Geceyi aydınlatan sokak lambaları benim gecemi aydınlatmaya yetmiyordu. Ben, sanki bir boşluğun içinde sıkışıp kalmış, acı çeken küçük bir kızdım. Sırlarımın arasında kaybolmuştum. Elimi tutup beni bu acıdan kurtarabilecek hiç kimsem yoktu. Artık dayanamıyordum. İşin içinden çıkamıyordum. Çıkmaza sürükleniyordum. Hiç tanımadığım bir adama güvenmek zorundaydım.
Bunları düşünerek oturduğum banka nasıl geldiğimi bile bilmiyordum. Bir çocuk parkındaydım. Hiç kimse yoktu yanımda. Arkama yaslandım ve düşüncelerim arasında boğulmaya devam ettim. Bir anda telefonumun çalmasıyla irkildim. Arayan kişinin sadece numarası yazıyordu. Açtım ve konuşan kişinin kim olduğunu anlamaya çalıştım.
"Alo? Mia?" Bu ses... Eric?
Arayan Eric'ti. Eric'e numaramı verdiğimi hatırlamıyordum. Son zamanlarda o kadar çok dalgındım ki.
"Eric? Sen misin?" dedim zar zor konuşarak.
"Evet, Mia seni merak ettim iki gündür okula gelmiyorsun." Ağlamaklı bir ses tonuyla, "Eric. Sana ihtiyacım var." dedim.
"Söyle, neredesin? Yanına geliyorum." Etrafıma bakındım ve Parkın girişindeki tabelayı gözüme kestirdim. 'Woodlands Çocuk Parkı'
"Ben, Woodlands Çocuk Parkındayım. Eric lütfen gel." dedim daha çok ağlayarak.
Aniden telefonu kapattığında yola çıktığını anladım. Bir kaç dakika sonra Eric yanımda belirdi. Ayağa kalktım ve ona sımsıkı sarıldım. Ağladığımı görünce bana; "Mia, neden ağlıyorsun? Endişeleniyorum." dedi. Daha fazla soru sormasını istemiyordum. "Sadece sarıl lütfen, ve soru sorma." Dediğimde bana daha çok sarıldı. Bir kaç dakikadan sonra ikimizde ayrılıp banka oturduk. Ağlamam azalmıştı. Elimi tuttu. "Mia sakin ol ve neden ağladığını söyle lütfen." dedi.
Ona olanları anlatamazdım bir yalan uydurmam lazımdı. Aslında birine olanları anlatmaya o kadar çok ihtiyacım vardı ki. "Sadece, ben artık kaldıramıyorum bazı şeyleri." dedim. Neyi diye sorduğundan ona bir an için her şeyi anlatmak istemiştim. Tüm bu olanları. İçinde bulunduğum durumu.
Ailemi kaybettiğimi bilmiyordu. Aslında benimle ilgili pek bir şey söylememiştim. Birbirimizi henüz tam anlamıyla tanımıyorduk. Sanırım ona söylemeliydim en azından üzerimden bir yükü kaldırmış olurdum. Elini bıraktım ve önüme döndüm.
"Eric ben, ailemi kaybettim. Yaklaşık üç hafta oldu." dedim. İlk defa birine bunu söylüyordum. Omuzlarımdaki yükü hafifletmek zordu ama bu bile rahatlamama yetmişti.
Gözlerinden ne kadar üzüldüğünü anlayabiliyordum.
"Mia çok, çok üzgünüm gerçekten, ben bilmiyordum." dedi. Başımı tuttu ve göğsüne yasladı. Hiç bir şey söylemeden bir kaç dakika böyle durduk. Yeniden ağlamaya başladığımda kollarımın üstüne damlayan yağmur damlalarını hissetmem uzun sürmedi. Açıkçası umursamıyordum. Ama Eric sessizliği bozarak;
"Sanırım gitmeliyiz. Yağmur yağacak." dedi. Başımla onayladım ve hiç bir şey söylemeden caddeye doğru yürüdük. Eric siyah bir arabaya doğru yürürken onu takip ettim. Sanırım kendi arabasıydı. Bir arabası olduğunu bilmiyordum. Bana arabanın kapısını açtı ve girmemi söyledi. Dediğini yaptım. O da vakit kaybetmeden sürücü koltuğuna geçmişti. Başımı cama yasladım ve yağmuru izlemeye başladım. Dakikalar sonra yağmur hızını arttırarak daha şiddetli bir hale büründü. Telefonumu alıp saate baktığımda çok geç olduğunu fark ettim ve Eric'e dönüp;
"Eve çok geç kaldım." dedim. Bu bile umurumda değildi şuan. Bana kısa bir bakış atıp gaza biraz daha bastı. Kısa süre içinde eve vardığımızda Eriic;
"İşte geldik." dedi. Başımı sallarken ona yaklaşarak yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
"Teşekkür ederim." Tam arabadan inecekken Eric beni kolumdan tuttu ve;
"Daha fazla üzülme lütfen. Yarın konuşuruz. Seni Seviyorum." dedi ve oda yanağımdan öptü. Buruk bir şekilde gülümsedim.
"Bende seni seviyorum." dedim ve arabadan indim. Eric eve girene kadar kapıdan ayrılmamıştı. Eve girdikten sonra sessiz adımlarla odama çıkıp üstümü bile değiştirmeden ıslak kıyafetlerimle yatağıma uzandım. Eric'i düşünerek rahatlamaya ve uyumaya çalıştım.
--
Bölüm hakkında ki görüşleriniz?
Yorumlarınızı eksik etmeyin lütfen. Görüş ve eleştirileriniz benim için önemli.
Bana ulaşmak isteyenler için;
İnstagram; Thmerff
Twitter; Mervebstncc
Sizi seviyorum. ♥
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Liseli Vampir
VampireAilesinin ölümünden sonra tek bir ısırıkla hayatı değişen Mia'nın bundan sonra hayatını nasıl şekillendireceğine dair hiç bir fikri yoktu. Onu bekleyen türlü zorluklar vardı önünde. O ısırık onun hayatının dönüm noktasıydı. Aynı zamanda geçmişinden...
