လူစုံၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ထြက္ေပၚတတ္လာ
သည့္ဂစ္တာလက္ကြက္စမ္းသံ၊
စိတ္ကူးေပါက္ရာအတိုင္းထြက္လာ
တတ္သည့္ ေဝဠဳ၏ ေအာ္ဂင္သံ ႏွင့္
ကိုေထြး ေျခေထာက္လႈပ္တဲ့စီးခ်က္
အလိုက္ ထြက္ေပၚလာတတ္တဲ့ ဒရမ္ဘိ
သံေတြသည္ အခန္းေလးထဲမွ ထြက္ခြါ
ႏႈတ္ဆက္ေတာ့မည့္အလား ၿငိမ္
သက္ေနသည္။ ကိုေထြး၏ ဒရမ္တစ္စုံ
လုံးကို ပိတ္ျဖဴအုပ္ထားသကဲ့သို႔ ေဝဠဳ
၏ ေအာ္ဂင္ကိုလည္း အရင္လိုအျပင္ထုတ္မထားဘဲ ဗူးျဖင့္ ျပန္ထည့္သိမ္းထား၏။ေနသစ္ႏွင့္ ခန္႔ တီးေနက် ဂစ္တာႏွစ္လုံးကိုလည္းအိတ္ထဲထည့္ကာ အခန္းေထာင့္တြင္ေထာင္ထားသည္။ တူရိယာပစၥည္းေတြ အခုလိုထုပ္ပိုးသိမ္းဆည္းထားသည္ဆိုတာကပစၥည္းပိုင္ရွင္မ်ား၏ ရပ္နားထားျခင္းကိုသ႐ုပ္ေဖာ္ျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္ဆို တဒဂၤ ရပ္နားျခင္းသာျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါေသာ္လည္း...
ဤ အခန္းတြင္ ခန္႔ကလြဲ၍ တီးဝိုင္း
အဖြဲ႕သားမ်ား ဆုံၿပီဆိုတည္းက ေနသစ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားသည္အသံတိတ္ရပ္ဝန္းတစ္ခုကိုျဖစ္ေစသည္။
တစ္ဦးတည္းေသာ မိန္းကေလးအဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္ေသာ အစ္မသစ္သစ္သည္ တိတ္
ဆိတ္ျခင္း၏ ဖိစီးမႈကို မခံႏိုင္လြန္းေတာ့သည္ထင္။ အင့္ခနဲ ရႈိက္သံတစ္
ခ်က္ထြက္လာသည္။
"အခုလိုေတြျဖစ္ရတာ အစ္မအမွား
ေတြေၾကာင့္ပါ။ ေနသစ္ နဲ႔ ခန္႔ကို ကို
အသုံးခ်လိုက္သလိုျဖစ္တာေၾကာင့္...
တကယ္ဆို အစ္မတို႔ စိတ္ေပ်ာ္ဖို႔တစ္
ခုတည္းအတြက္ နဲ႔ သူမ်ားအိမ္ကသား
ေတြကို အခုလိုေတြ မလုပ္သင့္ဘူးကြာ
အစ္မ မွားပါတယ္ ေနသစ္ရယ္... "
အၿမဲတမ္းလိုလို မာေက်ာေက်ာအမူ
အရာႏွင့္ အစဥ္သျဖင့္တက္ႂကြေနတတ္ေသာ အစ္မသစ္သစ္သည္ ငိုရႈိက္ရင္းမွ
ေတာင္းပန္လာသည္တြင္ ေနသစ္မေနႏိုင္ေတာ့။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ထိုင္ေနရာမွ ထကာအစ္မသစ္သစ္၏ ပခုံးတစ္ဖက္ကို
ခပ္ဖြဖြပုတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးရ၏။
ကိုယ္အားျဖင့္သာ မက ႏႈတ္အားျဖင့္ပါ
"အစ္မက လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း
လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒါကလည္း ကြၽန္ေတာ့္
အေနအထိုင္ေၾကာင့္လည္းပါ ပါတယ္" ဟု ေျပာေပးျဖစ္၏။
