Love The Second Time

CHAPTER 51: Consequences

Jaynee's POV

"My baby!" Sigaw ni Krystal at natatarantang nabitawan ang baril at niyakap ang bata. "My baby!" Iyak niya.

"What the fvck did you do, Krystal?!" Biglang sigaw ni Jezreel at ng makarating sa kanila ay agad na binuhat nag anak. "Princess, please wake up! Daddy's here!" Pilit niya itong ginigising.

"My baby, I'm sorry!"

Natataranta na silang dalawa. Hindi na rin alam ni Jezreel ang ginagawa kasi umiiyak na siya.

"D-dalhin mo siya sa ospital!" Sigaw ko at mukhang natauhan naman siya at saglit kaming sinulyapan at saka dali-daling binuhat ang bata at tumakbo.

Si Krystal naman ay sumunod sa kanila na umiiyak. Parang natauhan na rin siya sa mga ginawa niya. Napaiyak ako dahil sa mga nangyari. Lord save her please! Kami dapat ang tatamaan pero hinarang niya ang sarili niya. She let herself get shot instead of us.

Napatingin naman ako sa humawak ng mahigpit si kamay ko. It was Steve na ngayon ay nakangiwi pa rin sa sakit.

"Steve, hold on. Huwag mo kaming iiwan ng anak natin huh?!" Mabilis ko siyang hinalikan sa sa noo.

"Daddy!" Umiiyak na rin si Aiken.

Ilang sandali ay may mga dumating na mga pulis. Pinasok si Steve sa sasakyan para dalhin sa ospital. Inalalayan ako dahil hindi ako makalakad ng maayos dahil sa tama ng baril. Nag-aalala ako para kay Kaitlynn at Steve. Malala ang tama nila.

Nasa sasakyan pa lang kami ng biglang umubo nanaman ng dugo si Steve. Iyak na nang iyak si Aiken.

"J-jaynee....... A-aiken......" Banggit niya sa pangalan namin ng anak ko.

"Steve, please..... Don't sleep. Magpapakasal pa tayo, diba?" Umiiyak na saad ko at hinaplos ang mukha niya. "Kuya, pakibilisan!" Sigaw ko sa isang pulis na nagdri-drive.

"P-pretty....." Nahihirapang saad niya ulit.

"Hindi kita mapapatawad kapag natulog ka, Steve! You made a promised. Sabi mo itutuloy natin ang kasal natin!" Pinipilit at sinisikap ko na hindi siya matulog.

I can't let him go! Not anymore!

***

Nagising nalang ako sa isang kwarto na napapalibutan ng puting kulay. Nilibot ko ang paningin ko at buong lugar. Hindi ito pamilyar pero alam kung nasa ospital ako dahil na rin sa nakikita kong dextrose sa gilid ko.

Nakaramdam ako ng pananakit sa paa ko at natigilan ako ng ma-realized na naka-benda na pala ito.

"Steve..... Aiken! .... Kaitlynn!" Napabangon ako agad ng maalala ko ang nangyari.

Kahit namimipilit ako sa sakit ay pinilit kong lumabas. Wala akong kasama dito at hindi ko alam kung nasaan sila. Hindi ko na inalintana ang sakit ng paa ko at basta lumabas ako.

I want to see them!

I was about to open the door when someone opened it from outside. Iniluwa nito si dad na nag-aalala.

"Sweetie.... I'm glad you're awake."

Agad niya akong dinaluhan at niyakap. Niyakap ko si daddy pabalik at umiyak si kanya.

"D-dad.... N-nasaan sila? Ang anak ko? So Steve? Si Kaitlynn? Ayos lang sila, diba?" Sunod-sunod kong tanong.

Mapait na ngumit si daddy kaya kinabahan ako. Inalalayan niya ako na umupo sa hospital bed. Dahil sumasakit na rin naman ang aking mga paa ay hindi na ako nagreklamo pa at umupo nalang.