Romaissa&Adam Deel 2

55.0

Pov Safouane

In een nette broek en een witte blouse loop ik naar beneden. 'Kan ik wat geld lenen? Het is erg belangrijk.' Vraag ik aan mijn vader. Hij kijkt van zijn laptop en lacht. 'Hoeveel?' Vraagt hij. 'Paar duizend.' Zeg ik. Hij lacht nog harder. 'Waar heb je een paar duizend voor nodig? Zit je in de schulden?' Vraagt mijn moeder bezorgt. 'Vertrouw je me?' Vraag ik. 'Nee.' Zegt mijn vader kil. 'Ik heb het nodig om een verlovingsring te kopen voor Safae. Ik wil haar vandaag ten huwelijk vragen.' Zeg ik. Beide zijn ze stil. 'Ze wordt uitgehuwelijkt. Ik hou zielsveel van haar en laat dat niet gebeuren. Ik geef het geld terug, plus rente.' Zeg ik smekend. 'Geen sprake van.' Zegt mijn vader dan. 'Ik ben echt heel serieus met haar yemma. Ik hou van haar. Ik wil de rest van mijn leven met haar spenderen. Alstjeblieft yemma.' Smeek ik. 'Ga een bos bloemen kopen. Kom dan naar huis en dan kopen we samen een verlovingsring.' Zegt ze en slikt. 'Geen sprake van Romaissa!' Zegt Adam streng. 'Ga en haal me dan op. Een grote bos bloemen. Hier mijn pinpas.' Zegt mijn moeder en geeft me haar pinpas aan. 'Shokran yemma. Ik hou van je. Dank je.' Zeg ik snel en druk een kus op haar voorhoofd. Ik loop snel de kamer uit en verdwijn.

'Rijd eerst naar huis.' Zegt mijn moeder als we de ring hebben gekocht. Ik doe wat ze zegt en stop voor de deur. 'Stap uit en haal je vader.' Zegt ze en kijkt strak naar voren. 'Maa-.' 'Schiet op. Zeg tegen de Damir dat hij op de rest moet letten.' Zegt ze en kijkt me niet aan. Prima. Ik stap uit en loop naar binnen. Mijn vader zit aan de eettafel druk bezig met facturen en werk. Ik heb het lef er niet voor en loop eerst naar Damir. Ik vertel hem dat hij moet oppassen en loop dan naar mijn vader toe. 'Wil je echt niet mee? Ik ga haar ten huwelijk vragen.' Zeg ik met een trillende stem. Hij kijkt me niet aan. 'Pap.' Zeg ik dan. Hij klapt zijn laptop dicht en kijkt me aan. Hij zegt niks en het is doodstil, op het geluid van de televisie na. 'Kom je mee?' Vraag ik weer. Hij staat op en loopt zonder iets te zeggen naar boven. 'Vijf minuten.' Zegt hij en verdwijnt. Ik loop naar buiten en stap achter in de auto in. 'Waar is je vader?' Vraagt mijn moeder. 'Vijf minuten zei hij.' Zeg ik en kijk uit het raam. Twee minuten later verschijnt mijn vader in nette kleding. Hij stapt in stilte in en rijdt weg. Hij parkeer voor Safae's huis en we stappen met ze alle uit. Ik ben fucking nerveus, maar laat het niet zien. Ik bel aan en wacht rustig af. Na een tijdje opent niemand de deur. Mijn moeder klopt aan en belt nog een keer. 'Zijn ze uberhaupt thuis?' Vraagt mijn vader. 'Geen idee.' Zegt mijn moeder en kijkt door het raam. 'Als u iemand zoekt moet u over een paar dagen terugkomen. Ze zijn allemaal naar Marokko toe voor de bruiloft van hun dochter.' Zegt een oude, Marokkaanse buurvrouw dan. Ik slik. 'De bruiloft van Safae bedoelt u?' Vraagt mijn moeder. 'Ja, ze gaat morgen met een neef trouwen. Mohammed heette hij geloof ik.' Zegt ze. 

'Ik betaal je terug. Ik beloof het.' Smeek ik. Mijn vader kijkt mijn moeder aan en ze zucht. 'Wees voorzichtig. Hou me op de hoogte.' Zegt ze en drukt een kus op zijn wang. 'Zied rijd naar Schiphol. Ik boek onze vlucht.' Zegt mijn vader en drukt de huissleutels in mijn moeders hand. Ze gooit de deur dicht en ik kijk mijn vader vragend aan. 'Rijd dan mietje.' Zegt hij en focust zich op zijn mobiel. Dat laat ik me geen twee keer zeggen en rijd weg. Na vier uur wachten zitten we eindelijk op de eerste vlucht naar Marokko. 

Gelukkig wist die buurvrouw waar het ongeveer was en nu rondzoeken. 'Waar beginnen we? We weten dat het in deze stad is, verder niks.' Zeg ik verslagen. 'Rijd hierheen.' Zegt hij in het Arabisch tegen de taxi-chauffeur. 

