ik ben zo fucking dankbaar met jou en alle kids. El hamdoulilah. Maar het lukt gewoon niet. Ik voel me zo beroerd.' Zeg ik jankend. Hij troost me en ik val langzaam, huilend, in slaap.

Pov Safouane
'Geef mij ook eens een hijs dan klojo.' Zegt Mootje en pakt mijn jonko af. Hij neemt een hijs en ik pak het terug. Ik zie verderop een politiewagen rijden en sta langzaam op. Hij komt onze kant op en ik pak mijn spullen. 'Laters!' Zeg ik en ren hard weg. Na de auto hebben afgeschud loop ik richting Kira's huis. Kira is mijn vriendin. Ze is Ghanees en we hebben al een tijdje een serieuze relatie. Het begon als een grap met veel sidechicks, maar ze liet me zien hoe geweldig en pittig ze is. Ik klim via haar achtertuin door haar raam naar binnen. Ze doet de deur opslot en ik plof neer op haar bed. 'He schoonheid. Heb je gemist vandaag.' Zeg ik zacht en streel haar wang. 'Ik jou ook.' Zegt ze en ik zoen haar. 'Je stinkt.' Zegt ze en duwt me weg. 'Pardon?' Zeg ik vragend. 'Je stinkt naar alcohol en wiet. Je zou stoppen.' Zegt ze en staat boos op. 'Relax het was maar een beetje.' Zeg ik kalm. 'Je bent stoned. Je zou stoppen Safouane! Het is slecht!' Zegt ze boos en slaat me hard op mijn borstkas. 'Au, au, doe eens rustig.' Zeg ik op een chille toon. Ze is echt pissig. Fucking sexy. Ze geeft om me. 'Waarom doe je zoiets? Liegen dat je gaat stoppen en dan toch doorgaan? Is het leven een spelletje voor je?' Vraagt ze boos. 'Ik zal stoppen. Klaar. Hier. Mijn laatste wiet.' Zeg ik en gooi het zakje op haar bed. 'Haal dat weg! Als mijn moeder het ziet maakt ze me dood!' Zegt ze snel en gooit het tegen mijn gezicht. 'Gooi het buiten weg in het vuilnis. Beloof het.' Zegt ze wat rustiger. 'Jaja kom nou kroelen.' Zeg ik stoned. 'Safe!' Zegt ze streng. Ik trek haar bij me. 'Ik beloof het. Wollah. Ik gebruik niks meer. Ben je nu klaar? Kunnen we nu zoenen?' Vraag ik. Ze moet lachen. 'Je bent zo raar.' Zegt ze lachend. Ik trek haar bij me en zoen haar. 'Ik hou van je.' Fluister ik en kijk in haar prachtige bruine ogen. 'Ik ook van jou domkop.' Zegt ze terug en glimlacht breed. Mijn trillende telefoon verstoort ons perfecte moment. Ik kijk met een zucht op mijn telefoon. 'Wie is het?' Vraagt Kira nieuwsgierig. 'M'n pa.' Zeg ik en weiger het gesprek. 'Ik snap nog steeds niet waarom je hem haat.' Zegt ze. Ik doe mijn telefoon op stil en ga weer liggen. 'Omdat hij een vieze teringlijer is.' Zeg ik. 'Maar jij ook. Je lijkt op hem.' Zegt ze. 'Niet me uitdagen.' Zeg ik. Ze moet lachen. 'Je moet hem een kans geven. Het is inmiddels je vader.' Zegt ze. 'Geef jij jou vader dan een kans? Volgens mij belde hij je vorige week.' Zeg ik. Ze moet lachen. 'Dat zit anders. Hij heeft me verlaten toen ik klein was. Jou pa was er voor je en niet pas toen je oud genoeg was om zelf te leven.' Zegt ze pissig. 'I know, maar nog steeds haat ik hem.' Zeg ik. 'Raar joch dat je bent.' Zegt ze. Ik moet lachen en laat mijn handen door haar krullen gaan. Langzaam breng ik mijn handen naar haar short en trek hem omlaag. 'M'n ouders zijn thuis.' Zegt ze en stopt met me zoenen. 'Ik doe rustig.' Zeg ik zacht en friemel wat aan haar bh. Ze trekt mijn broek omlaag en al gauw zit ik in haar. Als ze begint met kreunen zet ik mijn hand tegen haar mond aan.  Na een tijdje hoor ik haar broer haar roepen. Ik ga recht zitten en ben doodstil. Snel trek ik mijn broek weer aan. Hij klopt hard op de deur. 'Doe open bimbo. Ik heb iets voor je.' Zegt hij hard. 'Ik kom. Ben me aan het aankleden. Momentje.' Zegt ze terug en staat snel op. Gehaast trekt ze haar kleren aan. Ik druk snel een kus op haar lippen en verdwijn uit het raam. Ik hoor ze praten en klim van het hek af. Ik loop naar het pleintje waar ik net was en zie de boys alweer zitten. Ik neem plaats en luister naar hun gesprek.