ေနသစ္မွတ္မိသေလာက္ ၄တန္းစတက္
သည့္ႏွစ္မွာပင္ အေပၚထပ္က ေဖႀကီး
အလုပ္ခန္းကို ရွင္းၿပီး ေနသစ္အတြက္
ကိုယ္ပိုင္အခန္းေပးလိုက္ၾကသည္။
ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ တစ္ေယာက္တည္း
အိပ္ခဲ့ေသာေနသစ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ
ႏွင့္ ညာဥ့္အိပ္ညေနခရီးမထြက္ဖူး၍
သူစိမ္းတရံႏွင့္လည္းမအိပ္ခဲ့ဖူးပါ။ ေဖ
ႀကီးႏွင့္ေတာင္ ေျခေထာက္က်ိဳးတုန္းကအတူတူျပန္အိပ္ျဖစ္ျခင္းျဖစ္၏။
အခုေတာ့ ေနသစ္နားတြင္ နီးနီးကပ္ကပ္ၾကားေနရပါေသာ အသက္ရႉသံ။
တစ္ေရးႏိုးလာသည့္အခ်ိန္တြင္ တစ္
ခန္လုံး တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မဲေနခဲ့ၿပီ။ အိပ္
ရာေျပာင္းေနသည္ကို အသားက်ေအာင္ သတိျပန္ကပ္ရင္းမွ နေဘးတြင္
အိပ္ေမာက်ေနသူကိုပါ သတိရသြား၍
ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ျခင္းက တစ္ကိုယ္လုံး
ကို ျပန္လည္လႊမ္းၿခဳံလာျပန္သည္။
တကယ္ပဲ ခန္႔ညီ သည္ ေနသစ္ထြက္ခြါ
ရာ ေျမေပၚသို႔ အေရာက္လာေတြ႕ခဲ့၏။
ထိုသည္က အိပ္မက္မဟုတ္။ အခ်စ္ဦး
သည္ ေနသစ္နေဘးတြင္ အိပ္စက္ေနခဲ့
ၿပီ။ တစ္ခါတေလ လိုခ်င္သည္ကိုအကုန္ျဖည့္ဆည္းျဖစ္တည္ေပးတတ္သည့္ ေလာကႀကီးကိုေတာင္ အားနာ
ရသည္။ ပထမ အရမ္းေကာင္းသည့္
မိသားစု ၊ ျပည့္စုံသည့္ အဂၤါ ၊ သင္ယူ
ေလ့လာအားေကာင္းေသာ ဥာဏ္ရည္၊
လူၾကားထဲ အျမင္တင့္ေစေသာ႐ုပ္ရည္
အရမ္းနားလည္ေပးၿပီး စစ္မွန္သည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား...ထို႔ေနာက္ ေနသစ္မွ
လြဲ၍ တျခားသူေတြကိုဆို ရွိတယ္လို႔
ပင္ ထင္ဟန္မရွိသည့္ ခ်စ္သူ။ ထိုလူ
သည္ကလည္း ဦးဆုံးခ်စ္ရပါေသာ
အခ်စ္ဦး ။ ေမွာင္ရိပ္ထဲ အသားက်
သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အျပည့္အဝ
မျမင္ေတြ႕ရ၍ အားမရ။
ဖုန္းကို စမ္းလ်က္ ဖြင့္လိုက္ရသည္။
ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကိုဖြင့္ ခန္႔ညီမ်က္ႏွာ
ႏွင့္ မနီးမေဝးတြင္ထားၿပီး ဖုန္းမ်က္ႏွာ
ျပင္မွ လာေသာ ဝါၾကင္ၾကင္မွိန္ေဖ်ာ့
ေဖ်ာ့မီးေရာင္ေအာက္မွ ခန္႔ညီမ်က္ႏွာ
ကို ေငးမိသည္။ ခန္႔ညီတကယ္ကို ၿငိမ္း
ခ်မ္းရာရခဲ့ၿပီလား။ ခန္႔ညီ၏ ေအးရိပ္
က သူပါလားဆိုတဲ့ အသိက ၾကက္သီး
မ်ားပင္ ရွိန္းခနဲျပန္႔သြားေစ၏။
ေဘးတေစာင္းလက္ေထာက္ေငးေန႐ုံ
ျဖင့္ မလုံေလာက္။ ေပ်ာင္းေပ်ာ့စြာ အိပ္
စက္ေနသူကို ပခုံးမွဆြဲမကာ ရင္ခြင္
ထဲပိုက္ေပြ႕မိသည္။ ေႏြးေထြးလိုက္တာ။
ခပ္ႏိုးႏိုးအသံတစ္ခုထြက္လာလ်က္ ေန
သစ္ရင္ခြင္ထဲမွေန၍ ေမာ့ၾကည့္သည္။
ခန္႔ညီသည္လည္းသူ႔လိုပင္လက္ေတြ႕ကို အသားက်ဖို႔ ေခတၱခဏႀကိဳးစားလိုက္ရေသး၏။ လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္သည္ အိပ္
မက္မဟုတ္ေၾကာင္းသိသြားၿပီးသည့္
ေနာက္ ေနသစ္ခါးတို႔ကို ျပန္လည္ေပြ႕
ဖက္သည္။ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျဖင့္...