'Mond houden oke? Ik regel dit.' Zegt mijn vader en klopt hard op de deur. Wat tellen later opent een oude vrouw de deur van het huis. Mijn vader voert een lang gesprek met haar en zij laat ons uiteindelijk binnen. Binnen tref ik veel kleine kinderen aan. 'Zit, ze gaat Safae haar ouders halen.' Zegt mijn vader. Ik doe wat hij zegt en ga braaf zitten. Enkele minuten later zie ik Safae haar ouders de woonkamer inlopen. Alle kinderen verdwijnen naar buiten. Mijn vader voert een lang gesprek met hen. Als ik Safae naar beneden zie lopen slaat mijn hart op hol. Automatisch sta ik op. 'Safae.' Komt er zacht uit mijn mond. Ze kijkt me verward aan en blijft staan. 'Het kan niet! Hoe dan ook! Het is een schande als we nu afzeggen!' Zegt haar vader dan hard. 'Maar papa ik hou van hem. En ik ken Mohammed niet eens. Papa alstjeblieft.' Smeekt ze met tranen over haar wangen. Mijn hart breekt. Ik wil haar vasthouden. Haar zeggen dat alles goed komt. Haar geur opsnuiven. Zeggen dat ik van haar hou en haar voor altijd wil. Tevergeefs. Ik blijf doodstil staan en kijk naar haar vader. 'Safae naar boven nu.' Zegt haar vader heel kalm. Ze snikt en rent naar boven toe. 'Safouane wacht buiten. Ik kom er zo aan.' Zegt mijn vader en kijkt me dodelijk aan. Ik keer mijn rug naar hen toe en doe wat hij zegt. In de hitte blijf ik staan. Ik leun tegen de muur en zucht diep.

Het is inmiddels een half uur later. Ik ben helemaal bezweet. Ik hoor het gekraak van de deur en richt mijn gezicht erop. Langzaam gaat hij open. Ik zie mijn Safae verschijnen. Ze doet de deur achter zich dicht en loopt naar me toe. Ik kijk haar verbaasd aan. 'We hebben twee minuten.' Zegt ze zacht. Ik wil haar knuffelen, maar ze neemt afstand. 'Je mag me niet aanraken. Niet nu.' Zegt ze met haar gezicht op de grond gericht. 'Geen probleem. En?' Vraag ik snel. 'Het huwelijk gaat niet door.' Zucht ze. 'Ben je daar niet blij mee?' Vraag ik en kijk haar raar aan. 'Het is een schande voor mijn familie.' Zegt ze zacht. Ik ben even stil. 'Hou je echt van me of was het gewoon omdat ik uitgehuwelijkt werd?' Vraagt ze dan. 'Ben je serieus?' Vraag ik verbaasd. 'Ik zet mijn familie ter schande door het huwelijk te annuleren. Dat kan ik pas doen als ik weet als ik weet dat je echt van me houdt en echt de rest van je leven met mij wilt spenderen. Door dik en dun.' Zegt ze en kijkt me in mijn ogen aan. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd af. 'Ik heb nog nooit zoveel aan iemand gedacht. Nog nooit zoveel van iemand gehouden. Bij alles wat ik doe denk ik aan jou. Ja dat zou Safae leuk vinden. Dat zou Safae goed staan. Wat zou ik nu graag bij Safae zijn. Ik heb nog nooit gejankt om iemand anders dan familie. Je hebt geen idee hoeveel ik om je heb gejankt. Echt niet normaal.' Zeg ik met een lach. Ze moet lachen en komt dichterbij. 'Ik wil jou als mijn vrouw. Mijn wifey. Voor altijd.' Zeg ik en ga op een knie zitten. 'Mijn ring is bij mijn pa nu, maar wil jij met mij trouwen?' Vraag ik en slik. Ze krijgt tranen en knikt hevig ja. 'Die knuffel krijg je een andere keer wel schoonheid.' Zeg ik en ga rechtop staan. Ze kijkt achter zich en springt in mijn armen. Even twijfel ik, maar geniet er dan intens van. 'Ik heb je zo gemist kleine. Zo erg.' Zeg ik en druk een kus op haar haren. De deur gaat na enkele seconden open en snel laat ik haar los. Mijn vader loopt het huis uit en gebaart dat we weggaan. 'Zie je in Nederland schoonheid. Love u.' Zeg ik en loop niet normaal blij weg. Ik kijk nog even terug en zie haar vader naar me soort van glimlachen. Ik stap in de taxi en voel me intens gelukkig. 'Ik kan je niet genoeg bedanken.' Begin ik tegen mijn vader. 'We gaan wat lunchen en tegen de avond terug naar Nederland.' Zegt hij doodnormaal. 'Je bent niet blij. Is het mislukt?' Vraag ik trillend. Hij kijkt me aan en lacht. 'Angsthaas. Geniet van het weertje, voor je het weet zijn we terug in Nederland.'