မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္းစိတ္ကူးယဥ္ဖူးၾကလိမ့္မယ္။
သိပ္လွတဲ့ ကပြဲဝတ္စုံဂါဝန္ရွည္ႀကီးဝတ္ၿပီး ခမ္းနားလွတဲ့ ကြၽန္းေလွကား
ႀကီးေပၚက ေန တစ္လွမ္းခ်င္းဆင္းလာ
မယ့္ မိမိကို ေလွကားေအာက္ေျခကေန ၿပီးအသင့္ေစာင့္ေနမည့္ မင္းသား ၊ တစ္ေယာက္တည္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး...အဆင္ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေလာက္ေပါ့...
ေနသစ္မွာ ညေနခင္းကပြဲဝတ္စုံလည္း
မပါဘူး။ ကြၽန္းေလွကားႀကီးလည္း
မဟုတ္ဘူး။ မိန္းမလွေလးလည္းမ
ျဖစ္ေနဘူး။ ေစာင့္ေနတဲ့ အဆင္ေပါင္း
ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္လည္းမရွိပါဘူး။ေရစက္အုတ္ခုံမွာ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေစာင့္ေနႏွင့္သူသာရွိ၏။နီညိဳ ႏွင့္ အနက္ေရာင္ေနေႏွာထားေသာ ရွပ္အကြက္ႏွင့္ဂ်င္းအနက္ေရာင္ တြဲဆက္မႈက လိုက္ဖက္သည္ဟု မခ်ီးက်ဴးလို႔မရ။
ကိုယ္တိုင္လည္း ဆိုင္ရာဘာသာရပ္သင္တန္းမွ လာသည္ထင္။ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္လ်က္ ေဘးတြင္ေတာ့ လက္ပီအိတ္ကရွိေနေသးသည္။
က်ဴရွင္မဟုတ္ေတာင္ သူတို႔ေဆဗယ္
ေတြေက်ာင္းၿပီးရင္တက္ေနက် Auto cad တို႔ Structure တို႔ကို အခုတည္းကသင္ယူေနတာမ်ိဳးျဖစ္လိမ့္မည္။
မိုင္နာ သခ်ၤာတန္းကိုေတာ့ ေနသစ္ႏွင့္
မိုးလြင္ပဲတက္၍ ခန္႔ညီတစ္ေယာက္
က်ဴရွင္ေအာက္ လာေစာင့္ေနျခင္းကို
မိုးလြင္က ထူးဆန္းဟန္မျပ။ မိုးလြင္
က သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုထဲ အေအးဆုံးဆို
လည္းမမွား။ ဘယ္သူမွ်ကို သူ႔ဂိမ္း
ေလာက္ စိတ္မစားတတ္တဲ့သူ။ အခု
လည္း ေက်ာျပင္တစ္စကို စျမင္သည္
ႏွင့္ ေနသစ္၏ အတူတူမျပန္ျဖစ္
ေတာ့ဘူး ဟူေသာ အေျပာကိုလည္း
ေထြေထြထူးထူးမေမး။
"အိမ္ေတာ့ေရာက္ေအာင္ျပန္ေနာ္" ဟု
သာ သတိေပးသည္။ ရႈတည္တည္
မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ထရပ္ကာ ေစာင့္ႀကိဳ
ေနေသာ ခန္႔ညီကို လည္းတစ္ခ်က္သာ
ၾကည့္သည္။ သို႔ေသာ္ စာရင္းထဲမထည့္
ဟန္ျဖင့္ ေနသစ္ ပခုံးကိုသာ တစ္ခ်က္
ပုတ္လ်က္
"လိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ဖုန္းဆက္
လိုက္" ဟု ေျပာကာ အရင္ေက်ာခိုင္း
သြားသည္။ ေနသစ္တို႔ေနာက္မွ အသီး
သီးဆင္းလာၾကသူမ်ားသည္ သူတို႔
ႏွစ္ေယာက္ကို မသိမသာေရာ သိသိ
သာသာပါ အကဲခတ္သြားၾကသည္။
ေသခ်ာသည္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
သည္ ခန္႔ကို လား ၊ ခန္႔ညီ လား ေရ
ေရရာရာသိသြားၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။
