De Weg Terug

Hoofdstuk 8.

Zuchtend startte Mila Netflix op. Het was half tien en Kyle was er nog steeds niet. Half tien. Ze had voor zichzelf een salade gemaakt, Roxy uitgelaten en popcorn gemaakt. Nu lag ze samen met Roxy op de bank met de enorme bak popcorn op haar schoot. Als Kyle nu binnen tien minuten nog niet kwam zou ze hem verplichten tot een marathon High School Musical.

Eén drankje maar. Ja tuurlijk. Over één drankje deed je geen vier uur.

Mila scrolde door de films en kwam uiteindelijk bij de nieuwste James Bond terecht. Ze wist dat Kyle die film altijd nog wilde zien dus koos ze uiteindelijk voor de 'Longest Ride'. Ze had hem al vaak gezien. Veel te vaak. Maar uiteindelijk maakte het ook niet meer uit of je hem voor de zesde of zevende keer zag.

Nog geen half uur later hoorde ze de voordeur met een hoop gestommel open gaan. Aan de manier waarop Kyle stond en de vergroting van zijn pupillen kon ze meteen zien dat hij had gedronken.

'Heb je gedronken?' vroeg Mila verbaasd toen Kyle haar een kus wilde geven en ze nu goed de alcohol lucht rook. Kyle dronk nooit. Sinds het incident met Sem dronk hij geen alcohol meer. Af en toe een glaasje champagne of één biertje om iets te vieren. Maar zeker niet wanneer hij zelf met de auto was gekomen.

Kyle haalde zijn schouders op en had duidelijk moeite om op zijn benen te staan. 'Ik zei toch dat ik een drankje ging doen?'

Mila rolde haar ogen. Een drankje kon ook een glaasje cola of fanta zijn.

'Wees maar gerust. Ik ben met de taxi naar huis gekomen hoor.'

Mila schudde haar hoofd en zette de televisie uit. Ze baalde er zo van als Kyle in zo'n betweterige bui was. Ze had dan ook helemaal geen zin om nog met hem in discussie te gaan.

'Ik ga slapen' deelde het meisje mee.

Verbaasd keek Kyle naar de blondine. 'Maar we zouden toch nog een film gaan kijken?'

'Ja en jij zou het bij een drankje houden' zuchtte Mila waarna ze op stond om naar boven te gaan.

'Ik heb geen zin om hier met een half lam figuur een film te gaan kijken, ook al mag ik dan de film uitkiezen.'

Kyle keek Mila na waarna hij op de bank ging zitten. Piepend ging Roxy naast zijn voeten zitten.

'Baasje doet moeilijk' zuchtte Kyle tegen het hondje waarop die nog harder begon te piepen.

'Tuurlijk, ik wist wel dat je haar kant zou kiezen.'

Ongemakkelijk strekte Kyle zijn lichaam uit op de veel te kleine bank. Die bank lag oncomfortabel maar hij wist dat Mila nu niet met hem, een half lam figuur, in één bed wilde liggen. Hij had liever dat hij hier ongemakkelijk lag dan dat Mila hier zou gaan liggen. Misschien was hij ook wel te ver gegaan. Had hij het bij dat ene biertje moeten houden of bij de tweede. Het was alleen gezellig geweest en hij was de tijd vergeten. De blik van Mila was het hem niet waard geweest. Hij dronk nooit meer weer.

Rond zeven uur had hij zich bedacht dat Mila wel al aan het eten was begonnen. Maar toen hij de volgende keer de tijd checkte was het al acht uur en had Mila het eten al lang opgehad. Net als de rest had hij toen maar een hamburger besteld. Hij had toen gewoon naar huis moeten gaan.

De volgende ochtend werd Kyle wakker op de bank. Hij had een stijve nek en zijn hoofd deed verschrikkelijk pijn. In de keuken drukte hij twee paracetamols uit het pakje waarna hij ze met drie grote slokken water naar binnen werkte. Mila had gelijk dit moest hij nooit meer doen.

Hij smeerde twee broodjes met Mila haar lievelingsbeleg waarna hij een aantal sinaasappels perste. Met een dienblad vol lekkers liep hij de trap op naar boven. Hij moest het nodig goed maken met haar.

Mila's blonde haren lagen in een waaier verspreid op het kussen. Met zijn vinger streek Kyle een paar verdwaalde lokken achter haar oren. Het dienblad zette hij op het nachtkastje.

