ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွေန၍ အခန္းထဲျပန္ဝင္
လာလာခ်င္း ခုတင္ေပၚတင္ထားေသာ
ဖုန္းက ထျမည္လာသည္။ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ခ်င္းမွာပင္ ေနသစ္ကို မ်က္လုံးျပဴးသြားေစသည္။ သေကာင့္သား နာမည္ကို ဘယ္တုန္းကမွ
မမွတ္ထားပါဘဲ ဖုန္းရဲ႕ မွတ္တမ္းထဲ
အခန္႔သားေရာက္ေနသည္။ ဟိုညက
လက္ကျမင္းလိုက္တာ ျဖစ္မည္။
မွတ္ထားတာလည္းၾကည့္ သူ႔ကိုယ္သူကိုခန္႔ညီ ဆိုပဲ။
မကိုင္မခ်င္းေခၚေနမည္ျဖစ္ေသာ္
ေၾကာင့္ေရာ ဆဲခ်င္လြန္း၍ ေကာက္
ကိုင္လိုက္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပင္
" မင္းအစ္ကိုေပးထားလို႔ မင္း ကို 'ကို'တပ္ ေခၚေပးရမွာလား...မေအေပး
ရဲ႕"
"ငါလည္း မင္းနာမည္ေရွ႕ 'ကို'တပ္ေရး
ေပးထားတယ္"
ေနသစ္ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ။ သင္းနဲ႔ ေနသစ္ဆိုတာ ေစာေစာစီးစီးဖုန္းဆက္စရာအၾကာင္းကိုမရွိသင့္ဆက္
ဆံေရး...
"ဘာကိစၥလဲ"
"ငါ မင္း တို႔ ဗီလာဂိတ္ေပါက္ေရွ႕
မွာ ေရာက္ေနၿပီ"
"အဲ့ေတာ့ ငါက လာထိုင္ရွိခိုးရမွာလား"
"ေက်ာင္းသြားဖို႔ လာေခၚတာေလ...
ရွိခိုးစရာမွ မလိုတာ"
ေနသစ္ အံ့ၾသရလြန္း၍ ႐ုတ္တရက္ဘာ
ေျပာရမွန္းေတာင္မသိျဖစ္သြားရ၏။
"ေနပါဦး ငါ့ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ရေအာင္
ငါက ေက်ာင္းမသြားတတ္တဲ့ သူငယ္
တန္းေလးလည္းမဟုတ္ဘူး။ ငါ့ကား
ငါ့ေမာင္းၿပီးေက်ာင္းသြားေနတာကို
မင္းကားဘာလို႔ ကပ္စီးရမွာလဲ"
"ငါက မင္းေယာက်ာ္းေလ...မင္း ကို
ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ရမွာေပါ့...ကိုကို ဆို
လည္း မိုးရိပ္ကို အဲ့လိုသြားႀကိဳႀကိဳေန
က်ပဲ"
ဒီေသါက္အျပားလိုေကာင္နဲ႔ေတာ့ ေနသစ္ ဆြံ႕အၿပီးရင္း ဆြံ႕အ ၍သာေနပါ
ေတာ့သည္။ ေဒါသႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ေဆြ
ဖက္ ခံစားခ်က္မ်ားကိုလည္း တစ္ၿပိဳင္
နက္တည္း ခံစားလိုက္ရ၍ ေရခ်ိဳးၿပီးစ
မွာပင္ ပူေလာင္လာရသည္။
"ဟက္ ! လာႀကိဳမယ့္ႀကိဳ အိမ္ထိလာ
ရဲရမွာေပါ့ကြ...ငါက ဘာလို႔ အေဝးႀကီး
လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး မင္းဆီလာရမွာလဲ"