De klok gaf aan dat de krachttraining over een halfuurtje begon maar het liefst bleef hij nog even wachten totdat de mooiste vrouw ter wereld haar ogen opende. Minuten verstreken voorbij terwijl Kyle alleen maar naar Mila keek.

Toen het kwart voor elf was kon hij niet anders dan naar de training vertrekken.

Uit een schrift waar hij normaal gesproken een aantal standaardsituaties van corners inzette, scheurde hij een bladzijde.

Het spijt me van gisteravond. Ik houd van je! Voor altijd! Kyle!

Kyle plaatste het papiertje tussen de broodjes en het glas sinaasappelsap in. Hopelijk was die training snel voorbij. Als hij thuis kwam ging hij het goedmaken met Mila.

Toen hij de oprit op stapte besefte hij dat zijn auto nog altijd op de parkeerplaats van het café stond.

Zuchtend stuurde hij Billy een berichtje of hij hem wilde ophalen. Billy was altijd laat en dat kwam hem nu goed uit.

Luid toeterend kwam Billy de oprit oprijden in zijn bestelbusje. Geen dure Porche of Mercedes. Naar Billy's wagen kijkende leek het meer alsof hij een klusser was in plaats van een voetballer.

Hij gooide het portier open waarna Kyle snel naast de verdediger ging zitten.

'Je ziet eruit alsof je het gisteren laat hebt gemaakt' Billy trok zijn wenkbrauwen op maar vroeg verder niets.

'Dat heb ik ook. Simon had een paar vrienden uitgenodigd.'

Bedachtzaam reed Billy de straat uit. 'Kijk je alsjeblieft een beetje uit met Cooper?'

Zuchtend tikte Kyle op het dashboard. 'Ik weet dat jij hem niet mag en dat hij soms een lul kan zijn. Maar op zich is het een prima gozer.'

Billy draaide aan het stuur waarna het bestelbusje de snelweg op reed. 'Ik wil gewoon dat...' Billy maakte zijn zin niet af. Hij kon het Kyle niet vertellen.

'Ga je het me ooit vertellen?' vroeg Kyle aan de verdediger.

Billy haalde zijn schouders op. 'Ik hoop dat ik het je nooit hoef te vertellen.'

Kyle glimlachte waarna deze overging in een grijns.

'Vertel me dan maar eens waarom het lijkt alsof je elke moment een klusbedrijf gaat beginnen.'

Billy's lach bulderde door het busje. 'Dat is puur eigen belang. Ik ben nogal eens te laat. Als je met een Porche 140 over de snelweg rijdt trek je veel aandacht. In deze oude bak valt dat wel mee'

In een snel tempo reed Billy naar de club. Met dichtgeknepen ogen zag Kyle toe hoe Billy een paar rode stoplichten negeerde. Oh god! Hij had Mila wakker moeten maken om het met haar uit te praten voordat dit helemaal mis ging.

Tot zijn opluchting parkeerde Billy nog geen vijf minuten later de auto bij het trainingsveld.

'Jullie zijn laat!' verweet de trainer hen.

Nonchalant stak Billy zijn handen in de lucht. 'Hoe vaak moet ik je nog vertellen dat dat busje van mij nu eenmaal niet zo snel rijdt.'

Jürgen Klopp rolde zijn ogen. 'Hoe vaak moet ik je nog uitleggen dat je met dat salaris van jou een veel betere kar kan kopen.'

'Maar die hebben geen achterbak waar je gemakkelijk je boodschappen in kan leggen.'

'Vijf minuten en dan staan jullie op het veld!' De trainer had geen zin om opnieuw deze discussie met Billy aan te gaan. Hij had hem immers al vaak genoeg verloren. Nog even en hij gooide het argument eruit dat je er onherkenbaar mee door de stad kon rijden.

Net toen Kyle het veld op wilde rennen werd hij tegen gehouden door een staflid.

'Loop je even mee naar de kantoren?' Al voordat Kyle kon knikken werd hij ruw bij zijn arm beetgepakt en richting de kantoren begeleid.

Billy wierp hem een vragende blik waarna hij enkel zijn schouder ophaalde. Waarschijnlijk deden ze moeilijk omdat dit de eerste keer was dat hij te laat kwam.